Na mijn 225ste en laatste column vlak voor de jaarwisseling op VoetbalRotterdam.nl heb ik meer dan 650 reacties gehad. Daar was ik best wel verbaasd over. Blij verrast zelfs. Ik heb niet iedereen persoonlijk kunnen bedanken dus bij wijze van uitzondering schrijf ik nog één keer, op een ander tijdstip dan jullie van mij gewend zijn geweest, een column met de titel ‘Nafluiten’. Een heuse ‘nabrander’ dus.
Ik kwakkel zoals ik al eens eerder heb beschreven nog altijd met mijn gezondheidssituatie. Deze is soms net aan, soms net niét aan de grens van wat toelaatbaar is om dagelijks mijn werkzaamheden te kunnen doen om goed te kunnen functioneren. Deze problematiek heeft ook z’n weerslag op mijn privéleven.
Ik weet nu een half jaar dat ik diabetes type 2 heb. En een paar maanden daarna werd door de cardioloog ontdekt dat ik rondom het hart een verhoogde mate van verkalking in de aderen heb. Niet gevaarlijk genoeg om te moeten worden geopereerd, met wel alarmerend. Kreeg een reveal ter grootte van een usb stick geplaatst tussen het borstbeen. Om afwijkingen van het hart te registreren. Gelukkig is het aantal meldingen op één hand te tellen, tot nu toe.
De suikerziekte zorgde ervoor dat ik in een viertal jaren van 102 kilo naar 84 kilo af was gevallen. En in de laatste 10 tot 6 maanden geleden (4 maanden dus!) zelfs van 84 tot 72 kilo. Zomaar, zonder dat ik mijn levensstijl had aangepast. Het is zoals men dat noemt een ‘sluipmoordenaar’. Voor je het weet kun je de pijp uitgaan.
Dat aanpassen was dus plotseling heel noodzakelijk. Diabetes belemmerde mij in mijn favoriete sporten voetbal en basketbal. In mijn werk als zelfstandig journalist en parttime postbesteller. In mijn gezinssituatie en ten behoeve van mijn familie en vrienden. En in andere vrijetijdsactiviteiten. Zelfs vakanties over de grens zaten er niet meer in. Ik had zorg nodig. Veel zorg.
Ik ging vijf maanden geleden van 2 medicamenten per dag naar 11. En inmiddels zit ik al op 18. Voor aankomende week komen daar nog eens 4 bij, want ik heb een operatie voor de boeg aan mijn rechteroog. Daar was eerder al glaucoom in vastgesteld, maar afgelopen week werd ik getroffen door een ooginfarct. Bij spoedonderzoeken bleek de oogdruk tussen de 55 en 60, extreem hoog, wat blijvende schade teweeg kan brengen als er niet adequaat gereageerd wordt. Of dit zo zal zijn zal nog moeten blijken. De lens gaat eruit en wordt vervangen. De staarbehandeling vindt tegelijkertijd plaats. Het zicht is nu nihil maar misschien kan dit nog wat worden verbeterd. Anders moet ik het voortaan nog alleen met mijn linkeroog doen.
Ik heb een abonnement op het ziekenhuis. Op meerdere zelfs. Internist, neuroloog, cardioloog, diëtist, vaatchirurg, oogarts, revalidatiespecialist. Kan sommige apparaten inmiddels zelf wel bedienen….
Een terugkeer in het voetbalwereldje als arbiter, of in een functie als begeleider, rapporteur of waarnemer zit er niet meer in. Dat is voorbij. Het is afwachten wat ik nog tot de mogelijkheden ga zien. Misschien kan ik te zijner tijd nog wel wat doen voor de organisatie van de VRC. VoetbalRotterdam.nl-iconen Richard en Michel Feenstra mag ik immers nog altijd tot mijn vriendenkring rekenen, dus wie weet….
Ik heb wel op social media schoon schip gemaakt en de contacten met zo’n 1500 collega-scheidsrechters en -assistenten verbroken. Vond het vooral lastig om hun aanstellingen en hun wedstrijdervaringen te lezen. Hopelijk begrijpen zij dat. Met anderen, naaste vrienden, heb ik nog steeds contact. Daar ben ik blij mee. En, met een aantal mensen die hebben gereageerd nadat ik ben gestopt met het schrijven van de columns ‘Nafluiten’ wissel ik sindsdien regelmatig leuke ervaringen uit via de chats. Dat is ontzettend leuk om te doen.
Ik sluit niet uit dat ik in de toekomst weer ga publiceren. Richard en Michel zouden het leuk vinden, dat weet ik. Misschien jullie ook wel. Voor nu is herstel het belangrijkst. Ik meld me wel weer als het zover is. Voor nu: nogmaals bedankt voor jullie belangstelling in mij. Tot ooit.
Egbert Egberts floot bijna 42 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Schreef over wat hem boeide, wat hem raakte, wat hem verwonderde, wat hem ergens toe bewoog. Omdat het mocht. Reacties? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.
Beste Egbert,
Heftig om te lezen hoe je leven een ongewilde wending heeft gekregen.
Helaas moet je ermee dealen, begrijp ik uit je verhaal.
Ik wens je veel sterkte en kracht om dit te verwerken en dat samen met je naasten.
Wellicht kan je in de toekomst nog eens wat van je laten horen.