Ofschoon het al lang geen eiland meer is is een reis met het openbaar er naar toe er één die je vanuit de regio Rotterdam niet zomaar maakt. En nog ingewikkelder als je er vanaf Woerden moet komen.
In 1998, vlak na de geboorte van mijn zoon Justin, stelde de KNVB mij aan voor een bekerwedstrijd bij Tholense Boys.
Wist dat het vanuit de Poort tot het Groene Hart niet gemakkelijk zou worden om daar te belanden. De thuisploeg speelde tegen een eersteklasser uit Tilburg en dat lag ook niet op mijn route. Dus stiekem met iemand van de tegenstanders een stukje meeliften was niet mogelijk. Vanuit Woerden nam ik de stoptrein (de naam Sprinter kwam enkele jaren later) via Gouda naar Rotterdam Centraal en daarvandaan reisde ik met de IC naar Bergen op Zoom. Op zaterdagen reed vanuit deze stad vol met culturele en bouwkundige diversiteiten een bus per uur naar Tholen, met als eindbestemming Goes.
In die tijd was het nogal lastig voor de toenmalige busonderneming en NS om dienstregelingen enigszins op elkaar af te laten sluiten, dus mijn verwachte reistijd was 2 uur en 30 minuten, inclusief 3 minuten overstaptijd. Het werd 65 minuten langer want de trein kwam net te laat binnen om de verbinding te kunnen maken.
Vooropgesteld, ik had er best veel tijd voor uitgetrokken. Want als ik ergens naar toe ga waar ik nog nooit ben geweest dan wil ik ook graag wat van de omgeving zien. Gokte op een aankomst van rond 11.00 uur opdat ik tijd had om het oude stadje te verkennen en daar wat te lunchen. Het werd dus iets over twaalven, waardoor ik mijn plan wat bijstelde en in omgekeerde volgorde Tholen met een bezoekje en wat guldens vereerde.
Liep langs de prachtige vestingwallen die in een speciale vorm aaneen gevlochten waren. Molens De Hoop en De Verwachting (degene die deze namen heeft verzonnen had weinig fantasie, want het zijn synoniemen) waren open voor het publiek en kon de verleiding niet weerstaan om toch daarvandaan wat foto’s te schieten. Heb deze nog steeds. Ook het Middeleeuwse stratenpatroon dat Tholen kenmerkt is nog steeds zoals het jaren geleden is aangelegd. De Venkelstraat vond ik qua architectuur prachtig. De kerken in de nabijheid van de Markt bewonderenswaardig en karakteristiek.
Het sportpark lag op loopafstand van de kern. Vond dat de club opvallend veel jeugdteams en senioren had. Daar moesten dus ook wel lokale talenten tussen zitten.
Twee junioren beslisten het duel. De 3-2 eindstand was verrassend maar ook verdiend. De jongelingen maakten de goals en zorgden na het laatste eindsignaal van mij voor een gezellig feestje.
Op uitnodiging van de toenmalige wedstrijdsecretaris bleef ik een hapje eten. Dit was mogelijk ook omdat hij me beloofde met de auto even een slinger te geven naar het station van Bergen op Zoom. Iets dat overigens in mijn loopbaan als arbiter door heel veel clubbestuurders is gedaan. Waarvoor nog langs deze weg mijn hartelijke dank.
De terugweg ging, omdat ik de diverse overstappen net haalde in 2 uur en 20 minuten. Waarna ik thuis de nachtdienst inging om iets te verzorgen met betrekking tot voedingen en het omwisselen van luiers.
Columnist Egbert Egberts floot bijna 42 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Schrijft over wat hem boeit, wat of wie hem raakt, wat hem verwondert, wat hem ergens toe beweegt. Omdat het mag. Reacties? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.
