Als ik op zaterdagmiddag ergens langs de lijn sta, vraag ik me soms wel eens af waar ik in vredesnaam naar sta te kijken. Dan krijg je namelijk iets voorgeschoteld wat in de verste verte niet op voetbal lijkt. Je ziet dan weliswaar spelers die ontzettend hun best doen, maar leuk combinatievoetbal, laat staan technische hoogstandjes zijn er die middag niet bij. Bij de streekderby Smitshoek-Poortugaal, afgelopen zaterdagmiddag , was dat totaal anders. Vanaf de allereerste minuut tot aan de laatste actie, diep in blessuretijd, was het volop genieten van beide ploegen, die alle twee vol voor de winst gingen. Het was een heerlijke wedstrijd om bij te wonen en hoewel meerdere jongens mij konden bekoren, stak er eentje met kop en schouders bovenuit en dat was de 25-jarige Bjorn Wagenaar, die bij afwezigheid van Smally Lake en Qrushinco Rosina van zijn trainer Oscar Biesheuvel een plekje voorin toebedeeld had gekregen.
Normaal gesproken speelt Bjorn bij Poortugaal op het middenveld en is hij op die positie een zeer bruikbare voetballer. Zaterdagmiddag tegen Smitshoek was hij rechts voorin heel vaak aan de bal en stal al snel mijn hart. Wat een geweldig leuke voetballer om te zien! Na een paar minuten was ik al overtuigd van zijn klasse. Vooral zijn balaannames waren fabelachtig mooi om te zien en nog mooier was wat hij direct daarna deed. Telkens als hij aangespeeld werd, legde hij met een simpele voetbeweging, vaak met buitenkant links, de bal panklaar voor zijn eigen voeten, om meteen daarna in één en dezelfde beweging zijn directe tegenstander Tim Zuidwijk het bos in te sturen. Of Tim nu bovenop zijn lip zat of een metertje ruimte had gegeven, vaak kwam Bjorn als winnaar uit dat duel en kon met links een indraaiende voorzet afleveren, waarbij het bij Smitshoek achterin alweer alarmfase 1 was. Bjorn deed dat niet 1 of 2 keer, voor rust deed hij dat misschien wel 15 keer. Langs de kant liep je je vingers af te likken telkens wanneer Bjorn weer aangespeeld werd. Over het rendement mag je misschien een kritische kanttekening maken, want Bjorn en zijn ploegmaten zetten het overwicht niet om in doelpunten, maar toch; met Bjorn Wagenaar aan het roer, was Poortugaal voetballend voor rust veruit de betere ploeg en het wachten was op een goal.
Die viel aan de andere kant van het veld en een paar minuten later gebeurde dat nog een keer. Doelman Marvin Nootenboom, die volgens de Poortugaalaanhang wekelijks de onmogelijkste ballen stopt, zag er bij twee afstandschoten niet lekker uit. Op een zondagsschot van Djaniny Lopes Mendes had hij adequater moeten reageren en een paar minuten later tastte hij wederom mis. Het is het lot van een doelman: maak je een fout, dan kost je dat een doelpunt. Marvin maakte er twee en dus stond het na een kwartier plots 2-0 voor Smitshoek. Het was de wereld op zijn kop.
Bjorn Wagenaar werd er gek van. Toen de troepen tijdens een blessurehandeling van Jesper van den Bosch aan de zijlijn bij elkaar kwamen, had hij het hoogste woord: ‘Zijn we veel beter dan hen en staan we achter. Dat kan toch niet’, sprak hij zijn ploegmaten toe. De wedstrijd ging verder, met hetzelfde spelbeeld. Rechts voorin was Bjorn zo mogelijk nog vaker aan de bal en wederom was het genieten geblazen. Eindelijk viel dan toch de goal. Shakur Zichem knalde het leer achter keeper Michael Termijn, die kansloos was omdat de bal onderweg van richting veranderde.
Kort na rust scoorde Bradley El Idrissi de gelijkmaker en daarna was Bjorn nog altijd dreigend aanwezig. Zo trapte hij een heleboel corners de doelmond in. Eén keer werd hij door de grensrechter terechtgewezen, want de bal lag een paar millimeter buiten het kwartcirkeltje bij de cornervlag en moest goed gelegd worden. Bij de volgende hoekschop legde Bjorn de bal breed grijnzend een halve meter buiten dat kwartcirkeltje, iets wat de eveneens breed lachende grensrechter wel kon waarderen. Maar die bal moest natuurlijk wel op de goede plek gelegd worden. Nog altijd breed grijnzend deed Bjorn dat zonder morren. Ook dat was leuk om te zien. Leuk trouwens ook, dat Smitshoek zich steeds vaker onder de druk uit kon voetballen en ook vol voor de drie punten ging. Negentig minuten lang gebeurde er van alles op het veld en geen seconde heb ik me staan vervelen.
Maar ik had het over Bjorn Wagenaar. Aan hem zie je dat hij met plezier op het veld staat. Dat straalt er echt van af en ook dat doet me goed. Zaterdag won hij, na de zeperd tegen VOC een week eerder, alweer niet, maar toch moet hij met een goed gevoel het veld afgestapt zijn. Zijn keeper Marvin Nootenboom gelukkig ook, want diep in blessuretijd hield die met een geweldige redding de doorgebroken Ilano Silva Timas van scoren af nadat hij eerder al een van richting veranderd schot gekeerd had. Zo maakte hij zijn fouten meer dan goed. Er gebeurde nog veel meer. Te veel om hier allemaal op te noemen. Ik zei het al: het was een heerlijke wedstrijd. Met ieder een punt kregen beide ploegen eigenlijk te weinig.
Wederom een prachtige column vanJan!