Toen ik nog actief was in de oude Hoofdklasse van het zondagvoetbal kwam ik voor mijn wekelijkse portie ontspanning een keer in een uithoek van Overijssel terecht. Ik had eerst een aanstelling in Amsterdam maar door omstandigheden waren er te weinig scheidsrechters in het midden oosten. En de weekenddienst vroeg of ik bezwaar had tegen een uitje. ‘Ach, welnee’, antwoordde ik die vrijdagavond nog.
Eenmaal in Haaksbergen aangekomen, want dat was mijn bestemming, kwam ik erachter dat bijna 3 uur in de trein en de bus zitten er al aardig had ingehakt. Ik had wel een Oor meegenomen, een populair popmuziekmagazine in die tijd, maar daarmee kon ik de gehele reis niet mee uit de voeten. En bewegen tussentijds lukte al helemaal niet, want tot aan Hengelo was het pokkendruk in de intercity vanuit Utrecht. En de bus moest ik binnen drie minuten vanaf perron 4 zien te halen. Na een tussensprint zonder warming up was het zweet me al uitgebroken en voelde ik mijn rechterhamstring heftig kloppen.
Vanaf de bushalte was het bovendien ook nog ruim 20 minuten lopen want het complex lag ver buiten Haaksbergen zelf.
Maar eenmaal aangekomen had ik me voorgenomen niets van dit alles te laten merken. Had ruim anderhalf uur speling in mijn reisplan opgenomen en had geen minuut vertraging onderweg gehad. Daar moet je het tegenwoordig maar eens met andere ov gebruikers over hebben. Is nu wel anders.
Na een overigens zeer prettig ontvangst bereidde ik mij voor op een ontmoeting met de gastheren en gasten. Deze kwamen uit het Drentse Hoogeveen. Na een korte kennismaking met de leiding van beide teams kwamen mijn beide assistenten uit de regio binnenwandelen en hadden we een gezellig onderonsje. Dertig minuten voor aanvangstijd 14.30 uur stipt liepen we ons warm en met een halve minuut vertraging trapten de gasten als eerste af.
Lang verhaal korte versie: na een 1-1 ruststand bleken de gastheren met 4-3 uiteindelijk iets te sterk. Geen kaarten, nauwelijks kritiek tijdens de match en vooral sportieve reacties over en weer. Hoe anders was het toen ten opzichte van nu, denk ik wel eens.
Na afloop had het bestuur van HSC’21 nog gezorgd voor wat culinaire ontspanning. Cor en Dick bleven ook wat na en we aten onze buikjes vol. Geen alcohol na, want we waren immers vertegenwoordigers van de KNVB. En we heetten geen Luinge, van achteren. Gelukkig werd ik rond 19.30 uur op Hengelo weer afgezet door Dick, waardoor ik rond een uur of tien ’s avonds weer op station Woerden belandde. Opnieuw zonder enige vertraging.
Voetbal fluiten doe ik niet meer. Maar ik heb de basketbalfluit onlangs wel weer in de mond genomen. Krijg wederom aanstellingen op landelijk niveau. Leuk om te doen. Floot 13 dagen geleden nog in Katwijk eredivisie tussen twee teams vol met bijna volwassen jongedames in Katwijk. En zaterdag 30 september floot ik in Weert de eredivisie jeugdwedstrijd van Basketball Academy Limburg tegen die van Rotterdam Basketball. Ik moest alleen even uitkijken bij het geven van enkele knipoogjes aan enkele moeders, die zichtbaar verrast waren dat ik als vitale bijna-zestiger nog zo beweeglijk was. Want als ik dat steeds met links doe dan zie ik even helemaal niets.
Snap je ‘m?
Columnist Egbert Egberts floot bijna 42 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Schrijft over wat hem boeit, wat of wie hem raakt, wat hem verwondert, wat hem ergens toe beweegt. Omdat het mag. Reacties? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.