Het is me slechts weinige keren overkomen. In 1992 werd ik aangesteld voor een wedstrijd van standaardelftallen in de eerste klasse in de regio Hilversum. Samen met twee onafhankelijke grensrechters was het mijn taak om een wedstrijd tussen een elftal uit een nabij de radio- en televisiestad gelegen plaats én een vereniging uit Zuid Hollands midden in goede banen te leiden.
De oorspronkelijk vastgestelde wedstrijd werd na elf minuten reeds gestaakt vanwege wanordelijkheden. De scheidsrechter van dienst had het duel afgebroken omdat er langs de zijlijn werd geknokt tussen toeschouwers van beide clubs en er ook begeleiding en wat spelers van beide ploegen bij betrokken raakten. Aanleiding was – volgens de thuisploeg – een paar racistisch getinte opmerkingen aan het adres van een bankzitter van de gastheren, die langs de lijn was gaan warmlopen. Het werd niet gepikt door menige omstander en toen er wat klappen over en weer werden uitgedeeld en de arbiter niet meer kon waarnemen wie nu precies wat had gedaan liet hij beide teams inrukken. Om meteen over te gaan tot definitieve staking van de match.
De KNVB tuchtcommissie besloot tot het uitdelen van enkele straffen aan het adres van door een rapporteur gemelde bij de wedstrijd betrokken begeleiders en reservespelers. En het bestuur van het amateurvoetbal van de KNVB legde onder andere de sancties op dat besturen van beide teams voor beter toezicht hadden moeten zorgen en beide werden daarvoor beboet. Kreeg de instructie om de pot voetbal te hervatten met een scheidsrechtersbal ter hoogte van de middenstip vanaf 10.45 minuten in de eerste speelhelft, bij een stand van 0-0. En daarbij was geen publiek toegestaan.
Het zorgde op het sportcomplex van het Gooise dorp voor een enigszins naargeestige sfeer. Alleen vertegenwoordigers van het bestuur van de teams waren welkom. Beide elftallen en hun directe begeleiders mochten op het hoofdveld aanwezig zijn. Het tweede veld en de trainingsvlakte werden leeg gehouden. Zelfs in de kantine was geen toeschouwer welkom. Alleen wat gastheren en -vrouwen om de beide partijen (en ons) te kunnen ontvangen en bedienen. En de KNVB had een afvaardiging van maar liefst zeven personen gestuurd om te komen beoordelen of de clubs zich aan de afspraken hielden. En of de voetbalmatch werd uitgespeeld volgens de reglementen van de allergrootste bond in ons Nederlandse sportlandschap.
Er werd gelukkig gevoetbald met een sterke wil om te winnen. Beide ploegen ontzagen elkaar niet, maar onsportief werd het nooit. Ik had, merkwaardig wellicht als je dit tegen het licht van de eerdere versie houdt, geen enkele kaart nodig om sturing te geven aan de emotionele of fysieke confrontaties. In sportief opzicht werd er ook meerdere malen gejuicht. Wat zowel de bezoekers als de thuisploeg achteraf een tevreden gevoel gaf. Het was misschien dan toch jammer dat toeschouwers die zich niet bij de incidenten toe betuigd lieten daarvan de dupe bleken te zijn. Ze misten onder andere een prachtige omhaal en een zweefduikkopbal die doel troffen. Alleen de aanwezige fotograaf van de Gooi- en Eemlander had een plaatje van het laatst beschreven doelpunt kunnen maken om dit bij het verslag van zijn schrijvende collega te kunnen voegen. Een doelpunt à la Marco van Bastens 1-1 in de wedstrijd tegen het later met 1-5 gewonnen duel met Spanje, de wedstrijd in de groepsfase in groep B op 13 juni 2014 tijdens het wereldkampioenschap voetbal 2014.
Het werd uiteindelijk 3-3. Zonder wanklanken erna. Een afloop van een match die ik mijn collega die niet gevraagd had om allerlei onprettige toestanden tijdens zijn vrije zaterdagmiddag ook had gegund.
Columnist Egbert Egberts floot bijna 42 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Schrijft over wat hem boeit, wat of wie hem raakt, wat hem verwondert, wat hem ergens toe beweegt. Omdat het mag. Reacties? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.
