Als ik me ‘s zaterdagsmiddags in de bestuurskamer meld om een wedstrijd bij te wonen die een column op moet gaan leveren, wordt me heel vaak gevraagd wie het onderwerp zal zijn. Zaterdag ook weer bij Den Bommel, dat een thuiswedstrijd ging spelen bij de Jonge Spartaan uit Middelharnis, een paar kilometer verderop. Nadat ik koffie had ontvangen, vroegen oud-voorzitters Cok van Es en Martijn Engels voor wie ik kwam kijken. ‘Dat weet ik nog niet. Ik zie wel wat er vanmiddag gaat gebeuren en dan kies ik later wel iemand uit. Het kan iedereen zijn’, legde ik uit. ‘Maar ik kan me niet voorstellen dat het iemand van De Jonge Spartaan gaat zijn’, antwoordde Martijn met een stalen gezicht. Het ontlokte me een schaterende lach. Ik houd wel van dat soort humor.
Ik moet Martijn trouwens teleurstellen want deze column gaat niet over een voetballer van zijn clubje maar over eentje van De Jonge Spartaan, linksbuiten Chris Hoogzand wel te verstaan. Chris is een wonderbaarlijke voetballer. Als ik de vaste supporters van De Jonge Spartaan mag geloven was hij vorig seizoen op de linkerflank de man van de acties, acties die vaak beslissend waren. Zaterdag tegen Den Bommel was hij dat ook weer, want hij scoorde het eerste doelpunt. Over die goal straks meer.
Chris is een speler waarvan je vaak denkt dat hij iets leuks gaat brengen, maar niet altijd gaat doen wat je verwacht. Onvoorspelbaar is het juiste woord. Terwijl al zijn ploegmaten het snot voor hun ogen lopen, is Chris nabij de zijlijn bij wijze van spreken regelmatig aan het wegdromen. Niet dat het spel volledig langs hem heen gaat, maar soms lijkt het wel dat hij aan iets anders denkt dan aan de wedstrijd. Dan biedt hij zich niet aan, trekt evenmin een sprintje in afwachting van een bal die misschien niet gaat komen. Zwijgend zoekt hij wandelend de vrije ruimte op, liefst zoveel mogelijk meters van Thomas Engels vandaan, rechtsback van de thuisploeg en zijn directe tegenstander. Thomas had Chris het eerste kwartier in zijn zak, van Chris ging geen enkele dreiging uit en veel aan de bal was hij niet. Het leek wel of hij een snipperdag had opgenomen.
Maar dan plots zie je iets waarover de supporters van De Jonge Spartaan zo lovend zijn. Dan passeert hij ineens Thomas alsof die er niet staat en is hij razendsnel op weg naar de achterlijn. Ploegmaten van hem snellen mee en kiezen al positie in de zestien in afwachting van de bal die gaat komen. Maar die bal komt niet, want Chris besluit zelf te schieten in plaats van de geheel vrijstaande Koen Vervloed aan te spelen. Den Bommeldoelman Sander van Reijn stopt de inzet simpel. Die fout maakt Chris een paar minuten later meer dan goed, want dan eist hij alweer de hoofdrol op. Hij reageert heel alert als Xander Roos een kopduel wint en de bal neerkomt op de plek waar Chris dan al naar op weg is. Hij anticipeert dus prima op wat gaat komen en eenmaal aan de bal, is hij veel te snel voor de verdedigers van de thuisploeg, die hem niet meer kunnen achterhalen. Oog in oog met doelman Sander van Reijn blijft Chris koel en droogjes schiet hij de bal tegen de touwen. Het is een prima goal.
Een paar minuten eerder had Wiljan Driece al op de paal geschoten en hiermee is af te leiden dat de bezoekers de bovenliggende partij waren. Dat waren ze ook, de hele wedstrijd lang. Behoudens een paar minuten voor rust, toen eerst Johnno Bakker op de paal schoot in de rebound van een vrije trap en even later nog een bal van de lijn werd gehaald, had Den Bommel niks te vertellen. ‘Het is niet veel vandaag, Jan. Je had beter ergens anders heen kunnen gaan’, zei de somber kijkende geblesseerde Wesley Bakker, toen hij voorbijliep. Als ik voor iemand van zijn ploeg was komen kijken, had Wesley gelijk, dan had ik inderdaad beter ergens anders kunnen zijn, maar ik had toen allang uitgemaakt dat deze column zou gaan over Chris Hoogzand, de onvoorspelbare speler op links, die af en toe in staat is ongelooflijk mooie dingen te laten zien en dan weer een kwartier totaal onzichtbaar is.
Ik houd wel van voetballers als Chris. Hij mag misschien dan af en toe totaal afwezig zijn, hij is wel degelijk in staat plots een wedstrijd te doen kantelen. Het is dus daarom dat hij er bij de supporters van De Jonge Spartaan zo goed op staat. Maar om toch een beetje kritisch te zijn: hij moet dan wel even kijken of er niemand vrijstaat als hij tot nabij de achterlijn opgestoomd is. En zijn ‘denkpauzes’ mogen soms ook wel iets korter zijn. Maar deze kritiek valt in het niet bij die paar dingen van grote klasse die hij zaterdag tegen Den Bommel wel getoond heeft. Tijdens de wedstrijd heb ik heel veel jongens aan het werk gezien, die veel strijd leverden met inzet en passie, maar met weinig voetballende kwaliteiten en bij Chris Hoogzand is dat precies andersom. Daarom is hij zo’n wonderbaarlijke, onvoorspelbare voetballer en dat moet hij vooral blijven.
