Nafluiten (225): Mijn laatste column

Je leest het goed. Vandaag staat mijn laatste column ‘Nafluiten’ – en wel nummer 225, week 225 – op de site van VoetbalRotterdam.nl. Ik stop er namelijk mee. Niet op mijn hoogtepunt, want dat is het zeker niet. Voor mijn gevoel heeft het niets met hoogte- of dieptepunten te maken.

Ik kwakkel zoals ik al eens eerder heb beschreven met mijn gezondheidssituatie. Deze is soms net aan, soms net niét aan de grens van wat toelaatbaar is om dagelijks om mijn werkzaamheden te kunnen doen goed te kunnen functioneren. En heeft gevolgen die soms niet te overzien zijn. Deze problematiek heeft uiteraard ook mijn weerslag op mijn privéleven.

En om heel eerlijk naar jullie als lezers te zijn: dat is me ook niet in de koude kleren gaan zitten. In de sportwereld, maar ook in het gewone leven is het niet gebruikelijk dat je iets over jezelf blootgeeft. Dat je je kwetsbaar opstelt. En dat je ook durft toe te geven dat je iets moet ondernemen om ervoor te zorgen dat je niet te veel op je neemt om de gebruikelijke dagelijkse dingen te kunnen blijven doen. Uiteraard, zolang dezelfde gezondheidssituatie dat toestaat.

Vaak reageren mensen dat je niet zo moet zeuren, dat je een watje bent, dat je niet uit het juiste hout gesneden bent, dat je toch niets voorstelt, dat je de boom in kunt, dat het hen totaal niet boeit en ga zo maar verder.

Ik ben daar niet bang voor. Dat zegt namelijk meer over hen dan over mij.

Ik kan het helaas niet meer opbrengen om wekelijks een column te schrijven, waarin ik schrijf over wat mij boeit, wat me raakt, wat mij verwondert, wat me ergens toe beweegt. Ik heb ook besloten om afscheid te nemen van het voetbalwereldje. Er lopen veel aardige en bijzondere personen in rond, maar ook achterbakse hyena’s, niets en niemand ontziende nijlpaarden en lompe Bokito’s.

Die eerste groep groet ik. Het gaat jullie allen goed. En wellicht tot ziens.

De andere groep mag van mij het bos in, maar dan wel ver weg hiervandaan, bijvoorbeeld ergens in de Sahara. Tot nooit meer ziens, als het even kan.

Hoe het in de toekomst verder gaat met mijn gezondheid is nog onduidelijk. Volgens de artsen en specialisten heb ik nog een lange tijd van herstel voor de boeg en zullen onderzoeken en dientengevolge daarvan wellicht ingrepen noodzakelijk zijn en blijven. Ook moet ik leren leven met beperkingen. Heb nu nog veel moeite ermee om te kunnen overzien waar dit alles toe gaat leiden. Hopelijk begrijpen jullie wat ik daarmee bedoel. Het feit dat ik een aantal activiteiten stopzet is daar het gevolg dus van. Ik heb het leuk gevonden. Echt waar.

VoetbalRotterdam.nl-iconen Richard en Michel Feenstra dank ik voor hun vertrouwen en vriendschap. Ik heb voor hen en alle lezers wekelijks graag over van alles en nog wat geschreven. Het is nu over. En uit.

Het gaat jullie allen goed! En de beste wensen voor 2023 alvast….

Egbert Egberts floot bijna 42 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Schrijft over wat hem boeit, wat hem raakt, wat hem verwondert, wat hem ergens toe beweegt. Omdat het mag. Reacties? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.