Telkens als ik hem tegenkom als er weer een column van mij bij VoetbalRotterdam verschenen is, kijkt hij me aan met een leep oog. In tegenstelling tot zijn maat Vincent Schennink, met wie hij bij SC Botlek als teammanagers van het eerste en het tweede elftal jarenlang een hecht koppel vormde, zal hij nooit zeggen dat hij vindt dat ik ook maar eens een column aan hem moet wijden. Maar je ziet het hem elke keer wel denken. Leer mij Ron Frishert kennen…
Nou zijn er in het niet zo verre verleden dingen gebeurd waar best een smeuïge column over te schrijven is. Wat te denken van die ene keer, toen ik ’s morgens in alle vroegte een pupillenwedstrijdje bijwoonde waaraan het zoontje van een goede vriend meedeed? Het was iets over negenen ’s ochtends en Ron en Vincent, al present om hun taken als elftalleiders te gaan doen, zaten een broodje kroket en een broodje frikandel weg te werken. Mensen die het zagen waren met stomheid geslagen, maar de heren namen breed lachend nog een hapje. Ze zouden in staat zijn om even later nog een snack te bestellen. Iedereen die dit leest weet met welke buiken het tweetal rondloopt bij SC Botlek. Vincent is wel eens slanker geweest en Ron heeft bij een nietszeggend oefenpotje van het eerste wel eens lopen vlaggen en spelers vroegen toen of hij een reservebal onder zijn shirt had zitten.
Maar geen kwaad woord over Ron en over Vincent. Vincent is geen teamleider meer van het tweede. Hij helpt een maatje van hem bij de Onder 14. Ron is nog altijd met het eerste elftal in de weer. Een jaar of tien geleden was hij bij SC Botlek een tamelijk anonieme pupillentrainer en werd vrijwel uit het niets plotseling voorzitter. Vandaag de dag is hij bij de club niet meer weg te denken. Voorzitter is hij al lang niet meer, maar na een tijdje helemaal niet meer in het bestuur gezeten te hebben, terwijl hij op de achtergrond wel degelijk nog wat ondersteunende dingetjes deed, is hij sinds een paar maanden weer tot het bestuur toegetreden en door de leden verkozen. Penningmeester is hij nu.
En teammanager van het eerste elftal is hij dus ook nog altijd. In die rol heeft hij de laatste jaren niet veel successen mogen meemaken, want na al een paar seizoenen in de derde klasse in de onderste regionen te hebben verbleven en telkens op het allerlaatste moment een verder verblijf in die klasse wist te bewerkstelligen, degradeerde Ron’s team vorig jaar naar de vierde klasse en breekt ook daar dit seizoen niet veel potten. Loopt hij dan boos en chagrijnig rond? Slaat hij met deuren en is hij nimmer aanspreekbaar? Is hij bij SC Botlek niet te pruimen? Nee hoor. Integendeel zelfs. Ron blijft positief en zal zijn jongens nooit laten vallen en voor het elftal altijd zijn beste beentje voor zetten. En als er op de club voor andere dingen een beroep op hem gedaan wordt, zal hij ook nooit nee zeggen. Zo is hij bij SC Botlek al jarenlang het alom gerespecteerde hoofd van de jury van de jaarlijkse voetbalquiz. Op Ron Frishert kun je altijd rekenen.
Zulke mensen lopen er natuurlijk bij elke voetbalclub rond. Het zijn deze mensen waarop verenigingen drijven. Hulde voor Ron en hulde voor alle ‘soortgenoten’ van hem bij andere clubs. In deze donkere dagen mogen deze mensen best eens in het zonnetje gezet worden. Bij deze.
Mooi verhaal, Ron! Passie en betrokkenheid.
Mooi verhaal, Ron!
Passie en betrokkenheid.