Voorafgaand aan de wedstrijd was het duidelijk: 3 punten voor en een doelsaldo van +9. De verwachting was dat dit doelsaldo niks waard zou zijn, omdat concurrent Kethel Spaland op bezoek ging bij Meeuwenplaat. Achteraf bleek dit waar te zijn, want Kethel won exact met dat aantal doelpunten verschil.
CWO trad aan tegen OVV, dat op zijn beurt vocht voor de welbekende laatste strohalm. Bij winst en gunstige uitslagen op de andere velden konden zij de nacompetitie ontlopen. Tijdens de wedstrijd werd duidelijk dat die concurrentie punten morsten en dus bleef OVV de gehele wedstrijd vol gas geven.
Dan de wedstrijd zelf: na een momentje voor jubilaris Jeroen van der Swaluw (150x), een indrukwekkende minuut stilte en uiteraard de pupil van de week kon de bal gaan rollen. In de eerste helft had CWO veelal de bal en zakte OVV vol in op eigen helft. CWO speelde hierbij de bal te traag rond, waardoor de vesting van de tegenstander weinig scheuren vertoonde. Veelal stond de thuisploeg met veel te veel man voor de bal uit en moest het vol terug rennen na balverlies om de counter te smoren.
Op de momenten dat wel versneld werd, was de ploeg meteen gevaarlijk. Al gebeurde dit te sporadisch. Even leek CWO op voorsprong te komen. Een gekraakt schot van Rick van der Struis kwam voor de voeten van Jeroen van der Swaluw, die de bal binnenschoot. Helaas ging ook de vlag omhoog, al valt te betwijfelen of het buitenspel was. Aan de andere kant werd eigenlijk niks weggegeven. Dit spelbeeld resulteerde in een bloedeloze 0-0 ruststand. Een stand die genoeg zou zijn, maar gezien de ontwikkelingen op de andere velden niet de gok waard was.
Na rust was de eerste grote kans op de 1-0 van Shardley Hanley, die na een goede individuele actie zijn schot eenvoudig gepakt zag worden door de OVV-keeper. Na een kleine 20 minuten spelen kwam de voorsprong alsnog. Na een vlotte combinatie op de rechterflank haalde Hanley de achterlijn, kapte en slingerde de bal voor. De ingevallen Justin Holwijn, die vrijwel het gehele seizoen moest toekijken vanwege een knieblessure, twijfelde geen moment en maakte met acrobatische omhaal de 1-0. Een orkaan aan emotie barstte op en naast het veld los.
Nog geen 5 minuten later ontving topscorer Rick van der Struis de bal zo’n 10 meter op de helft van de tegenstander, waarna hij een lange solo inzette en de bal kalm langs de keeper binnen werkte (2-0). Een rollercoaster van ontlading, kippenvel en andere emoties gierden over het terrein.
Na de 2-0 ging OVV nog in een alles of niets op zoek naar de aansluitingstreffer. Ondanks dat een goede kans nog op de CWO-lat uiteenspatte, wist de tegenstander niet te scoren. Kort hierna floot de scheidsrechter voor de laatste maal om zodoende het startsignaal te geven voor het Vlaardingse feest dat tot diep in de late uren doorging.
“Een typische kampioenswedstrijd, waarbij de omstandigheden begrijpelijk als een deken over de ploeg lag. Ondanks dat hebben we eens te meer laten zien hoe hecht deze groep is en hoe ze er voor elkaar stonden. Een teamprestatie van formaat!”, aldus een trotse CWO-trainer Van der Waal na afloop.
Door de promotie schrijft de ploeg clubhistorie door het allereerste kampioenschap te behalen na de oprichting van de fusieclub. Belangrijker in deze is dat de club terugkeert naar de 2e klasse.
