Column Jan Schoonen (643): Paula Blom (Hekelingen)

Bij elke voetbalvereniging zijn vrijwilligers in de weer, mensen die hun ziel en zaligheid in hun clubje leggen. Die zou ik op deze plaats allemaal in het zonnetje willen zetten, maar dan zou ik een boek in plaats van een column moeten schrijven. En dan zit u hier over een paar uur nog altijd te lezen. Daarom wil ik me beperken tot Paula Blom, die bijna dagelijks bij Hekelingen zeer actief is.

Begin deze eeuw stond haar zus Anneke achter de bar in de kantine van Hekelingen. Na een tijdje ging Paula haar helpen. Dat was gezellig, want zo zagen ze elkaar vaak. Nu, meer dan twintig jaar later, is haar zus bij Hekelingen allang uit beeld verdwenen, maar is Paula daar nog altijd actief. Door de week maakt ze overdag de keuken en de kantine schoon, ze houdt de voorraad bij en doet de bestellingen. ’s Avonds staat ze achter de bar of in de keuken. Op wedstrijddagen is ze daar ook te vinden en tussen de bedrijven vangt ze bij thuiswedstrijden ook nog eens de pupil van de week op. Paula is bij Hekelingen niet meer weg te denken. Ze is er zo vaak, dat als haar dochters een bak koffie met haar moeder willen drinken, ze naar Hekelingen komen om dat daar in de kantine te doen. Want Paula is vaker bij Hekelingen dan thuis.

Dat levert soms leuke anekdotes op.

Haar beide dochters bellen bijna elke dag met Paula en op zekere dag kreeg Stephanie, de jongste van de twee, geen contact. Ook niet nadat ze een paar minuten later nog eens belde. ‘Zou er iets ergs gebeurd zijn’, maakte ze zich meteen grote zorgen. Ze liet thuis alles uit haar handen vallen en spoedde zich met haar auto naar Hekelingen. Dat was een hele tour, want ze woont in Wateringen. Aangekomen op sportpark Het Spui, met hartkloppingen van de spanning, parkeerde ze haar auto en rende de trap op naar de kantine. Daar trof ze haar moeder, die hoogst verbaasd was dat haar dochter plots voor haar neus stond. Gelukkig mankeerde Paula niks. Ze was zo druk bezig geweest dat ze haar telefoon niet had gehoord.

Paula heeft me dit verhaal ooit zelf verteld en haalde er haar schouders over op. ‘Ze weet toch dat ik bij Hekelingen altijd bezig ben. Ze had een kwartiertje later nog eens kunnen bellen, dan was ze niet in paniek geweest’, vertelde ze er met een stalen gezicht bij.

Zo’n zinnetje typeert Paula helemaal. Ze zal zich door niemand in haar hart laten kijken. Wat haar innerlijk al dan niet beroert, houdt ze altijd voor zichzelf. Op die manier komt ze wel eens bot over bij een ander, maar zo bedoelt ze het helemaal niet. Paula is een prachtmens, met het hart op de juiste plek. Ze staat voor iedereen klaar. Legendarisch in dat kader is het ritje terug naar huis diep in de nacht, achterop haar eigen scootertje. Ferry Verbeek, destijds ook een waardevolle kracht bij Hekelingen, moest zijn auto bij de club laten staan omdat hij te veel biertjes gedronken had. Hij mocht de scooter van Paula gebruiken, maar dan moest hij haar wel thuis afzetten. Paula dus achterop en Ferry aan het stuur. Het werd een slingerend dollemansritje, over stoepen, door perkjes en plassen. Paula heeft achterop haar scootertje een kwartier lang gillend en lachend doodsangsten uitgestaan.

En wat te denken van die keer dat ze hoorde wat bloemen op een begrafenis of crematie kosten. ‘Voor mij geen bloemen als ik dood ben, geef ze nu maar’, zei ze. De volgende dag kreeg ze van haar maten bij Hekelingen een mooie bos bloemen met een kaartje eraan. ‘Rust zacht’ stond erop. Ze kan er nu nog smakelijk om lachen, wed ik. Door al deze verhalen lijkt het wel alsof Paula bij Hekelingen altijd aan het grappen en grollen is, maar dat is slechts schijn. Als ze er is, werkt ze altijd kei- en keihard. Zulke dingen gebeuren enkel tussen de bedrijven door.

Deze column is een ode aan Paula, maar ook aan al die anderen die bij andere voetbalclubs achter de schermen ontzettend veel doen. Zonder Paula’s zal er bij al die clubs ontzettend veel werk blijven liggen. Zulke mensen worden overal erg gewaardeerd. Paula bij Hekelingen ook, maar ook daar zal ze haar schouders over ophalen. ‘Het is toch normaal wat ik doe’, zal ze zeggen.