Al vijftien jaar staan ze tijdens wedstrijden broederlijk naast elkaar nabij de dug-out en het is altijd leuk hen in de gaten te houden. Dat doe ik iedere keer weer als ik ze zie en dat heb ik al talloze malen gedaan, maar nog altijd weet ik niet wie van de twee het meest fanatiek is. Op details zullen ze heus wel verschillen, maar Jaco Verhoev en Marco van der Lelij, zijn trouwe assistent, doen wat betreft fanatisme, bezieling en beleving niet voor elkaar onder. Niet dat er bij hun huidige club Excelsior’20 twee klonen van Diego Simeone aan de zijlijn staan, maar qua stemvolume weten ze beiden van wanten. Veelvuldig roepen ze hun spelers wat toe.
Afgelopen zaterdag deed hun ploeg mee aan het kampioenschap van Schiedam en Jaco en Marco waren natuurlijk ook present. De wedstrijdjes duurden slechts 35 minuten, vanwege de tropische temperatuur stelde het allemaal niet zo veel voor, zo op het einde van een slopend seizoen, maar Jaco en Marco waren scherp als een mes. Toen aankomend talent Jesse van Winden in de poulewedstrijd tegen Hermes DVS zijn directe tegenstander te veel ruimte gaf, riep Marco en paar keer dat hij er korter op moest zitten. Maar toen de buitenspeler kort daarna weer alle tijd en ruimte kreeg om een balletje aan te nemen, was de toon plots veel luider. Waarschijnlijk hoorden ze toen ook op veld 2 wat Marco riep. Ondertussen stond Jaco quasi relaxed met zijn handen op de rug het spel te volgen. Dat leek maar schijn, want even later riep hij zijn defensie luidkeels toe dat ze op moesten schuiven. Zo gaat het heel de wedstrijd lang. Samen corrigeren ze langs de kant luidkeels de dingen die fout dreigen te gaan, ze roepen voortdurend aanwijzingen het veld in en heel mooi is dat ze alle twee hun spelers ook lof toeroepen wanneer ze iets goeds doen.
Excelsior’20 werd eerste in de poule en versloeg in de halve finale SVV, waardoor ze in de finale aan konden treden tegen PPSC. Die wedstrijd was ongeveer halverwege toen een pass van achteruit de weg sprintende Masud Hooi bereikte, nadat Joël de Windt slim dat balletje aan zich voorbij liet gaan. Masud kwam daardoor vrij voor de keeper en scoorde koeltjes de 1-0. Iedereen stoof op de doelpuntenmaker af maar Marco en Jaco hadden alleen oog voor Vince Timmers, de man van de splijtende dieptepass. Luidkeels complimenteerden ze hem met zijn geweldige bal. Voor mij was dit het mooiste moment uit de finale. Het zijn zulke dingen die ervoor zorgen dat trainers gepruimd worden door hun voetballers. Als er alleen maar kritiek geuit wordt bij de dingen die fout gaan, gaat dat op den duur tegenstaan. Dan krijgen spelers het gevoel dat het nooit goed is. Als je lof krijgt wanneer je iets moois doet, zoals die dieptepass van achteruit van Vince Timmers, dan krijgt een speler zelfvertrouwen en durft hij in het vervolg weer iets te ondernemen. Jaco en Marco snappen dat als geen ander.
Vorig seizoen promoveerden ze met Excelsior’20 naar de derde klasse en na een slopende nacompetitie, met een spectaculaire wedstrijd tegen IJVV De Zwervers, die ze met 6-3 wonnen, speelden ze zich alsnog veilig, voorwaar een prima resultaat met die verscherpte promotie/degradatieregeling. Als mooi toetje wonnen ze zaterdag het Schiedams kampioenschap en konden ze breed lachend op de foto met de beker en met een biertje in de hand.
Op mijn vraag of ze bier hebben leren drinken bij Antibarbari, waar ze samen ook twee seizoenen trainer zijn geweest, moet Marco keihard lachen. ‘Zuipen konden we al hoor, voordat we daar terecht kwamen’, schaterde hij. Humor hebben ze alle twee ook wel, want toen een speler van hen eerder op de dag in de zestien van SVV over zijn eigen benen struikelde, riep Marco ‘pingel en een rode kaart’ Er werd keihard gelachen, ook door SVV’ers in hun dug-out. Die uitroep herhaalde hij tijdens de finale tegen PPSC, maar toen kreeg hij al wat minder lachers op de hand. ‘Ik moet dus niet in herhaling vallen’, voegde hij mij toe.
Ik kan zulke dingen wel waarderen, maar als ze luidkeels kritiek uiten op de scheidsrechter, dan kan het soms wel een onsje minder. Toen arbiter Jan Jung na een duel een vrije trap gaf aan PPSC riepen ze beiden keihard dat het de andere kant op moest zijn. Ik hoorde zelfs het woord koekenbakker voorbij komen. Dat gaat dan weer iets te ver, want de afscheid nemende Jan Jung, die van toernooiorganisator Mischa Keemink als eerbewijs voor zijn lange loopbaan als scheidsrechter de finale mocht fluiten, deed weinig verkeerds. Ja, een keertje vergat hij Joël de Windt na een gele kaart conform de tornooireglementen vijf minuten naar de kant te sturen, maar dat kan gebeuren. Het zou Marco en Jaco sieren wanneer ze ook scheidsrechters complimenten toeroepen, vooral bij beslissingen die niet in hun voordeel uitvallen. Te veel gevraagd dit? Ik denk het niet, want ik ken Jaco en Marco al vele jaren en ik denk echt dat ze iets gaan doen met dit minieme puntje van kritiek. Ik hoop dat ze alle twee lekker uitrusten tijdens hun vakanties in Griekenland, zodat ze fris en vrolijk aan het nieuwe seizoen kunnen beginnen. Ik ga zeker kijken hoe ze dan weer samen langs de zijlijn staan.
Leuk stuk Jan, ik ken die 2 uit hun Abbenbroek tijd.
Wereldgasten zijn het nik mis mee.