Vanaf de tweede helft van de maand augustus was ik van jaar tot jaar doorgaans alweer volop in training als scheidsrechter. Dat is inmiddels wel anders.
Mijn voetbalarbiter-carrière is tot stilstand gekomen. En over mijn basketbalscheidsrechterloopbaan zijn nog gesprekken gaande. Ik leg dat hierna nog wel even uit waarom.
Eerst gooide corona roet in het eten. De voetbalcompetities lagen stil. En ik bleek niet ongeschonden uit de strijd te zijn gekomen en door long covid teruggeworpen te zijn in de lappenmand. Vervolgens kreeg ik de diagnose diabetes type 2, kreeg ik hartritmestoornissen en scoorde ik een te hoog cholesterolpeil. Het rechteroog werd door enkele ooginfarcten getroffen en heeft nog <1% zicht. Amper drie maanden terug leek ook mijn linkeroog eraan te moeten geloven maar knap werk van mijn oogspecialisten in het Beatrixziekenhuis heeft erger doen voorkomen. Ik heb voldoende gezichtsvermogen om weer te kunnen werken. En misschien te kunnen sporten.
Vandaar de gesprekken over een mogelijk vervolg van mijn figureren als basketbalfluitist. Als ik de knoop doorhak dan kan ik zelfs op landelijk niveau weer aan de slag, misschien als mentor van jongere arbiters, vooral bij de jeugd, tot <22 jaar denk ik.
Maar dit mag mijn andere bezigheden als voorzitter van basketbalvereniging Goba en als trainer/coach van het eerste vrouwenteam niet in de weg staan. Met name het laatste kwam op mijn pad toen een stel enthousiaste jongedames het initiatief nam om weer een representatief damesteam op te richten bij onze club in Gorinchem. En – dat mag ik wel met enige trots beamen – dat is hen met wat ondersteuning vanuit het bestuur goed gelukt ook! Ik deed hen ook de belofte om deze functie, die ik vele jaren geleden ook al had vervuld bij clubs als BV Leerdam, OSG Utrecht en Goba weer op me te nemen als het zou gelukken om met een team op de proppen te komen.
En dat gaat voor een eventuele terugkeer als arbiter op de basketbalvelden, als het erop aankomt om een keuze te maken tussen beide. Bovendien speelt nog een ander ding mee. Het komt zelden voor dat een scheidsrechter met een visuele beperking actief is op de sportvelden. Let wel, als iemand mij ‘blinde’ noemt als ik per ongeluk iets anders heb gezien of onjuist heb beoordeeld, dan kan ik daar helemaal boven staan.
Sterker nog, dan heeft diegene eigenlijk formeel ook voor de helft gelijk. Maar dat zal me dan ook meteen worst zijn. Ik ga ervoor, of niet. Wat dat betreft maak ik sinds ik van alles voor mijn kiezen heb gekregen gemakkelijker keuzes tussen wat ik wel of niet (meer) wil ondernemen. Er is iets veranderd in de laatste paar jaar. Dat begrijpen jullie wel, toch?
Columnist Egbert Egberts floot bijna 42 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Schrijft over wat hem boeit, wat of wie hem raakt, wat hem verwondert, wat hem ergens toe beweegt. Omdat het mag. Reacties? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.
