Als ‘klein jochie’ maakte ik voor het eerst een groots Europees voetbalduel mee. Tussen PSV Eindhoven en FC Barcelona.
In 1977 bezocht ik met mijn toenmalige voetbalteam bij LRC Leerdam het Philips Stadion. Er was destijds nog een mogelijkheid om aan de rand van het speelveld te kunnen zitten. Er werd ons op het hart gedrukt dat we niet op het gras mochten komen. We moesten achter een speciale afzetting tussen de reclameborden blijven.
Ik was speler van de C1 en had nog geen natte dromen van het idee om ooit profvoetballer te worden. Dat was niet voor me weggelegd, wist ik al. Maar ik genoot van de entourage en lette vooral op de verrichtingen van de spelers en begeleiding. En van de arbitrage, die voor de wedstrijd tijdens hun warming up even voorbij liep en ons een handje gaf. Dat deden ok verschillende spelers van de gasten en gastheren. Momenten om nooit te vergeten.
Vanaf dat moment had ik wel het beeld voor ogen om ooit op een niveau actief te willen zijn dat voetbal iets voorstelde. Mijn vader was ooit betrokken bij de club De Jodan Boys uit Gouda, waar hij als grensrechter van het eerste langs de lijn liep. Hij werd gevraagd door de KNVB om daar ook te assisteren, maar dat leek uiteindelijk niet voor hem weggelegd. Hij werkte in wisseldiensten en dat is niet gunstig voor je als je verder omhoog wilt in de het voetbalwereldje.
Maar na PSV – Barcelona wist ik zeker dat het leuk zou zijn om actief te zijn op de groene velden terwijl er ook een gezellige bedoening was langs de afrasteringen of op de tribunes.
Vandaar dat ik mijn zinnen zette op het moment dat ik de scheidsrechtercursus mocht gaan volgen. In 1979, ik was nog vijftien, was het zover. In een café op de Langendijk in Gorinchem, waar ik vijf jaar geleden weer ben neergestreken, kreeg ik les in spelregelkennis en werden de mooiste anekdotes opgetekend die je als arbiter tegen kon komen. Ik slaagde met vlag en wimpel en floot daags voordat ik zestien werd al mijn eerste competitiewedstrijden.
Omdat het allemaal goed uitpakte voor mij liep ik in 1981 bij een internationaal toernooi van de C1 en B1 jeugd van FC Utrecht op de toenmalige velden achter de autoveiling op Utrecht Tuindorp als leidsman van de eindstrijd bij de B-tjes in de halve finale tussen PSV en FC Barcelona. Ja, tussen de toekomstige toppers van deze voor mij legendarische clubs.
Wie zegt dat dromen bedrog zijn heeft het mis. Ook als het gaat om natte dromen. Het goot toen zo hard dat het toernooi even stilgelegd moest worden. Uiteindelijk eindigde de ontmoeting tussen de ploegen uit de Lichtstad en het Baskenland in 2-0. Dat was ook de eindstand in de wedstrijd, die ik als dertienjarige heb mogen aanschouwen. Bijzonder, en om nooit te vergeten. En leuk om ook eens op te schrijven in een column. Nietwaar, voetbalvrienden?
Columnist Egbert Egberts floot bijna 42 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Schrijft over wat hem boeit, wat of wie hem raakt, wat hem verwondert, wat hem ergens toe beweegt. Omdat het mag. Reacties? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.

Nog geen comments bij dit artikel.