Op zijn verzoek had ik in het Ikazia Ziekenhuis nog een interview met hem gemaakt voor VoetbalRotterdam, een paar weken geleden. Het was een gesprek dat ik niet snel zal vergeten, want hij vertelde dat hij zeer ernstig ziek was en 2023 wellicht niet meer zou halen. Daarin kreeg hij helaas gelijk, want op tweede kerstdag overleed Patrick Buys op 45-jarige leeftijd aan de complicaties van een kankergezwel in de slokdarm.
Het gesprek met Patrick was niet gemakkelijk vanwege de emoties, ik heb hem nadien nog een paar keer telefonisch gesproken en daarin gaf hij telkens aan dat het niet goed ging en dat het einde nabij was.
Toch komt zijn overleden als een mokerslag.
Ik ken Patrick namelijk al meer dan 25 jaar en ben hem in goede tijden tientallen keren tegenkomen bij voetbalwedstrijden hier in de regio. Nou ja, goede tijden…. Patrick was al vanaf zijn geboorte gekluisterd aan een rolstoel en heeft in zijn leven op fysiek vlak vaak mindere tijden meegemaakt, maar als je hem zag had hij het daar nooit over. De Patrick Buys die ik ken en die ik me herinner stond opgewekt in het leven en kon genieten van de dingen die hij zag. En dat waren er in zijn ogen veel. Patrick was niet weg te slaan langs de zijlijn bij sportwedstrijden, niet alleen langs de voetbalvelden, ook bij andere buitensporten en in de zaal en daar haalde hij altijd veel plezier uit. Hij kende iedereen en iedereen kende hem en ook dat deed hem goed.
Na een lijdensweg van een paar weken sliep hij maandagochtend in om nooit meer wakker te worden. De medische behandeling die nog maar kort geleden ingezet was sloeg niet aan en tot overmaat van ramp ging het plots nog slechter met hem dan dat het al ging. Behandelende artsen gaven hem weinig hoop meer. Het was nog een kwestie van dagen, zo werd hem verteld. Voor hem en voor alle mensen die met hem meeleefden was het eigenlijk wachten op het einde, dat maandagochtend dus kwam.
Het is een klap, een hele grote klap. Voor hem vooral, maar ook voor iedereen die hem kende.
Nooit zullen we Patrick nog tegenkomen bij sportwedstrijden en een praatje met hem aanknopen. Nooit zullen we hem meer zien in zijn rolstoel, genietend van het zonnetje en van de kunsten die op de sportvelden en in de zalen vertoond worden. Nooit meer zullen we hem spreken. Het is een onwerkelijke gedachte. Patrick, bedankt dat ik je heb mogen kennen. Ik ga je missen. En ik ben vast niet de enige.
Heel veel sterkte met dit groot verlies….