Keepers moeten tegenwoordig van alle markten thuis zijn. Niet alleen moeten ze ballen tegenhouden, ze moeten ook mee kunnen meevoetballen en vanaf hun doelgebied moeten ze tevens hun ploeggenoten aansturen en op de juiste plek neerzetten. Dat laatste onderdeel neemt bij sommige keepers soms lachwekkende vormen aan. Dan sturen ze vanaf hun doelgebied zelfs de spitsen aan. Negentig minuten lang roepen ze naar alles en iedereen en na de wedstrijd zijn ze schor. Mogelijk zijn ze tijdelijk hun stem kwijt.
Ik vraag me altijd af waarom keepers aanwijzingen roepen naar spelers die zich aan de andere kant van het veld bevinden, als de bal daar ook is. Het zal er wel mee te maken hebben dat ze graag tonen dat ze betrokken zijn met hetgeen er voor hen gebeurt, dat ze willen laten zien dat ze met hart en ziel meeleven met het spel en dat ze vooral willen laten zien dat ze willen winnen en daar roepend en schreeuwend hun steentje aan bijdragen. Het zal allemaal goed bedoeld zijn, maar vaak voegt het helemaal niets toe omdat het loze kreten zijn als ‘druk zetten’ of ‘gaan’. Alsof de spelers dat zelf niet snappen…
Let wel, ik pleit er niet voor dat trainers hun doelmannen met een pleister voor de mond het veld insturen, want soms heeft het wel degelijk zin dat een keeper zijn ploegmaten op de juiste plek zet. Bij dode spelsituaties bijvoorbeeld, als er een muurtje weggezet moet worden. Of dat er bij hoekschoppen geen spelers van de tegenpartij te veel ruimte krijgen, ook de inkomende spelers niet.
Michael Termijn, die bij vierde divisionist Smitshoek onder de lat staat, houdt zich wat dat roepen betreft rustig. Ik heb hem afgelopen zaterdagmiddag in de uitwedstrijd tegen Spijkenisse een beetje in de gaten gehouden en ik moet zeggen dat hij het toeroepen van zijn ploegmaten redelijk weet te doceren. Michael is geen druktemaker. Hij staat niet een hele wedstrijd constant voor de vorm te roepen en te schreeuwen. Maar hij kan het toch ook niet laten soms zijn flankaanvallers Nino Urban en Jelmer van Leeuwen naar de juiste plekken op het veld te dirigeren. Ik kan dan een glimlach niet onderdrukken.
Maar alle gekheid op een stokje; je moet een keeper eigenlijk alleen maar beoordelen op het tegenhouden van de ballen, die op hem afkomen. In de wedstrijd tegen Spijkenisse waren er dat niet zo veel. De thuisploeg zette weliswaar druk, maar creëerde niet zoveel kansen. Smitshoek deed dat ook niet. De wedstrijd was rommelig en lange tijd was het enige hoogtepunt het balletje dat Ryan Koolwijk nabij de middencirkel achteloos tussen de benen van Alessandro Franzoso doorspeelde.
Vlak voor de rust was er dan toch eindelijk een geslaagde aanval. Het waren de bezoekers die dat voor elkaar kregen. Op links gaf Spijkenisseverdediger Sirano Kartosonto, die verder foutloos speelde, aanvaller Nino Urban iets te veel ruimte om een voorzet los te laten. De bal kwam terecht bij de volledig vrijstaande Jelmer van Leeuwen, die het leer het doel injoeg. Meteen was weer de stem van Michael Termijn te horen. Nino en Jelmer werden door de doelman bedolven onder luid toegeschreeuwde complimenten.
Met die goal kwam Smitshoek zonder goed te spelen op voorsprong. Het enige waarin de bezoekers uitblonken was het constante klagen van spelers als Ryan Koolwijk en vooral Luigi Bruins bij scheidsrechter Jesse Verduijn, die helemaal geen slechte wedstrijd floot.
Zo was de penalty, waarvoor hij kort na rust floot, volkomen terecht. De ingevallen Jawad Bellahsan had in de zestien Brett Godding al omspeeld, hij legde ook de toegesnelde Luigi Bruins in de luren, die te laat was met zijn reactie en daardoor Jawad onderuit schoffelde. De bal ging terecht naar de stip en Jawad zelf voltrok het vonnis door de bal feilloos tegen de touwen te schieten en Michael Termijn kansloos te laten. Maar voor Michael zou zijn moment van de wedstrijd nog komen.
Vlak voor affluiten, toen Spijkenisse al een tijdje vol gas gaf en Smitshoek achterin alle zeilen moest bijzetten, haalde Bradley Tuinfort, nog een invaller bij Spijkenisse, uit. Luttele meters vanaf de doellijn verwijderd schoot hij in de draai snoeihard richting doel, langs de kant sprongen sommige Spijkenissesupporters al juichend omhoog om het doelpunt al te vieren, maar het was buiten de waard Michael Termijn gerekend. De doelman van Smitshoek was alert. Hij stond goed geposteerd en bokste de bal weg. Het leek simpel, maar zijn redding was van grote klasse. Daardoor bleef het 1-1 en dat was dus vooral de verdienste van Michael die de raketbal van Bradley Tuinfort pareerde.
Eigenlijk hadden al zijn ploegmaten meteen bij die redding luidkeels moeten roepen dat hij dat klasse gedaan had, dat zijn save waanzinnig goed was. Ik heb het hen niet horen roepen. En zijn ploeggenoten droegen hem na afloop van de wedstrijd ook niet op hun de schouders het veld af. Het had er misschien mee te maken dat ze zelf niet wonnen van laagvlieger Spijkenisse en daardoor slechts één puntje dichterbij kwamen bij Kloetinge en Capelle, hun concurrenten bovenaan de ranglijst, die beide verloren, maar dat Michael niet in het zonnetje gezet werd met zijn prima redding was toch wel jammer, vond ik.
