Vorige week ontmoette ik een collega-voetbalscheidsrechter, na elkaar een jaar of tien niet gezien te hebben. Na een paar minuten babbelen gaf hij schoorvoetend toe privé helemaal in de shit te zitten.
Toen we de handen geschud hadden dronken we een bakkie leut in de kantine van de 125-jarige voetbalvereniging Unitas in mijn huidige woonplaats, waar hij te gast was om een wedstrijd te mogen begeleiden.
Na eerst over koetjes en kalfjes gesproken te hebben en de laatste wedstrijden geëvalueerd te hebben, die door hem waren gefloten, vertelde hij, dat het in z’n privéleventje niet meer zo rustig was als toen we elkaar laatst hadden ontmoet.
Op dat moment hadden zijn vrouw en hij samen twee kinderen van 1 en 3 jaar. In 2015 kwam daar nog een derde bij. Mooi, natuurlijk. Maar niet lang daarna was het gedaan met het geluk. Door problemen met de kinderopvangtoeslag geraakte het gezin in de financiële problemen. Hij vertelde, dat hij al eens eerder een conflict had gehad met de Belastingdienst. Iets met zijn eigen onderneming en inkomensbelasting. En ook al werd hij achteraf in het gelijk gesteld en gecompenseerd voor geleden schade bleek hij, misschien ook wel vanwege zijn achternaam, bevlekt te zijn.
Op een gegeven moment werden zijn financiële gegevens doorgelicht. De Belastingdienst en Dienst Toeslagen kregen en krijgen gegevens door van uitkeringsorganisaties, de Sociale Verzekeringsbank of, als het gaat om iemand met een verblijfsvergunning, de IND. Maar ook intern worden bepaalde aangiften getoetst.
En er hoeft maar één ding bij de blauwe brigade vraagtekens op te roepen en je hebt opeens allerlei uitdagingen. Hassan wist zeker dat ze hem eruit gepikt hadden vanwege zijn niet-Hollandse familienaam en het eerdere conflict. Ook de manier waarop men hem te woord stond of aanschreef. ,,Alsof je een crimineel bent, terwijl steeds weer aangetoond kon worden (want dossiers liegen toch niet?) dat je gewoon een brave, op tijd belastingbetalende burger bent.”
Het leverde een hoop stress op, joeg hem op kosten om zijn gelijk te kunnen halen en hij werd jaren aan het lijntje gehouden. Zijn huwelijk liep bijna spaak en hij moest soms lastige keuzes maken om vijf hoofden boven water te houden.
Nog steeds is de kwestie niet opgelost, ook al bleek hij na toetsing door een speciale commissie die was opgezet na de toeslagenaffaire één van de mensen te zijn, die recht hadden op een onvoorwaardelijke schadevergoeding en volledige compensatie.
Luister. De procedures kloppen gewoonweg niet. Als bij overheidsinstanties iets fout is gegaan, dan worden toeslagen meteen verlaagd of stopgezet. Vervolgens wordt van die mensen die dat aangaat verwacht dat ze zelf een conflict zullen uitvechten met de betreffende overheidsinstantie, ook als ze helemaal niets fout hebben gedaan. En als dat in hun voordeel is gelukt, wat geen garantie is ook al heb je gelijk, dan moeten ze vervolgens ook nog proberen zelf de toeslagen bij de Belastingdienst weer terug of überhaupt uitbetaald te krijgen. Dat het systeem zo werkt is de omgekeerde wereld. Je hebt ergens recht op, maar je krijgt het niet. En jij moet maar zien te bewijzen dat het niet zo is wat de Belastingdienst van of over jou denkt.
Hassan had dit allemaal niet mogen overkomen. En wij hadden samen bij de oudste vereniging van Gorinchem over leukere dingen kunnen praten. Nu bleef er bij mij een nare bijsmaak hangen naar aanleiding van ons weerzien. En een gevoel van onmacht, omdat je iemand graag ergens mee zou willen helpen maar dat dit anno 2023 in ons zogenaamd welvarende landje waar alles altijd zo goed geregeld is eigenlijk niet mogelijk blijkt te zijn. Dat is betreurenswaardig. En schandalig bovendien. Vind ik.
Columnist Egbert Egberts floot bijna 42 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Schrijft over wat hem boeit, wat of wie hem raakt, wat hem verwondert, wat hem ergens toe beweegt. Omdat het mag. Reacties? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.
