Hij zit met zijn leeftijd van 36 jaar in de herfst van zijn voetbalcarrière, maar Donovan Levestone, doelman van derdeklasser OSV Oud-Beijerland, geeft er nog niet de brui aan. Met die gedachte heeft hij wel een tijdje rondgelopen, maar hij plakt er bij de club in ieder geval nog een jaartje aan vast. Het is voor OSV Oud-Beijerland een vreemd en een inspannend seizoen geweest met de vele trainerswisselingen en daar kwam nog bij dat de stand op de ranglijst lange tijd zorgwekkend was. Gelukkig speelde OSV zich op de allerlaatste speeldag toch nog veilig met een overwinning op Internos in Etten-Leur. In die wedstrijd was er een hoofdrol weggelegd voor Donovan. Wij kijken met hem terug op die wedstrijd en ook op het bewogen seizoen, dat met die zege op Internos toch nog mooi afgesloten werd. OSV blijft een derdeklasser, maar daar zag het lange tijd niet naar uit.
Laten we om te beginnen eerst even in de tijd teruggaan. Je hebt al een hele rits clubs achter je naam staan, waaronder onder meer Spijkenisse, TOGR, SHO, Excelsior’20, RVVH, Barendrecht en Zwarte Pijl, voordat je twee seizoenen geleden keeper werd bij OSV Oud-Beijerland. Hoe ben je bij die club terecht gekomen?
Donovan: ‘Dat komt door Barry Schipper, in die tijd nog de trainer van OSV. Barry kende ik van SHO waar ik in het verleden gekeept heb en waar Barry toen trainer was van het tweede elftal en tevens zitting had in de voetbaltechnische commissie. Barry was in 2021 trainer geworden van OSV en stuurde mij een appje of ik bij die club geen keeper wilde worden. Ik had anderhalf jaar daarvoor nog deel uitgemaakt van de selectie van Barendrecht, dat toen net was gedegradeerd uit de tweede divisie en waar ik achter Nick van der Ploeg de tweede keeper was. Dat was drie keer in de week trainen en op zaterdag heel vaak heel de dag weg naar verre uitwedstrijden. In 2019 kreeg ik een hele drukke baan, waar ik vaak tot 6 of 7 uur op kantoor ben, dus het was altijd haasten en ik kwam chronisch tijd te kort. Ook merkte ik dat ik na twee zware schouderblessures niet meer kon aantikken. Daarom heb ik een stapje terug gedaan en ben in 2020 bij Zwarte Pijl gaan keepen. Maar toen kwam corona. En toen stuurde Barry dus dat appje. Vooral door hem heb ik de overstap naar OSV gemaakt.’
Het eerste seizoen van jou bij die club verliep rooskleurig.
Donovan: ‘Inderdaad. In het begin van vorig seizoen liep het nog niet op rolletjes, maar even na de winterstop kwam Stephan Baaij erbij. Die had hier in het eerste gevoetbald, maar deed dat toen in een lager elftal. Hij heeft een drukke baan en kinderen thuis, dus hij had besloten niet meer in het eerste te voetballen. Maar Barry wist hem toch te overtuigen dat weer te doen. Hij trainde nooit mee, maar speelde op zaterdag altijd. En dat deed hij heel erg goed. Hij was de maarschalk op het veld. Hij zette de lijnen uit en zette minimaal drie keer in een wedstrijd een speler voor de keeper. Sinds de komst van Stephan gingen we steeds beter draaien en wisten de derde periodetitel in de wacht te slepen. In de nacompetitie werden we uitgeschakeld door Zuidland, maar het was toch een heel leuk seizoen.’
Dan denk je dat je dit seizoen weer om promotie naar de tweede plaats gaat spelen, iets wat de club al jaren nastreeft.
Donovan: ‘Dat zou je denken, maar het liep helemaal anders. Lange tijd moesten we strijden om weg te blijven van de onderste plekken op de ranglijst, iets wat heel lang niet lukte.’
Hoe komt dat?
Donovan: ‘Dat heeft een paar redenen. Allereerst vertrok een aantal jongens naar andere clubs. Anderen stopten. De selectie die we dit seizoen hadden was niet zo goed als die van vorig seizoen, vooral omdat Stephan Baaij er ook niet meer bij was. Die was weer gestopt. De selectie was ook minder breed. Daar komt nog bij dat we afgelopen seizoen veel trainerswisselingen hebben gehad en dat is ook niet bevorderlijk voor de continuïteit en de automatismen van en spelersgroep.’
Barry Schipper haakte in november af vanwege lichamelijke problemen. Dat is natuurlijk heel sneu voor hem, maar het is ook moeilijk voor jullie spelers. Want dan krijg je iemand anders voor de groep met andere spelopvattingen.
Donovan: ‘Toen Barry een stap terug gedaan had, werden zijn taak overgenomen door Jeffrey Kouwenhoven en Otto Hoogendijk. Jeffrey was het seizoen hiervoor nog assistent geweest en Otto was trainer van het tweede elftal, dus helemaal vreemd voor ons waren ze niet. Veel veranderde er niet direct. Na een week of zes kwam Barry weer terug, maar dat liep toch niet lekker. Wederom moest hij afhaken vanwege lichamelijke klachten, nu definitief. Dat was net voor de winterstop. Persoonlijk vond ik dat heel jammer, want ik heb Barry hoog zitten als trainer en ook als mens.’
Dus jullie kregen alweer iemand anders als trainer.
Donovan: ‘Het werd Richard Verhoeven, een jongen van de club, die bij OSV ook een van de hoofdsponsors is. We stonden er op de ranglijst niet al te best voor, dus Richard legde de accenten anders. Onder Barry hadden we altijd aanvallend gevoetbald in een 4-3-3 systeem. Hoog druk zetten en zo meer. Richard besloot 4-4-2 te gaan spelen en meer compact te spelen, met sneller meer jongens achter de bal bij balverlies. Dat snapte ik wel, want het elftal draaide niet lekker. Maar na een tijdje werd het toch weer 4-3-3 omdat het spelersmateriaal daar zich toch meer naar leende.’
Leverde dat resultaten op?
Donovan: ‘Met 7 punten uit de eerste 4 wedstrijden onder Richard leek het beter te gaan. De echte ommekeer kwam in mijn optiek pas echt toen Stephan Baaij weer van stal werd gehaald. Maar toen was Richard al weg als trainer, want hij kon dat niet meer combineren met zijn werk. Dat vertelde hij nadat we van Hekelingen verloren hadden. Kregen we dus weer andere trainers.’
Wie?
Donovan: ‘Jeffrey Kouwenhoven en Otto Hoogendijk weer, samen met Martin den Hoed en Peter Boon. Dus vier mensen van de club die gezamenlijk als trainer het seizoen af maakten.’
Met alweer net andere accenten, zo nemen we aan.
Donovan: ‘Er werd weer teruggegrepen op het voetbal dat Barry Schipper altijd voorstond. Dus weer aanvallend ingesteld en met meer druk naar voren.’
Je had het daarnet weer over Stephan Baaij. Die kwam er dus ook weer bij.
Donovan: ‘Stephan besloot na aandringen toch weer het eerst elftal te gaan helpen, omdat er schorsingen en blessures waren. Het was echt 5 voor 12 gezien de stand op de ranglijst en vanwege de versterkte degradatieregeling wilden wij minimaal op plek 8 eindigen. Op 29 april was Stephan er voor het eerst weer bij, tegen De Fendert thuis. Die wedstrijd wonnen we en vanaf dat moment, met Stephan erbij, ging het ineens lopen. We wonnen daarna ook van Klundert en van ZBC’97 en op de allerlaatste speeldag met 1-0 bij Internos. Met die overwinning speelden we ons veilig. Dat hing trouwens wel lang aan een zijden draadje, want al na 15 minuten kreeg Internos een penalty. Gelukkig koos de speler die die strafschop nam voor de verkeerde hoek en ik voor de goede, want anders hadden we al vroeg tegen een achterstand aangekeken. Dan was het misschien wel verkeerd afgelopen. Maar we wonnen met 1-0 doordat we zelf diep in de tweede helft een penalty benutten. Dat Stephan er die wedstrijd niet bij was, is misschien nog wel het mooiste van het verhaal. Ook zonder hem blijken we dus een resultaat neer te kunnen zetten. Dat geeft toch weer vertrouwen.’
Jij hebt aangegeven nog een jaar door te gaan. Zeg eens eerlijk: heb je daar aan getwijfeld.
Donovan: ‘Heel lang. Als we vierdeklasser waren geworden, dan weet ik niet of ik nog gebleven zou zijn. Ik heb vroeger in de eerste en in de hoofdklasse gekeept en ook in de divisie en dan is keepen in de derde klasse erg aanpassen. Maar dat wist ik van tevoren. Maar de vierde klasse zou wel erg veel stapjes terug zijn. Dat zou trouwens ook triest zijn voor de club, die al jaren aanhikt tegen de tweede klasse. Ook heb ik getwijfeld of ik bij OSV wel door moest gaan vanwege dingen die gebeurd zijn.’
Hoe bedoel je?
Donovan: ‘Ik bedoel dan niet de trainerswisselingen, want daar kon de club niet veel aan doen. Dat overkomt je. Nee, het was de motivatie, de inzet en de instelling en mentaliteit van een gedeelte van de selectie. Ik ben nog van een generatie dat voetbal heel belangrijk is en dat je daar alles voor doet en heel veel voor laat. De jonge jongens van nu steken wat dat betreft anders in elkaar. Die overschatten vaak hun kwaliteiten, kunnen niet omgaan met kritiek en vinden andere dingen dan voetbal ook heel belangrijk. Dan schrijven ze bijvoorbeeld af omdat ze naar een festival gaan. Ze gaan midden in het seizoen op vakantie, of ze komen niet trainen en amper de kantine in. En als ze verloren hebben zetten ze meteen muziek op, zijn ze vrolijk en maken plannen voor een leuke avond. Zo’n instelling kan ik slecht hebben. Daar kan ik niet tegen. Ik heb me daar wel aan geërgerd soms. Maar het is een andere generatie, met een andere mentaliteit. Ik heb dingen meegemaakt, die ik nog nooit meegemaakt heb. Aan een speler die tijdens de wedstrijd na kritiek zomaar het veld afliep bijvoorbeeld. Of twee anderen die na de wedstrijd nog op het veld het met elkaar aan de stok kregen. Ordinaire en echt asociale scheldpartijen op de training. Tja. Als ik oude bekenden tegenkom hoor je dat zij zich bij hun club ook verbazen over hoe het er tegenwoordig soms aan toe gaat. Het is dus overal. Laten we samenvattend maar zeggen dat het een vreemd en bewogen seizoen was. Gelukkig hebben we dat toch positief afgesloten door ons veilig te spelen.’
leuk stuk over mijn vriend Donovan Jan.