Mijn laatste column 

Mijn eerste columns voor VoetbalRotterdam.nl schreef ik ergens in het jaar 2017. Had niet lang daarvoor bij toeval kennis gemaakt met de broers Richard en Michel Feenstra, die niet alleen verantwoordelijk waren voor deze regionale website voor de omgeving 010 maar ook de initiatiefnemers zijn geweest voor de wedstrijden van de Voetbal Rijnmond Cups.

Omdat ik als KNVB-scheidsrechter niet meer wekelijks grote afstanden wilde reizen, wat ik ook al deed als arbiter voor de landelijke competities van de Nederlandse Basketbalbond was ik al gaan fluiten voor Scheidsrechters op Maat van Egbert Hadders en Remco van der Hul. En SOM leverde de arbiters voor deze cups. Het was een kans om minstens evenveel wedstrijden te blijven leiden, maar dan dichter bij huis. Toen nog het pittoreske Woerden, inmiddels alweer zeven jaar de Mooiste Vestingstad van Nederland Gorinchem.

‘Met jouw jarenlange ervaring en connecties binnen de KNVB zou het leuk zijn om vooral te schrijven over scheidsrechters’, zo gaven de broers aan. “Over andere vrijwilligers mag natuurlijk ook, hoor. Daar ben je helemaal vrij in. Maar die groep is nog vrij onbelicht. Kijk maar.”

Die vrijheid was goud. Heb tot dat moment jarenlang gewerkt in een omgeving waar strakke opdrachten, deadlines en werkafspraken moesten leiden tot het laten zakken van regionale kranten. Leidinggeven, maar ook zelf verantwoordelijk zijn voor uitgaven van PCM en later de Wegener huis-aan-huiskranten. Waarvan de tijd in het gebied van Rotterdam/Drechtsteden/Zuid Hollandse Eilanden/Westland mij het beste beviel. En dat was toen ook het bereik van VoetbalRotterdam.nl waardoor ik feeling kon blijven houden met die grote regio en de aldaar voetballende clubs.

Nu is VoetbalRotterdam.nl veel uitgebreider geworden, waardoor de ambities moesten worden bijgesteld en het ook nodig is geworden om er een kleine bijdrage voor te vragen om het degelijke werk en de tijd die erin wordt gestopt te kunnen verantwoorden. De invoering ervan leidde tot verschillende reacties. ‘Maar ik ga daarvoor niet betalen, hoor’, was één die regelmatig voorbijkwam. Of: “Het was altijd gratis, en waarom nu dan geld vragen? Beetje vreemd.”

Anderzijds, wat is 12 euro per jaar voor honderden nieuwsberichten, verhalen, interviews en columns per maand die je verder nergens anders kunt lezen? Tuurlijk, uitslagen kun je altijd wel ergens opvragen. Maar inhoud en verdieping inhaleren? Bij andere media staan sommige berichten en dergelijke standaard achter een betaalmuur. En zoveel diversiteit als bij VoetbalRotterdam.nl op te halen valt biedt geen enkel ander medium. Het bedrag van één euro per maand is symbolisch maar helpt wel om diverse kosten die gemaakt worden te kunnen dekken.

Afijn, ik heb de sportsites van VoetbalRotterdam.nl zien groeien en dat was vooral dankzij de inzet van een aantal vaste schrijvers, een aantal vaste adverteerders die vertrouwen hadden en hebben in het concept en de broers Feenstra. En het doel is nu vooral doorgroeien en kwaliteit blijven leveren. Waardering krijgt men van alle kanten, ook vanuit de KNVB, de topamateurclubs en BVO’s. Gezien het aantal reacties op de publicaties wordt de aangeboden content ook goed gelezen.

Ik stop echter met het fabriceren van columns en interviews zoals de vaste en de incidentele websitebezoekers dit van me gewend zijn. Dat heeft vooral te maken met het feit dat ik door een onomkeerbare ziekte een visuele beperking heb en deze wat mijn schrijfwerkzaamheden betreft vooral gevolgen heeft voor met name mijn activiteiten met toetsenborden en schermen. Terwijl ik een paar jaar geleden nog uren bezig kon zijn met het schrijven van columns, verslagen, interviews en vooruitzichten is dat voor mij tegenwoordig dagelijks verschillend. Soms lukt het me om te doen wat ik wil, maar andere momenten niet. Mijn rechteroog is door die rotziekte volledig blind en mijn linkeroog heeft ondanks het feit dat ik er prima mee kan zien te maken met de consequenties van de pijnen die ik continu in mijn blinde oog heb. De oogartsen maken zich nu vooral sterk om dat oog nog te kunnen behouden. Alles beter dan een glazen oog. Om een lang verhaal kort te maken: ik kan andere werkzaamheden en enkele hobby’s waar ik zoet mee ben nog prima uitvoeren, maar ik moet met name de hoeveelheid schermtijd (ook wel: staartijd) beperken om die bezigheden te kunnen blijven doen.

Ik weet dat de broers Feenstra het altijd goed vinden als ik nog bijdragen lever, maar ik wil dat aan het moment overlaten, en niet meer volgens een vast stramien. Dat houdt in dat dit mijn laatste column is, maar ik jullie allen nog in het ongewisse wil laten over de toekomst. Het is misschien ook wel leuk om jullie, Michel en Richard van tijd tot tijd te verrassen. Dus geen vaarwel, maar een tot een volgende keer. En we zien wel wanneer.

Oud-amateurscheidsrechter en sportcolumnist Egbert Egberts ging wekelijks op zoek naar bijzondere verhalen van vrijwilligers, zoals arbiters en clubmensen, in het voetbal voor VoetbalRotterdam.nl. Reageren mag.