Heb halverwege januari een goed, leerzaam gesprek gehad met een voetbalvriend uit het verre verleden die door ongelukkige omstandigheden volledig arbeidsongeschikt is geworden. Edo is een oud-collegascheidsrechter uit het voetbal, woonachtig in het gehucht Gaag. Een wereldreis om er te komen trouwens, maar dat terzijde. Met de bus vanaf Delft station, en een kwartier lopen vanaf de halte Maasdamlaan bij Maasland. En ’s avonds met een soort van belbus weer terug. Het treintraject tussen Gorinchem-Dordrecht-Delft viel wel mee. Maar toch, bijna 2 ½ uur reizen. Heb je als je geen auto rijdt, nietwaar?
Net drie dagen 39 jaar jong kreeg Edo een herseninfarct tijdens zijn werk als buschauffeur bij een touringcarbedrijf in Naaldwijk, in Noord Italië. Toen hij na een week in een ziekenhuis in Turijn gelegen te hebben op de IC werd teruggebracht met een speciale ambulancevlucht kreeg hij er amper een paar uur op de zaal in een ziekenhuis in Delft onverwacht een zwaar hartinfarct eroverheen. Hij is nu 51. We hadden voordien laatst contact gehad toen hij 37 werd, mede omdat hij maanden daarvoor in een echtscheiding belandde en onder andere zijn koophuis in ‘s Gravenzande gedwongen financieel moest opdelen, door een verkoop. Zijn vier kids zag hij nog maar om het weekend, in een tijdelijke woning in Rotterdam Noord. Vanwege de afstand en het werk dat hij deed. Hij stopte mede daardoor met fluiten.
Edo belandde door wat hem overkomen was uiteindelijk in Gaag. ‘k Had nog nooit van dat gehucht gehoord. Na een langdurig proces van revalidatie werd hij alsnog 100% afgekeurd voor het werk dat hij ‘werelds’ vond, omdat zijn motoriek niet meer betrouwbaar was, hij niet lang kon stilzitten en bewegen en ook wat last bleek te houden van geheugenstoornissen. Wat ten koste ging van z’n concentratie. ,,Je zou maar met je bus naar Como moeten en dan al slingerend in Hannover uitkomen?” Hij was er oprecht bang voor dat dit gebeuren kon. Al grapte hij er toen ik weer contact met hem had vaak over.
Opmerkelijk is dat hij zijn rijbewijs wel heeft, maar deze gebruikt hij alleen om met een speciaal autootje dat 45km mag rijden zich te kunnen verplaatsen. Het staat omdat hij begeleid woont bij zijn ouders in Maasland. Hij wordt steeds opgehaald en gebracht met een zorgtaxi. Allemaal heel omslachtig maar hij noemt het ‘een uitkomst’. Hij is onlangs begonnen met rolstoelbasketbal. Via wat kennissen uit het revalidatiecentrum. Je mag daar ook meedoen als je niet goed uit de voeten kunt.
Zijn verhaal kwam bij me binnen. En ik zette het af tegen wat mij de laatste twee jaar is overkomen. Ik mag dan nog ontzettend van geluk spreken. Min het zicht van één oog, met een implantaat scanapparaatje in de borstkas, een klein dozijn aan medicijnen en af en toe dove vingers ben ik weer normaal aan het werk. En ik heb de draad weer opgepakt met het leiden van landelijke basketbalwedstrijden.
Voetbal is voorbij. Dat is te intensief. En het gezichtsvermogen is toch nog sterk afhankelijk van het weer. Moet wel goed kunnen waarnemen wat er zoal op de velden gebeurt, nietwaar? En bij binnensporten is het klimaat constant. Maar ik ga niet bij de pakken neerzitten. En laat daarbij net als Edo mijn voeten spreken. Maar dan nét even ietsje anders.
Columnist Egbert Egberts floot bijna 42 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Schrijft over wat hem boeit, wat of wie hem raakt, wat hem verwondert, wat hem ergens toe beweegt. Omdat het mag. Reacties? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.
