De Waterwegderby tegen C.W.O. was vooraf een aantrekkelijk affiche, maar de onophoudelijke regenval maakte het duel tussen deze twee Vlaardingse derdeklassers een stuk minder aanlokkelijk.
Dit leek meer op een waterballetderby! Met Pluvius in topvorm verschool het publiek zich op de tribune, in afwachting van een nieuwe strijd om de kostbare punten. Dit was meer een weertje wat past bij een potje rugby, en was dus vooral de vraag wat op deze zompige grasmat de doorslag zou geven. Het spierballenvoetbal van de gasten uit Vlaardingen-West, of de voetballende bagage van de degradant uit de 2e klasse.
Met een 3-0 zege zullen de thuissupporters concluderen dat dit duel een “appeltje, eitje” was. Voor de supporters met een zwart-wit hart rest toch vooral een stukje frustratie. Tot 20 minuten voor tijd stond er namelijk een 0-0 tussenstand op het scorebord. C.W.O. had wel een optisch veldoverwicht, maar wist nauwelijks tot uitgespeelde kansen te worden. Tegelijkertijd gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat ook het gebrek aan stootkracht bij D.V.O.’32 wederom in het oog sprong.
Na een tweetal aanvallende wissels wisten de gastheren uit Oost de druk op te voeren. Het elftal van trainer Benjamin van der Zwan was echter niet van plan zich zonder slag of stoot gewonnen te geven, ware het niet dat scheidsrechter Oosterlaken besloot een handje te helpen. Met een uiterst goedkoop gegeven elfmeter drukte de beste man een even dubieuze als beslissende stempel op de wedstrijd. Was deze man soms geïnspireerd geraakt door de intocht van Sinterklaas? Wat bezielde hem om C.W.O. voor vermeend hands een strafschop cadeau te doen? Het valt de thuisclub niet kwalijk te nemen om dit presentje uit te pakken en zich nadien naar een geflatteerde 3-0 zege te counteren, maar na afloop bleef de “wat als” vraag als een kater hangen. Eentje die groter was dan het grijze wolkendek boven ons hoofd.
UITSLAGEN
