Nafluiten (218): Machteloos

Foto: Justin Egberts

Ik moest het even op mij laten inwerken. Een aantal jaren geleden, om privacy redenen schrijf ik dit verhaal op zonder verwijzing naar personen, sportclubs en plaatsen, werd ik aangesteld door de bond bij een wedstrijd tussen twee damesteams. Het ging om een beslissingsmatch voor promotie naar de vrouwen topklasse. Twee voor mij totaal onbekende clubs, die aan moesten treden op neutraal terrein. Daar zijn, als het moet, veel van in Nederland.

Vlak voor de wedstrijd werd ik door de voorzitter van de organiserende vereniging bij me geroepen. Zeg, ongeveer een uur. Beide teams waren er met hun begeleiding al. Mijn tweede assistent had gezien bij betreden van de accommodatie, dat er enkele politieauto’s op de parkeerplaats stonden. De KNVB had twee waarnemers aangesteld, maar niets gaf mij verder de aanwijzing dat het wellicht een risicowedstrijd zou kunnen zijn.

De voorzitter wilde mij en de beide neutrale assistenten even onder acht ogen spreken. Vond dat geen probleem. Had als plan opgevat om met z’n drietjes 45 minuten van tevoren om te kleden en op een half uur voor aanvang even een kwartier warm te gaan lopen. Wedstrijdbespreking hadden we in een restaurantje vlakbij de sportvelden al gedaan. Met koffie van Douwe uiteraard.

De voorzitter vertelde beknopt dat de politie er niet voor niets was. Ongeveer een uur voor onze komst was een vader van een lid van een jeugdteam aangehouden. Deze trainde twee teams, waaronder een lager damesvoetbalteam. En enkele speelsters hadden de avond van tevoren aangifte gedaan van handtastelijkheden door deze man.

De officier van justitie had het kennelijk nodig gevonden om de aanhouding van deze man met spoed te gelasten. En dat was, zo bleek, pas mogelijk toen de betreffende trainer langs de lijn stond van een jeugdvoetbalwedstrijd van zijn zoon.

,,Dit heeft heel veel impact gehad op leden van onze club, en op het bezoekende elftal. Als we dit eerder wisten dan hadden we daar wat aan kunnen doen. Het is nu bovendien te laat om de wedstrijd waar u voor komt af te gelasten. U begrijpt dat wij hiermee erg in onze maag zitten. De betreffende speelsters, die aangifte hebben gedaan, hebben onze zorg en steun. Politieagenten zijn nu nog met het spreken van personen bezig en leggen hun gegevens vast.”

Mijn assistenten en ik wisten even niet wat we daarop moesten zeggen. Wel gaf ik aan dat de wedstrijd hoe dan ook gespeeld ging worden. Dat zorgde mijns inziens ook voor de nodige afleiding. Hopelijk in positieve zin. Ook raadpleegde ik de beide KNVB waarnemers. Zij waren het met eens. Het zou anders zijn als iemand zou zijn overleden. Of als iemand of meerdere leden van één van beide teams iets was overkomen.

De wedstrijd werd gespeeld. En er kwam een winnaar en een verliezer uit.

Maar pas sinds een jaar weet ik dat het over (wat we nu zo noemen) een ernstige vorm van ‘grensoverschrijdend gedrag’ ging. De strafzaak heeft heel lang aan voorbereidingstijd gekost. Er bleken uiteindelijk zes jongedames slachtoffer geworden te zijn van de betreffende man. Hij is veroordeeld en zit voor geruime tijd vast.

Vorige week reed ik met de trein weer eens langs de velden van de betreffende gastvereniging. Ik zie nog steeds de voorzitter voor me. Machteloos, hulpeloos, verslagen. Dit soort zaken gaan je niet in de koude kleren zitten. En je vergeet zoiets nooit.

Zeker als je er slachtoffer van bent.

Egbert Egberts floot bijna 42 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Schrijft over wat hem boeit, wat hem raakt, wat hem verwondert, wat hem ergens toe beweegt. Omdat het mag. Reacties? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.