Het zal in de lente van 1985 geweest zijn, of ’86. Ik laat het even in het midden. De KNVB stelde me op de wedstrijddag zelf pas aan voor een standaardwedstrijd tussen de plaatselijke voetbalvereniging Puttershoek, waar in 2006 door samensmelting met Maasdam het huidige FC Binnenmaas uit voortvloeide, en een club uit Rotterdam West. De arbiter van dienst was geveld door griep en op de betreffende zondagochtend kon de toenmalige weekenddienstmedewerker van de KNVB, die al vanaf 8.00 uur zijn lijstje met beschikbare vervangers afging, er niet direct één uit de directe omgeving vinden.
Ik was dat weekend als reserve ingepland voor de zaterdag, maar had aangegeven eventueel ook beschikbaar te zijn voor de zondag. Ik woonde in Leerdam waardoor ik zowel voor de planners in West 1 als West 2 en Zuid 1 ‘interessant’ was.
De zaterdag ging vooralsnog geruisloos aan mij voorbij. Maar de volgende ochtend rinkelde omstreeks 9.30 uur alsnog de telefoon. “Je mag naar Puttershoek, kerel. Aanvang 14.30 uur. Maar let op: de heenwedstrijd is wat stroef verlopen. Met flink wat boekingen.”
Ik reisde met de fiets in de trein tussen Leerdam en Zwijndrecht om ruimschoots op tijd in Puttershoek te belanden. Onderweg fietste ik vanaf het station grotendeels langs de Lindtsedijk via de Veerweg naar de pont. De kortste route om de Oude Maas over te komen en in het dorp te kunnen komen. Alles bij elkaar van station tot de overvaart een klein half uur trappen, dus prima te doen. En mijn spieren waren meteen opgewarmd om onder zonnige maar wel wat frisse omstandigheden de fluit in de hand te nemen en wat kilometers te rennen en lopen.
Vooraf sprak ik vertegenwoordigers van beide besturen en de elftalleiders. Vond het ook fijn om meteen kennis te maken met beide verenigingsassistentscheidsrechters, toen nog gewoon grensrechters geheten. We moesten de wedstrijd met zijn drietjes leiden dus ik vond een gelijke behandeling door de clubs ook op z’n plaats. Heb ik altijd zo gedaan. Wat hier en daar wel wat gefronste wenkbrauwen op heeft geleverd.
Ik denk namelijk dat als je elkaar op een vriendelijke en vriendschappelijke manier benadert je het tijdens een wedstrijd wat gemakkelijker hebt om met elkaar te kunnen communiceren. Niet dat het in alle gevallen op dat vlak problemen voorkomt maar het begint wel met interesse tonen en aangeven dat je het samenwerken serieus neemt. Heb een enkele keer alsnog een club-assistent moeten wegsturen, maar dat had andere redenen als oorzaak. Ik heb het niet op met grensrechters die punten willen pakken voor hun vereniging. Of gemeen vlaggen. Laat hen ook daar nooit mee wegkomen. Het is me vier keer overkomen, en alle keren zijn deze heren door de KNVB voor langere tijd geschorst.
Dat de samenwerking prima was tijdens de wedstrijd in de Hoeksche Waard had tot gevolg dat er ook nauwelijks gezeur was binnen en buiten de lijnen. En als er niet of nauwelijks gepraat wordt dan heeft men de aandacht vooral bij het voetbal. Dan hoef je alleen maar toe te zien dat alles volgens de regels verloopt en op te treden als je vindt dat er dingen plaatsvinden die daar niet mee stroken.
Het was nodig om beide ploegen een strafschop te geven, waar in beide gevallen niet over werd getwist. Er werden de 1-0 en 1-1 uit gescoord. Na de rust maakte de thuisploeg uit een fraaie vrije trap de 2-1 en scoorden de gasten vlak voor tijd uit een corner die strak werd ingekopt door de laatste man van de bezoekers de gelijkmaker.
Na het laatste fluitsignaal liepen de beide vlaggenisten en ik als drie-eenheid het veld af en kregen onderweg naar de kleedkamer al bedankjes van de vertegenwoordigers van beide besturen. Voordat ik onder de douche stapte dronken we eerst nog een frisje en vatten we de wedstrijd kort samen. In de bestuurskamer praatten we nog wat door en kregen van beide trainers te horen dat zij graag elke week een soortgelijke leiding wensten.
Grappig was dat dát ook de inleiding was van een artikel dat op maandag in De Dordtenaar verscheen. ,,Deze wedstrijd leverde een aantrekkelijk en sportief schouwspel op, dat mede mogelijk werd gemaakt door scheidsrechter Egbert Egberts uit Leerdam, die prima samenwerkte met zijn grensrechters. Het respect dat zij met elkaar afdwongen zorgde voor een sportief verlopen competitiewedstrijd waar de voetballers hun kunsten naar hartenlust konden etaleren.”
Als je wat bewaart, dan herinner je je soms ook wat. En kun je deze terugblikken met anderen delen. Bij deze.
Columnist Egbert Egberts floot bijna 42 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Schrijft over wat hem boeit, wat of wie hem raakt, wat hem verwondert, wat hem ergens toe beweegt. Omdat het mag. Reacties? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.
