Ben bevriend met een beheerder van een sporthal in mijn woonplaats. Af en toe praten we elkaar onder het genot van een bakje bonenkoffie bij over dingen die zijn gebeurd of die nog op de lijst van dingen die komen gaan staan. Terwijl de laatste werkdagen van hem in het zicht zijn en ik deze gesprekken op locatie zal gaan missen bedenk ik me dat het ook wel eens leuk zal zijn om van één zo’n onderonsje in een column verhaal te doen. Maar voor ik dat doe wil ik langs deze weg de werkgever van hem oproepen het besluit om zijn contract niet te verlengen te herzien.
Heb als voorzitter van de lokale basketbalvereniging prettige contacten met alle beheerders, maar zowel zijn collega M als hij zijn toch wel zeer gewaardeerde krachten. Iedereen kan met hen opschieten, zij zijn meer dan een werknemer die doet wat van hen verlangd mag worden en zijn zelfs het visitekaartje van één van de thuishuizen van de sport in Bliekenstad. En hij hoeft nog maar een jaar of vijf tot aan z’n pensioen. Dus…. Wat let men, zou je denken?
Afijn, als oud-profkeeper weet hij als geen ander dat je met respect met elkaar om hoort te gaan om de voetbalsport in een goed blaadje te laten blijven staan. Dat straalt hij ook uit als de lokale zaalvoetbalverenigingen gebruik maken van de sporthal. Op subtiele wijze probeert hij hen ook te wijzen op dingen die beter kunnen. Of waar ze rekening mee zouden kunnen houden. Niemand beschikt namelijk over de perfecte manier van hoe dingen aan te pakken. En, de wijsheid van Johan Cruijff is ook hierin toe te passen. Om van fouten te kunnen leren moet je ze wel eerst begaan.
Wat lastig blijkt is om mensen te attenderen op het feit, dat zij ook één en ander kunnen verbeteren door hun gedrag te veranderen. Je kunt bijvoorbeeld ontzettend veel tijd besteden aan de voorbereidingen van de prestaties van jouw eigen team. Maar als je daarbij vergeet te denken aan een stukje waardering voor de mensen die dit mede mogelijk kunnen maken, zoals de scheidsrechters, dan werkt dit uiteindelijk tegen jou. Het imago van de vereniging wordt mede bepaald door hoe je hen behandelt. Ontvang je hen netjes, met een bakje koffie bijvoorbeeld, wijs je hen de kleedruimte toe en verzorg je een frisje tijdens de rust, en neem je afscheid met een drankje na, dan toon je je een net gastheer en gaat dit ook als een lopend vuurtje rond. Doe je dit niet, en andere clubs doen dat wel, dan heb je zo een naam.
Uitstraling is ook een issue, dat voortkomt uit de manier waarop je jouw zaakjes hebt geregeld als een wedstrijd achter de rug is. Het huis van de sport moet een soort van tweede thuis voor je zijn. Dus gedraag je je daar ook zo. Dan laat je na het douchen en omkleden de kleedruimten en sanitaire ruimten achter zoals je dit in jouw eigen woning ook gewend bent om te doen. Geen spuug tegen de muren, drinkbekers, bananen- en sinaasappelschillen op de vloer en drankresten op zitbanken en naast vuilnisbakken. En je pist in de wc in plaats van ernaast. Moeten de beheerders soms zand uit de Sahara laten aanrukken om een huiskamer in te richten waarin je je thuis voelt, zodat je dit niet meer doet?
Ik zeg, dóen!
En kerel, succes in de toekomt. We houden hoe dan ook contact.
Columnist Egbert Egberts floot bijna 42 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Schrijft over wat hem boeit, wat of wie hem raakt, wat hem verwondert, wat hem ergens toe beweegt. Omdat het mag. Reacties? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.