Op 17-jarige leeftijd debuteerde hij in het eerste elftal van Spijkenisse in een thuiswedstrijd tegen Capelle. Tien minuten voor tijd kwam hij in het veld. Zijn eerste actie leverde hem een gele kaart op, maar in blessuretijd scoorde hij de 3-0. Dat flitsende debuut leek de opmaat voor een fraaie voetbalcarrière, maar zo liep het niet. Justin Holwijn verruilde Spijkenisse voor Spartaan’20, voetbalde daarna een paar seizoenen bij Rijnmond Hoogvliet Sport in de derde klasse en verkaste in juli 2022 naar Zwaluwen, waar hij in het tweede elftal belandde. Justin maakte in Vlaardingen het seizoen niet af. Hij stopte zelfs helemaal met voetballen en verdween in de anonimiteit.
Tijdenlang was Justin volkomen uit beeld. Het was Earl Starke die hem opviste. Earl, al enkele jaren een van de animatoren van SCO’63, is altijd op zoek naar vrienden en bekenden om hen te bewegen samen met hem bij SCO’63 te komen voetballen. Earl kende Justin nog van vroeger en klampte hem aan. ‘Zo jammer dat je niet meer voetbalt. Waarom pak je de draad niet weer op? Kom lekker bij ons voetballen.’ Die smeekbede had succes, want Justin sloot deze voetbaljaargang aan bij SCO’63, dat dit seizoen uitkomt in de vierde klasse F. Hij deed dat samen met zijn maatje Omar Arbib, ook zo’n jongen die weinig plezier meer beleefde aan het voetbalspelletje en door Earl opgeduikeld was. Afgelopen zaterdag zag ik beiden aan het werk in de stadsderby tegen SC Botlek en ik moet zeggen dat ze het voetballen nog niet verleerd zijn.
Zonder Omar te kort te doen, wil ik me in dit verhaal bezighouden met Justin Holwijn, want als je op 17-jarige leeftijd bij Spijkenisse in de hoofdklasse debuteert en 5 jaar later anoniem in de vierde klasse voetbalt, dan is dit de uitgelezen mogelijkheid hem weer eens in het zonnetje te zetten.
Justin was zaterdag tegen SC Botlek te midden van hardwerkende en goedwillende, maar niet bijzonder getalenteerde spelers, voetballend veruit de beste van het veld. Hij heeft snelle voetjes, zoals dat heet. Met frivole voetbewegingen, scharen en overstapjes zet hij frequent verdedigers op het verkeerde been en hij is slim genoeg om constant de vrije ruimte op te zoeken aan de linkerkant van het veld om zo aanspeelbaar te zijn. Bij SCO’63 maken ze daar te weinig gebruik van, want te vaak wordt Justin aanvallend over het hoofd gezien. Maar als hij wel aan de bal is, zie je meestal iets leuks.
Zo gaat hij er na een dik kwartiertje op links als een haas vandoor om bij de achterlijn een voorzet los te laten richting spits John Ackon, die mee naar voor is gelopen. Tot verassing van alles en iedereen, Botlekkeeper Patrick de Zoete incluis, zeilt de bal in de verre hoek over de lijn en pas dan kan John Ackon het leer nog even beroeren. Maar het doelpunt komt toch echt op naam van Justin Holwijn. Een gelukje? Misschien wel, want het was absoluut als voorzet bedoeld, maar toch. Daarmee bleek wel dat Justin op elk moment van de wedstrijd tot iets verrassends in staat is.
In de tweede helft had hij die momenten ook, maar gezegd moet ook worden dat hij in fases van de wedstrijd volkomen onzichtbaar was. Vaak speelde hij met de rem erop en leek hij moe. Tegen mij aan de kant mompelde hij voordat hij een corner ging nemen dat hij kapot was. Er moest toen nog een half uur gespeeld worden…
Hoe zit het met zijn conditie? Is Justin wel fit genoeg? Navraag leerde dat hij dinsdag niet meegetraind had vanwege knieklachten. Dat verklaart iets. Maar niet alles. Met zijn capaciteiten, met zijn balbehandeling, inzicht en zichtbare klasse deed hij toch te weinig, pijn in de knie of niet. Voetballend gezien is Justin nog altijd van uitzonderlijke klasse, maar je kon ook duidelijk zien dat hij nog lang niet de oude is. De maanden zonder voetbal die hij achter de rug heeft, werken kennelijk nog in zijn nadeel. Zijn lichaam is misschien nog niet helemaal gewend aan de inspanningen die ook het voetballen in een vierde klasse vergen. Dat is dus nog iets waar hij aan moet werken, waar hij in door moet bijten. Dan komt het echt wel en zal hij nog vaker beslissend zijn.
Op iets meer dan halve kracht was hij dat tegen SC Botlek al. Diep in de tweede helft maakt hij met een alert doelpunt, na goed voorbereidend werk van John Ackon, de 2-1 achterstand ongedaan en hielp zo SCO’63 aan een volkomen verdiend punt. Hij had op het einde van de wedstrijd zelfs de 2-3 nog kunnen aantekenen, maar een voorzet van alweer John Ackon kon hij net niet goed genoeg onder controle krijgen. Misschien had dat ook wel te maken met het niet honderd procent fit verhaal. Wie zal het zeggen. Hoe dan ook; Justin heeft dus nog een weg te gaan. Maar ik hoop dat het hem gaat lukken dat hij bij SCO’63 week in, week uit de absolute uitblinker is. Hij is daartoe echt wel in staat. Dat weet ik zeker.
