Tradities. Steeds weer op hetzelfde terugkomen en anderen voorschotelen. Het geldt zeker voor nieuwjaarsrecepties, ofschoon het vanwege de coronaperiode ook even not done was om deze te organiseren.
Ik ben er op vele geweest. Uit belangstelling, op uitnodiging meestal, soms zomaar. Het voetbalwereldje bestaat uit honderdduizenden verschillende persoonlijkheden. En daaronder een redelijk grote groep mensen die elkaar het allerbeste toe willen wensen op een speciaal daarvoor vrijgemaakt moment. Om meteen maar met de deur in huis te vallen: deed men dat maar elk weekend.
Op nieuwjaarsrecepties grijpen bestuursleden of mensen die denken heel wat te vertellen te hebben de gelegenheid aan om anderen duidelijk te maken dat elk jaar weer een nieuw jaar is, om hen het voornemen aan te smeren het beter te doen dan voorgaande jaren en om elkaar nog meer te respecteren dan in de voorgaande 365 of 366 dagen. Meestal blabla. Want als je dit steeds maar blijft herhalen dan gelooft uiteindelijk niemand meer in dit soort praatjes.
Soms volgen na de speeches nog momenten van hulde aan betrokken vrijwilligers. Of een herdenking van in het vorig jaar de club ontvallenen. Waarop dan een moment van stilte volgt, waarbij je niet altijd een speld kunt horen vallen omdat menig dan al aangeschoten bezoeker de eerste boertjes al hoorbaar moet laten.
Sommige clubs willen dat voor zijn door de bar pas open te laten gaan voor alcoholische versnaperingen als deze ceremonieën pas achter de rug zijn. Dat is meestal ook een reden voor de echte drankorgels om pas daarna in de kantines op te duiken. Zij hebben meer respect voor de tap dan voor hun clubgenoten. Ik ken er wel een paar.
Wat me vooral opvalt is dat het aantal jaarlijks terugkerende te verspelen nieuwjaarwedstrijden in nog geen tien jaar tijd in de provincie Zuid Holland met meer dan een kwart is teruggelopen. Een student sportmarketing aan de Hogeschool Rotterdam heeft daar onderzoek naar gedaan. Je kunt betwisten of dit een nuttig onderzoek is. Maar ik haalde daar nog aardig wat informatie uit van zaken waar ik eerst geen weet van had.
De drie belangrijkste oorzaken op een rijtje.
De eerste is dat men geen zin meer heeft om naar wedstrijden tussen oud-leden en weinig zeggende selecties te komen kijken. Het publiek wil aan het bier. En wel zo snel mogelijk.
De tweede is dat het weer om te voetballen dan meestal volkomen kut is. In de laatste tien jaar is er slechts één droge tweede zaterdag van het nieuwe jaar geweest. En vijf ervan waren compleet verregend, terwijl tijdens twee ervan de mussen van het dak vroren.
Als derde gold tijdens de andere twee zaterdagen de corona-blokkade. Bijeenkomsten als deze waren door de overheid verboden.
Ondervraagde clubs gaven aan dat eenmaal ermee gestopt zijnde het er ook niet meer inzit om de nieuwjaarwedstrijden weer opnieuw te gaan organiseren. Want: ‘Men komt toch alleen voor de gezelligheid in de kantine’. Om te zuipen dus.
En van de overige verenigingen gaf zo’n dertig procent aan dat zij verwachten in 2025 ook de nieuwjaarwedstrijden te gaan skippen.
Afijn, doe met deze info wat je wilt. Ik ken wel meer tradities die uit het straatbeeld verdwijnen. En er komen hier en daar nieuwe voor terug. Gelukkig maar. Daar zeg ik graag ‘proost’ op. Net als op 2024.
Columnist Egbert Egberts floot bijna 42 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Schrijft over wat hem boeit, wat of wie hem raakt, wat hem verwondert, wat hem ergens toe beweegt. Omdat het mag. Reacties? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.
