In het weekend, en wel op de zondag vlak voordat Oranje startte met de voorbereidingen voor de wedstrijden om de Nations League trakteerde ik mijn zoon Justin op een Pepperoni van de keten Domino’s Pizza.
Zelf mag ik deze niet meer hebben, helaas. Exact twee weken daarvoor was ik in de avond na een spoedmelding met de ambulance richting het Beatrix Ziekenhuis gebracht. Was onwel geworden. Lang verhaal in het kort: geen problemen met het hart. Wel bleek mijn glucosewaarde veel te hoog. Na vervolgonderzoeken bleek dat ik Diabetes type 2 heb. Woog vijf maanden geleden nog 84 kilo. De ochtend na de ziekenhuisopname 73,2. Positief is dat mijn streefgewicht 75 kilo is. Maar je begrijpt dat het verval veel te groot in een hele korte tijd is. Ik zit nu in een medische achtbaan. Mijzelf inzetten voor Scheidsrechters op Maat op de voetbalvelden zit er voorlopig niet meer in.
Desalniettemin had ik Justin zijn favoriete pizza beloofd. We waren eerder die zondag bij mijn jongste dochter Sharona op visite geweest. Kleinzoon Jayden en schoonzoon Maurice verwachten samen met haar een tweede telg. En nadat we onderweg boodschappen hadden gedaan zochten we in Gorinchem de vestiging in Winkelcentrum Hoog Dalem op.
Meteen naast de ingang rechts zaten Frenkie de Jong en drie metgezellen aan een tafeltje. Ik had het idee, dat Frenkie me wel herkende, want ik heb hem één keer gefloten toen hij nog bij z’n eerste club Arkel speelde. Maar omdat ik mijn scheidsrechtertenue niet aan had heb ik er ook wel een beetje m’n twijfels over. Hij knikte wel even.
Ik stootte Justin aan en gniffelde ‘FFFFrrrrenkie’. Hij herkende hem ook. Hij was natuurlijk in Nederland om zich samen met zijn Nederlands Elftal maten voor te bereiden op de toen nog te spelen wedstrijden tegen Polen (uit) en België (Johan Cruijff Arena). En een pizzaatje verorberen op zo’n kleine vier kilometers van zijn ouderlijk huis moest kunnen, toch?
Grappig was hoe het personeel van Domino’s Pizza reageerde. Ik zag zoveel schuine blikken in de richting van tafel 1 gaan dat ik vreesde voor de vingers van menig personeelslid. En enkele jonge, vrouwelijke medewerkers leken last te hebben van opvliegers. De blosjes kwamen niet van de dampend verse bakproducten…
Toen Justins’ bestelling klaar was liepen we weer langs Frenkie. Hij knipoogde en at rustig verder. Genietend van zijn pizza. Wat Justin bij mij thuis ook deed.
Voor mij stond er wat anders op het menu. Aangepast aan mijn suikerziekte. Er is aan te wennen. En hopelijk nog lang mee te leven.
Egbert Egberts floot bijna 42 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Schrijft over wat hem boeit, wat hem raakt, wat hem verwondert, wat hem ergens toe beweegt. Omdat het mag. Reacties? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.
