Afgelopen week een indrukwekkend verhaal gelezen over een aantal kinderen, tussen de 6 en 12 jaar jong, in ons land geboren, nog altijd hopend op een vaste verblijfsstatus, met de dreiging zonder pardon ons land uitgezet te worden. Omdat zij samen met hun uit hun land gevluchte ouder(s) zijn uitgeprocedeerd.
Hoe nu verder?
Anderzijds staan de grenzen wijd open voor andere mensen, die voorlopig hetzelfde etiket zullen krijgen, namelijk: vluchteling zonder status.
Hoe straks verder?
Wat staat hen en ons te wachten? En wat als zij niet toegelaten worden en uitgeprocedeerd zullen zijn? Als we nu al geen antwoord hebben op de eerst genoemde groep, hoe denken we dan nu al te weten wat we gaan doen met die volgende groep?
Een vreselijk dilemma, waar in Nederland nu al honderden mensen de dupe van worden. Dat aantal wordt misschien wel vele malen groter. Desondanks heeft een ieder recht op medemenselijkheid en hulp. En tussentijds, zeker als er nog een beroep loopt tegen de gerechtelijke uitspraken, dat soms jaren kan duren, moeten ze de mogelijkheid hebben om zichzelf te kunnen ontspannen en zo weinig mogelijk stress te ervaren.
Ze zouden het recht moeten hebben om naar school te kunnen, of een opleiding te volgen, om desnoods vrijwilligerswerk te doen en/of met anderen te kunnen sporten. Voetbal is de grootste sport in Nederland, maar niet alle clubs stellen zich open voor mensen die in afwachting zijn van een nieuwe status, of uitzetting.
Men heeft daar vast en zeker wel een reden voor. Maar iedereen heeft er baat bij om fysiek en mentaal gezond te blijven. En beweging en sociale contacten helpen daarbij. Kinderen in het bijzonder. Die mag je niet uitsluiten. Nergens van. Vind ik.
Egbert Egberts floot bijna 42 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Schrijft over wat hem boeit, wat hem raakt, wat hem verwondert, wat hem ergens toe beweegt. Omdat het mag. Reacties? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.
