Sinds de verbouwing hebben ze bij Antibarbari geen bestuurskamer meer. De grote tafel rechts na binnenkomst van de voetbalkantine fungeert tegenwoordig als bestuurshonk, want daar zitten de bestuursleden die dienst hebben. Afgelopen zondagmiddag ook weer. Jester Francisca, de scheidsrechter die later die middag de competitiewedstrijd van het eerste elftal tegen VFC zou leiden, was er ook. Hij verwelkomde me hartelijk en was zichtbaar aangenaam verrast. ‘Aha, de columnist van VoetbalRotterdam’, zo begroette hij me met een stralende lach. ‘Over wie ga je vandaag een stukje schrijven?’ Ik antwoordde dat ik het nog niet wist. ‘Misschien wel over jou’, voegde ik er grappig bedoeld aan toe.
Ik weet het vaak echt niet wie het onderwerp van mijn column zal zijn. Dat kan werkelijk iedereen zijn. Ik laat het altijd afhangen van wat ik zie, van wat er gebeurt of van wat ik hoor. Maar toen om half drie de wedstrijd door Jester met een snerpend fluitsignaal in gang was geblazen, wist ik het al na een paar minuten: het zou wel degelijk scheidsrechter Jester Francisca zijn.
Na de aftrap golfde het spel op en neer en Jester volgde de bal op de voet. Nooit was hij verder dan vijf meter af vanwaar de bal was en de draf waarmee hij zich verplaatste was wel heel bijzonder. Jester rent namelijk met hele grote stappen, met opgetrokken knieën en elke stap wordt afgesloten met de hielen hoog in de lucht. Het totaalbeeld dat je dan ziet is geweldig om te zien. Henri Buitenzorg is het eerste dat dan bij je opkomt, want Jester heeft een gracieuze loop, een loop die je vroeger op renbaan Duindigt edele viervoeters zag maken. Niet dat ik daar ooit geweest ben, maar op televisie werden paardenraces vroeger heel vaak in beeld gebracht. Studio Sport had jaren geleden elke zondagavond een item over paardenrennen. Hans Eijsvogel was de bevlogen commentator. Je zag paarden met een bijzonder fraaie en elegante draf rondjes rennen op Duindigt of in Wolvega en het mooiste om te zien was nog als er een karretje achter het paard hing, een sulky. Dat was helemaal geweldig.
Daar moest ik allemaal aan denken toen ik Jester Francisca bij Antibarbari over het veld zag draven. Nou wil ik Jester niet vergelijken met een paard en een sulky had hij niet aan zijn rug hangen, maar de hele zondagmiddag heb ik in bewondering gefascineerd naar hem staan kijken. Nog nooit heb ik een scheidsrechter zo mooi over de velden zien lopen. Onvermoeibaar was hij trouwens ook. In blessuretijd draafde hij nog net zo energiek over het gras als in minuut 1. Met zijn uithoudingsvermogen zat het dus wel snor. Zijn manier van fluiten kon me trouwens ook bekoren. Je hebt scheidsrechters die de teugels laten vieren, waardoor wedstrijden al snel uit de klauwen kunnen lopen, maar Jester is zo’n scheidsrechter niet. Hij is vanaf de aftrap de baas op het veld, de hele wedstrijd lang. Wie protesteert krijgt de wind van voren en bij commentaar wordt een speler al rap een gele kaart gepresenteerd. Zelfs na afloop krijgt Antibarbari-aanvoerder Joe Thomas nog een gele kaart voorgehouden. Ingooien moet op de juiste plek gebeuren, geen centimeter mag daarbij gesmokkeld worden. Iedere keer weer geeft Jester wijzend aan waar de ingooier moet gaan staan. Hij past veelvuldig de voordeelregel toe, maar als er een vrije trap genomen moet worden, zet hij de muur op exact de juiste afstand. Spelers van de tegenpartij, die zich ophouden nabij de plek waarop een vrije trap genomen wordt, plaatst hij ook op 9.15 meter.
Een bijzonder leuke middag heb ik gehad, zondag bij Antibarbari-VFC. De thuisploeg ontbrandde de tweede helft en won met een paar fraaie doelpunten uiteindelijk met 5-1, maar de show werd toch echt gestolen door scheidsrechter Jester Francisca. Hij floot een foutloze wedstrijd. Dat was al mooi, maar het mooist van al was zijn manier van voortbewegen. Dat was chic, stijlvol en zwierig en heel fraai om te zien. Een gekwetste speler van VFC heeft met een piepklein cameraatje de hele wedstrijd opgenomen, zodat zijn trainer Joren Tromp er deze week nog zijn voordeel mee kan doen. Ik denk dat ik bij VFC de beelden van de wedstrijd ga opvragen. Niet om het voetbal nog eens terug te zien, maar enkel en alleen om Jester Francisca nog meerdere malen op een onnavolgbare manier zijn diagonalen op het veld te zien lopen. Dat was ge-wel-dig.
Die Jester heeft zich in een paar seizoenen ontwikkeld tot een heus talent. Het alsmaar wijzende vingertje wordt minder gebruikt dan voorheen. En het hoge voorhoofd getuigt van een hoge mate van zelfvertrouwen. Door de indringende blik houd je automatisch afstand, al vergeet Jester zelf nog wel eens dat spelers en de technische begeleiding daar ook wel een beetje recht op hebben. Desalniettemin een arbiter met potentie. Hopelijk neemt men dat in Zeist op een passend moment ook een keer waar. En doet men er ook daadwerkelijk iets mee.