Column Jan Schoonen (580): Dennis en Robin Bredius (Stellendam)

Samen zijn de gebroeders Dennis en Robin Bredius trainer van vierdeklasser Stellendam. Het is de eerste keer dat ze als hoofdtrainers op eigen benen staan. Onder hun hoede gaat het de club voor de wind, want op de ranglijst van de vierde klasse F staan ze trots bovenaan, met een straatlengte voorsprong op ’s-Gravendeel. Eerder dit seizoen zag ik de ploeg al eens aan het werk in de thuiswedstrijd tegen FC Vlotbrug, dat alle hoeken van het veld te zien kreeg en door Dennis en Robin 90 minuten lang luidkeels aangespoord werd. Afgelopen zaterdagmiddag bezocht ik de inhaalwedstrijd NBSVV-Stellendam, vooral om te weten te komen of ze nog steeds zo hard roepen.

Voor de aftrap kun je heel goed praten met Dennis en Robin. Ze zijn apetrots dat het zo goed gaat met hun cluppie. Vooraf hadden ze dat alleen maar gehoopt, zeggen ze beiden, onafhankelijk van elkaar. ‘Een plekje rond de vierde plek, dat is al mooi genoeg, zo dacht ik voor de start van de competitie’, vertelde Dennis om vervolgens uit te leggen dat hij en zijn broer een geweldige spelersgroep tot hun beschikking hebben. Dennis en later Robin leggen kalm en bedaard uit dat het prima werken is met die gasten. Ze komen met leuke voorbeelden die hier verder niet toe doen en het is een genot om zo rustig met hen te babbelen.

Als de wedstrijd begonnen is. is het plots heel anders. Dan wordt er niet meer zachtjes en bedachtzaam gesproken. Om de haverklap springen Dennis en Robin op van hun stoeltjes naast de dug-out om loei- en loeihard aanwijzingen naar hun spelers te brullen. Dat gaat er niet altijd even vriendelijk aan toe. Als er voor de zoveelste maal knullig uitverdedigd wordt, met simpel balverlies tot gevolg, krijgt de speler die dit veroorzaakt heeft verbaal de wind van voor. Het snijdt wel degelijk hout wat er dan geroepen wordt, maar in zulke gevallen mag het ook wel een tikkeltje minder, vind ik.

Constant zijn Dennis en Robin roepend en schreeuwend in de weer. Spelers worden een metertje terug geroepen of juist vijf meter naar voor gedirigeerd. Ballen moeten strak ingespeeld worden, er moet druk gezet worden en meer van die dingen wordt luidkeels aangegeven. Voor rust sorteert het allemaal weinig effect. Thuisploeg NBSVV is een paar keer flink gevaarlijk en schiet twee keer een bal tegen de lat, tot afgrijzen van de broers Bredius langs de kant, die alweer hun stem verheffen. Ik ben in de rust maar niet aan de deur van de kleedkamer gaan luisteren, maar er zal ongetwijfeld het een en ander uitgelegd zijn. En niet op fluistertoon, zo neem ik aan.

Na rust, met de wind mee, komt Stellendam iets beter in het spel. Er wordt af en toe aardig gecombineerd en enkele kansen worden gecreëerd, maar gescoord wordt er heel lang niet. Weer roepen en brullen Dennis en Robin aanwijzingen het veld in. Dan plots straft Arie Bravenboer gestuntel in de defensie van NBSVV genadeloos af, omspeelt keeper Robin Barendrecht en scoort in de verre hoek. Aan die stand verandert niks meer, maar nog altijd brullen Dennis en Robin naar hun spelers. Dat ze nog niet schor zijn is een wonder. Als je de twee broers in het oog blijft houden, wordt het zelfs grappig. Stellendam speelt niet bepaald zijn beste wedstrijd van het seizoen en de trainers verheffen hun stem steeds vaker. ‘Vooruit!!! Vooruit!!’buldert Robin als zijn spelers iets te ver teruglopen. Als ik in de lach schiet, moet hij er zelf breeduit om grijnzen. Dat was voor mij het mooiste moment van de wedstrijd. Als ik trouwens negentig minuten lang naast Dennis en Robin op een stoeltje zou moeten zitten, dan nam ik oordoppen mee. Ronny Gorters en Hans van Veen die zaterdag 90 minuten lang bij hen in de buurt zaten, moeten of stokdoof zijn of allang gewend zijn aan het stemvolume van de gebroeders Bredius.

Vroeger had je brulboeien op zee, dat zullen ze in vissersdorp Stellendam ongetwijfeld weten. Een brulboei was een soort ton met een klokvormige constructie, waarvan de open onderkant in het water lag. Bovenin was er een fluit en de deining van de golven veroorzaakte druk, waardoor lucht door de fluit geperst werd. Het geluid dat zo ontstond was vele honderden meters ver te horen. Bij Stellendam lopen twee brulboeien langs de kant van het veld. Hun aanwijzingen die ze zaterdag het veld in hebben gebruld, moeten de thuisblijvers in Stellendam ongetwijfeld ook gehoord hebben. Maar alle gekheid op een stokje: ze hebben hun ploeg dit seizoen wel degelijk aan het voetballen gekregen. Het moet raar lopen dat er aan het einde van de rit geen kampioenschap te vieren is. Het zijn de spelers die dit realiseren, maar het zijn Dennis en Robin Bredius die dit als regisseurs vanaf de kant aansturen. Ik heb nog een advies voor ze. Neem de volgende keer roeptoeters mee, megafoons. Met die apparaten zullen jullie je spelers nog beter kunnen bereiken en hoef je wellicht minder vaak te roepen. Want het risico bestaat natuurlijk wel dat er straks knobbeltjes op jullie stembanden ontstaan, waardoor je helemaal niet meer kan praten. Het zou voor volkomen rust zorgen, maar spelers en supporters van Stellendam zullen dan niet weten wat hen overkomt.