Als je bij FIOS aan de kantinekant langs het hoofdveld staat heb je een mooi uitzicht op de Galathea polder richting Ooltgensplaat. Dat uitzicht is fenomenaal, zeker als het, zoals afgelopen zaterdag, helder weer is. Als dan de lucht ook nog eens strakblauw is en er kolossale witte wolken voorbij drijven, biedt dat een schilderachtig zicht op de nabije omgeving. Je ogen trekken er steeds naar toe, want op het veld is het voetbal dat FIOS en het bezoekende Herkingen’55 op de mat leggen, minder fraai om te zien. Het is zoals secretaris en clubfotograaf Jan van Dijk van de bezoekers vertelt: ‘Mijn foto’s zijn vaak mooier dan het voetbal dat ik ’s zaterdags zie.’
Zo is het maar net.
We zien beide ploegen ploeteren op het veld en van gestroomlijnd, technisch voetbal is geen sprake. En toch is het ontzettend leuk om te volgen en ga je steeds minder vaak naar de wolken in de verte kijken. Je ziet dan bijvoorbeeld Michel Melissant, die in de gloriejaren van Nieuwenhoorn een vaste waarde was bij Eilands Glorie en inmiddels al weer 10 jaar bij Herkingen voetbalt, de club waar hij ooit met voetballen begon. Michel is het spelletje nog altijd niet verleerd. Waar overal op het veld gekleund en gebikkeld wordt, waar iedere speler binnen een mum van tijd een tegenstander op zijn nek heeft, vaak nog voordat hij de bal onder controle heeft gekregen, heeft Michel altijd en overal alle tijd van de wereld om iets moois met de bal te doen. Hij weet perfect positie te kiezen, is leep genoeg om de duels te ontwijken en staat dan ook op de goede plek als een speler van FIOS onder een verre ingooi van Bryan Bouwens doorloopt. Koelbloedig kopt hij de bal over keeper Sebastiaan den Boer en dan staat het ineens 0-1.
Herkingen’55 heeft het iets betere van het spel. Soms zijn ze in staat de bal combinerend in de ploeg te houden, wat langs de kant bewonderend gadegeslagen wordt. ‘Zo! Drie keer naar elkaar gespeeld, da’s knap’, worden de Herkingenspelers dan geprezen door hun supporters. FIOS stelt daar een bonk energie tegenover, maar voetballend komen ze een stuk minder uit de verf. De streekderby FIOS-Herkingen is het voetbal in de vierde klasse ten voeten uit. Alle spelers zijn van ontzettend goede wil, er wordt niet op een inspanning meer of minder gekeken, maar speltechnisch is het niet om over naar huis te schrijven. Voor FIOS-trainer Eelco van der Linden is er nog veel werk aan de winkel om rechtstreekse degradatie te vermijden, want in de vierde klasse C van Zuid I degraderen er dit seizoen zes ploegen rechtstreeks. Als Eelco dat met zijn jongens weet te vermijden, leveren ze een wereldprestatie.
Bij Herkingen’55 geef ik ze wat dat betreft meer kans. Daar zit iets meer lijn in. Ik heb Michel Melissant al genoemd, maar bij Herkingen loopt nog een speler rond die meer is dan doorsnee. Kevin Noordijk is zijn naam. Hij is een zoon van Jaco en kleinzoon van Hans, die beiden ook bij Herkingen in het eerste hebben gevoetbald. Kevin is een aanvallende middenvelder met een groot loopvermogen en een goed oog voor hetgeen er om hem heen gebeurt. In de tweede helft is Kevin degene die het verschil maakt. Tot twee keer aan toe speelt hij perfect linksbuiten Maikel van den Ochtend aan, de eerste keer met een snelle combinatie, de tweede keer met een akelig precieze steekbal in de diepte. Beide keren rondt Maikel doeltreffend af en dan staat het 0-3. De kers op de taart wordt door Kevin zelf verzorgd. Net over de middenlijn wordt hij aangespeeld als hij zich tussen drie FIOS-spelers bevindt. Dan denk je dat hij het leer meteen kwijt is, maar Kevin doet dan iets wat gerust als het hoogtepunt van de wedstrijd beschouwd mag worden.
Behendig draait hij in één beweging weg tussen de drie tegenstanders en met de bal aan de voet stoomt hij op richting vijandelijk doel. Onderweg passeert hij nog twee man en schiet dan de bal snoeihard in de korte hoek, langs doelman Sebastiaan den Boer. Die goal was nog mooier dan de voorbijdrijvende wolken in de blauwe lucht. Een wedstrijdje in de vierde klasse mag dan qua voetbal niet heel erg bevredigend zijn, de prima actie van Kevin Noordijk en het slimme spel van Michel Melissant maakten het toch meer dan de moeite waard om naar FIOS-Herkingen’55 af te reizen. En dat uitzicht krijg je er dan nog gratis bij. Het was dus een leuk middagje in Achthuizen, hoewel ze daar bij de thuisploeg waarschijnlijk iets anders over denken.
