Een dik half jaar geleden werd hij tot erelid van Nieuwenhoorn benoemd en niet veel later stond er een uitgebreid verhaal over hem in het AD. Jan van der Veld zet zich al heel zijn leven in voor zijn cluppie en werd afgelopen januari dus flink in het zonnetje gezet. Op deze plek wil ik dat nog eens doen, want Jan is niet zomaar een clubmens die wel eens wat doet. Nee, hij eet en drinkt Nieuwenhoorn, hij is er dag en nacht en volgens mij heeft hij zwart-wit bloed. Bij Nieuwenhoorn wordt hij door iedereen op handen gedragen.
In de winterstop mocht ik van de gebroeders Feenstra van VoetbalRotterdam met Nieuwenhoorn mee op trainingskamp naar Valencia. Vrijwel de voltallige selectie was present, alsmede de volledige trainersstaf en veel mensen eromheen. Zelfs bestuursleden en sponsoren waren meegereisd. Ze beleefden samen een paar gezellige dagen in de Spaanse stad en de onderlinge sfeer was prima. Heel leuk allemaal, maar één persoon werd node gemist. Elke dag hoorde ik spelers zeggen dat ze Jan misten. ‘Jan had hier ook bij moeten zijn’, zeiden ze tegen elkaar. Op mijn vraag over welke Jan ze het hadden, antwoordden dat ze Jan van der Veld ook gegund hadden om met hen naar Valencia af te reizen. Ze verklaarden hem net nog niet heilig, maar ze hadden het allemaal over een man die altijd voor hen klaarstond, die heel veel werk voor de selectie verrichtte en voor hen door het vuur ging. Ze vonden het allemaal ontzettend jammer dat Jan er niet bij was.
Dat Jan niet meegegaan was naar Valencia had zijn medische redenen. Artsen hadden hem afgeraden met zijn jongens mee te gaan. Gelukkig gaat het nu wel goed met hem en is hij elke dag weer druk bezig bij zijn club. Overdag is hij lid van de werkploeg, die alles onderhoudt en schoonmaakt. Daarnaast doet hij ontzettend veel voor de selectie. Jan is materiaalman. In zijn materiaalhok hangen heel veel foto’s van voetballers waar hij zelf op staat, ook een heleboel foto’s uit lang vervlogen tijden. Alle kleding, ook die van de jeugd, wordt door hem gewassen en als het eerste elftal moet voetballen, dan liggen de shirtjes voor de spelers klaar in de kleedkamer. Jan zorgt dat het hen aan niets ontbreekt. Hij doet dit soort werk voor de voetballers van het eerste elftal al vanaf begin van de jaren tachtig van de vorige eeuw. Al heel erg lang dus. Die benoeming tot erelid was dus meer dan terecht.
Als het over de selectie van Nieuwenhoorn gaat is Jan bloedfanatiek. Hij ziet zijn jongens graag winnen en als dat niet het geval is, gaat hem dat aan het hart. Nieuwenhoorn is alles voor hem. Tot een tijdje geleden zat hij als materiaalman tijdens wedstrijden bij de staf en reservespelers in de dug-out en was hij emotioneel zeer betrokken bij hetgeen er op het veld gebeurde. Hij heeft heel vaak zitten roepen en gillen en hij praatte meer dan alle trainers die hij meegemaakt heeft bij elkaar.
Tegenwoordig zit Jan op de tribune. De reden die ze bij Nieuwenhoorn hiervoor opgeven is het feit dat er te weinig plaats was om Jan er nog in de dug-out bij te hebben. Maar wie Jan een beetje kent, weet dat dit niet de enige reden is.
Ik kan me wel verplaatsen in Jan. Als je zo fanatiek bent, als je zo graag wil dat je jongens winnen, dan ga je in je emotie wel eens te ver. Niet dat Jan verbaal over de schreef ging, verre van dat, maar sinds zijn verhuizing naar de tribune is het in de dug-out toch wel rustiger geworden. Maar betrokken is hij nog evenveel en als spelers geblesseerd gewisseld worden, loopt hij met ze mee, want de sleutel van de kleedkamer heeft hij altijd in zijn zak zitten. In de rust heeft hij de thee ook al weer neergezet. Alles doet Jan voor zijn jongens, die hij stuk voor stuk aanspreekt met ‘cowboy’. Zo noemt hij zijn jongens altijd en die spreken hem nu ook zo aan.
Cowboy is voor de spelers de erenaam voor Jan. Er spreekt ontzettend veel waardering en liefde uit, als ze Jan zo aanspreken. En dat is dik verdiend, want zonder Jan ontbreekt er toch iets bij Nieuwenhoorn. Als hij er niet is, missen ze hem allemaal. Dat bleek wel in Valencia. Gelukkig was dat een uitzondering, want Jan is er altijd. Elke dag. Dat moet nog maar heel, heel lang duren.
