SV Poortugaal speelde zaterdag thuis tegen SC Feyenoord. Het was alweer de derde oefenwedstrijd van het nieuwe seizoen, want eerder speelden de Poortugalers al tegen Halsteren en ASWH. Het zijn ideale wedstrijden voor trainer Oscar Biesheuvel om te bekijken welke spelers straks hun opwachting gaan maken als in begin september de competitie weer een aanvang neemt.
Sirano Kartosonto zal daar niet bij zijn, want die liep eind oktober vorig jaar in de wedstrijd tegen Smitshoek een zware knieblessure op en is nog altijd uit de running. Dat is een groot gemis, want tot dat fatale moment was Sirano een onbetwistbare basisspeler, een van de eersten die zijn trainer elke zaterdag op zijn lijstje had staan.
Ik ken hem nog van Spijkenisse, want daar haalde hij het eerste elftal en viel meteen op. Niet door oogstrelend, technisch voetbal, maar doordat hij elke wedstrijd zijn hele ziel en zaligheid in de strijd gooide. Tegenstanders hadden een kwade aan hem, want je moet hem bij wijze van spreken drie keer voorbij en dan nog was je niet van hem af. Langs de zijlijn kon ik iedere keer weer genieten van de passie en het vuur waarmee hij elk duel aanging. Onvermoeibaar was hij. Bij Spijkenisse was hij centraal achterin verantwoordelijk voor het betere sloopwerk.
Na zijn terugkeer naar Poortugaal, vorig seizoen, ging hij daar onverdroten mee verder. Binnen no time was hij in de ploeg van Oscar Biesheuvel een vaste waarde, gewaardeerd door alles en iedereen. Sirano ontwikkelde zich razendsnel tot een van de steunpilaren van het elftal, dat prima aan de competitie begon. Het liep dus allemaal op rolletjes.
En toen sloeg de bliksem in, om het zo te zeggen. Tegen Smitshoek ging het faliekant mis Na een sliding kon hij niet meer verder. Kraakbeenletsel constateerde men later. Begrijpelijkerwijs heeft Sirano daarna geen minuut meer gevoetbald.
Van Poortugaal heeft hij alle tijd gekregen om te herstellen. Er is geen enkele druk opgelegd voor een snelle rentree, er is geen tijd vastgesteld waarop ze zijn terugkeer verwachten. Dat zou niet helpen ook, vermoed ik, want Sirano is fysiotherapeut en zal zelf heel goed weten wanneer zijn knie hersteld genoeg is om weer te gaan voetballen. Is dat rond de winterstop? Maanden daarna pas? Einde van het seizoen misschien? We weten het niet. De enige die dat bepaalt is Sirano zelf, bijgestaan door de medische staf van Poortugaal. Feit is wel dat hij in februari een succesvolle operatie ondergaan heeft en nu dus in alle rust aan zijn revalidatie werkt. Dat is hoopgevend nieuws. Toch zal het nog lang duren eer we hem weer op de velden kunnen zien. Ondertussen moet Sirano door een hel gaan. Hij kan vele maanden niet voetballen, iets wat hij superleuk vindt. Dat moet hij ontzettend missen en ook het dollen en plezier maken met zijn ploeggenoten en de kleedkamerhumor. Eigenlijk alles wat voetballen zo leuk maakt.
Vanaf deze plek wil ik Sirano een steuntje in de rug geven. Word maar snel beter, maar neem daar vooral de tijd voor. Mooi is dat Poortugaal hem die tijd gunt. Toch hoop ik dat het niet zo heel erg lang gaat duren, want ik sta nu al te popelen om hem straks weer aan het werk te zien. Maar laat je hierdoor niet opjagen, Sirano. Jij bepaalt het. Niet ik.
