Als Hellevoetsluis en DBGC tegen elkaar moeten voetballen is het altijd leuk. Iedereen herinnert zich nog die beslissingswedstrijd om het kampioenschap in 2015 op het veld van WFB in Ouddorp, toen dik 2000 toeschouwers het Hellevoetsluis van Edwin de Koning met 4-1 zagen winnen van DGBC, dat er die middag niet aan te pas kwam. Dat is meestal anders, want bijna altijd zijn de ploegen aan elkaar gewaagd en staat er na 90 minuten 3-3, 2-2 of iets dergelijks op het scorebord. Afgelopen zaterdag bonden beide clubs wederom de strijd met elkaar aan, nu op het kunstgrasveld van Hellevoetsluis. Natuurlijk moest ik daar bij zijn, want de verwachting was dat het weer een spectaculaire wedstrijd zou worden , omdat zowel Hellevoetsluis als DBGC de punten heel goed konden gebruiken. Hellevoetsluis moest winnen om de competitie als derde te beëindigen en zo een vervangende periodetitel op te strijken en DBGC had de punten hard nodig om nacompetitie om degradatie te ontlopen.
De laatste keer dat ik een wedstrijd van DBGC bijwoonde, was hun uitwedstrijd bij Zuidland vorig seizoen, toen ik bij de wedstrijdbespreking en in de kleedkamer aanwezig mocht zijn. DBGC verloor die middag. Dat deden Poortugaal en Spijkenisse ook toen ik bij hen in de keuken mocht kijken. Sommige mensen zeggen al gekscherend dat het aan mij ligt als er verloren wordt als ik in de kleedkamer mag komen. Michael Nijssen, nu nog trainer van NSVV, heeft ooit tegen mij gezegd dat ik altijd mag komen kijken. ‘Maar de kleedkamer kom je hier niet in’, zei hij er meteen bij.
Zaterdag trof ik DBGC-trainer Jordi Smit en diens assistent Ad de Gans vlak voor de wedstrijd. In het zonnetje praatten we een tijdje, totdat Jordi weg ging om vlak voor de wedstrijd de wedstrijdbespreking te gaan doen. ‘Ik ga de jongens even vertellen hoe we hier moeten winnen’, zei hij lachend. ‘Ik zal deze keer niet met je meegaan’, antwoordde ik. ‘Ga jij maar in de kleedkamer van Hellevoetsluis zitten’, reageerde Ad de Gans ad rem. Het zijn die dingen die het bijwonen van wedstrijden in het amateurvoetbal zo mooi maken.
De wedstrijd later die middag stelde niet zoveel voor. Hellevoetsluis was feller, combineerde beter en scoorde na 8 minuten al een fraaie goal. Nick Koopal gaf vanaf links een prima dieptepass, spits Jeffrey Burger reageerde sneller dan de centrale verdedigers van de DBGC’ers en schoot de bal langs keeper Roy Nieuwland in het doel. Eén van die centrale verdedigers is Bas Mackloet, al vele jaren een zeer betrouwbare en erg goed bruikbare speler. Bij de goal van Hellevoetsluis was hij even niet bij de les, zoals hij dat een paar minuten daarvoor ook al niet was. Bij een ingooi liet hij Casper Bredius vanachter zijn rug langs aan de bal komen. Die kon vervolgens bij hem wegdraaien en op doel schieten. Het ging allemaal wel heel makkelijk zo. Niet dat Bas de boel aan het verzaken was, maar bij de les was hij toch niet altijd. De meeste van zijn ploeggenoten trouwens ook niet. Vorige week hadden ze nog alles uit de kast gehaald en met 4-3 van Serooskerke gewonnen, maar zaterdag tegen Hellevoetsluis gaven Bas en zijn maten vaak niet thuis. Alsof ze totaal versleten waren en helemaal op.
Verzachtende omstandigheden zijn er trouwens wel. In de winter kon er wekenlang niet getraind worden op het eigen veld, omdat dat te nat was. Soms werd er uitgeweken naar het kunstgras bij DVV’09 of naar een gymzaaltje in de buurt, maar dat zorgde natuurlijk niet voor stabiliteit. Vanwege de verbouwing van het eigen sportcomplex De Koepel was het trouwens toch al behelpen. Maandenlang moest er omgekleed worden in portakabins. En tot overmaat van ramp wordt de selectie al het hele jaar door geteisterd door blessures. Jacco de Gast, Dimri Vogelaar, Tijme van der Veeke, Thijs Tromp, Mels de Blok, Jorg Moerkerk; ze waren allemaal langdurig uit de roulatie en sommigen spelen nog altijd niet. Joran Maliepaard begon het seizoen met een schorsing van 5 wedstrijden, overgehouden aan een wedstrijd in het tweede elftal en op Stefan Tuns kan al een heel seizoen geen beroep gedaan worden, want vanwege zijn werk is het voor hem onmogelijk om te komen voetballen.
Het resultaat van dit alles is dat DBGC moet knokken om zich veilig te spelen. Dan verwacht je dat ze vol de strijd aan gaan, dat ze er alles aan doen om een goed resultaat te halen, zeker tegen een ploeg als Hellevoetsluis, maar zaterdag was er sprake van een totale off-day. Niets lukte bij DBGC, hoewel Bas van achter uit er alles aan deed om de jeu erin te krijgen. Mooi is altijd dat wanneer Bas een bal naar een ploegmaat speelt, hij er waarschuwende woorden bij zegt: ‘Man in je rug’ of ‘draai weg’. In die coachende rol is Bas van onschatbare waarde voor de ploeg, maar zaterdag deelde ook hij in de malaise. En dan liep hij vlak voor rust ook nog eens een dikke enkel op na een duel. Daarom speelde hij de tweede helft niet meer. Hopelijk is hij er de resterende wedstrijden tegen MOC’17, MZC’11 en Arnemuiden weer bij en zijn de mannen van trainer Jordi Smit dan weer wel bij de les. De stand op de ranglijst is bepaald niet rooskleurig, dus Bas en zijn kornuiten kunnen nog vol aan de bak. En dan moet het beter zijn dat wat ze zaterdag tegen Hellevoetsluis lieten zien.
