Twee weken geleden werd trainer Ronald Ermes heengezonden en de eerstkomende wedstrijd na dat ontslag, thuis tegen ASV De Dijk, dat in 14 wedstrijden nog maar 1 puntje had gehaald, zou de ommekeer moeten inluiden voor een tot dan toe zwaar teleurstellend seizoen van SC Feyenoord. Maar van de Amsterdammers werd niet gewonnen en de crisis duurt voort bij de ploeg van Varkenoord, die voor het seizoen door alles en iedereen als topfavoriet voor de titel werd aangeduid.
Hoe zouden ze het een week later ervan afbrengen in Poortugaal, waar de strijd aangebonden werd met de plaatselijke ploeg? Aanleiding genoeg om te gaan kijken dus. Hebben staf en spelers de moed al opgegeven? Of gaan ze er vol voor om van dit seizoen toch nog iets moois te maken? De derde periodetitel zou nog een mooi prijsje kunnen zijn, nietwaar?
Het was steenkoud, zaterdagmiddag en ik moet zeggen dat het voetbal niet erg hartverwarmend was. Van beide kanten niet. Oogverblindend gevoetbald werd er niet. Er werd gestreden, de passie droop ervan af, spelers ontzagen zich niet en het was knokken om elke bal, soms leek het zelfs op Nederland-Argentinië van de dag ervoor, maar gestreden werd er dus wel. Dat deed ook Jerry Tieleman, al jarenlang een rots in de branding centraal achterin bij de Rotterdammers, hoewel hij gezien de resultaten dit seizoen kennelijk toch een beetje aan erosie onderhevig moet zijn.
Ik heb Jerry heel de wedstrijd in het oog gehouden en moet zeggen dat hij weinig fout deed. Van afbrokkelende erosie, van slijtage was zaterdag geen sprake. Hij bleef 90 minuten lang sportief en ging ook verbaal niet over de schreef en dat pleit voor hem. Hij zag voortdurend tegenstanders op hem af komen en toch had hij nauwelijks overtredingen nodig om overeind te blijven. Het zal zijn ervaring zijn waardoor hij vaak op het juiste moment op de juiste plek staat, want Jerry voetbalt al bijna 20 jaar op een hoog amateurniveau. Het heeft ontegenzeggelijk ook met zijn karakter te maken, want in een interview in het AD heeft hij een maandje geleden aangegeven te gruwen van het ikke-ikke-ikke van de huidige tijd en tevens gezegd dat je altijd normaal moet blijven doen. Als je zoiets zegt, kan je bij mij niet meer stuk. Jerry bleef de hele wedstrijd door normaal in de storm die af en toe op het veld woedde tijdens Poortugaal-SC Feyenoord. Hij hielp zelfs gevallen tegenstanders overeind.
In het begin van de wedstrijd werd hij trouwens niet of nauwelijks getest, want SC Feyenoord had toen het betere van het spel. Combinerend ging het de ploeg van interim-trainer André Stafleu vrij aardig af, maar gevaarlijk werden ze niet. Totdat Junior Obiku op zijn linkerkant ineens langs zijn bewaker flitste, er geen rugdekking was waardoor Junior frank en vrij een voorzet kon afleveren, waarop Fanny Waandels het meest alert reageerde en de bal met zijn rechtervoet achter doelman Marvin Nootenboom werkte. Het was een prima goal, uitbundig gevierd ook door Jerry Tieleman, die voor het vieren van dat doelpunt voor het eerst de middenlijn overstak.
Een paar minuten later deed hij dat weer. Bij een corner dook hij gevaarlijk op en werd op het laatste moment gestuit door Nuno Andrade Varela. Hoewel Jerry na dat duel even op het kunstgras bleef liggen was er niet zo heel veel aan de hand. Luttele minuten later stond het ineens 1-1. Doelman Marvin Nootenboom gooide een gevangen bal pijlsnel naar Bjorn Wagenaar, die zich op de linkerflank nabij de middenlijn bevond. Bjorn stuurde meteen Qrsuhinco Rosina de diepte in en die deponeerde de bal in de verre hoek, Feyenoordkeeper Lee-Quincy Cheuk-A-Lam kansloos latend. Aan die goal had Jerry geen schuld, hij was niet in de buurt maar had zijn verdedigers organisatorisch misschien wel iets beter weg kunnen zetten. Dat doelpunt op zijn conto schrijven gaat me te ver. Het was allemaal supersnel gegaan. Voordat hij met zijn ogen had kunnen knipperen lag de bal al tegen de touwen.
Verdedigend stond Jerry meer dan zijn mannetje, gepasseerd werd hij zelden, op snelheid geklopt evenmin en bij dode spelsituaties probeerde hij voorin ook nog gevaarlijk te zijn. Vlak voor tijd kwam hij een paar centimeter te kort in de vijandelijke zestien om gevaarlijk te kunnen worden en vanuit zijn eigen zestien lanceerde hij nog een kanonskogel op Rowendly Martijn, die daar te weinig mee deed.
Met de 1-1 uitslag moet Jerry vrede hebben gehad. Beide ploegen hadden wel een puntje verdiend. Maar zijn eigen ploeg schoot er niks mee op. Het was alweer het vijfde achtereenvolgende gelijkspel en dat geeft de burger weinig moed. Maar er zijn ergere dingen in de wereld, weet ook Jerry.
Dank voor de leuke column.