Column Jan Schoonen (559): Marcel Varela Ribeiro (Poortugaal)

Goed was het allemaal niet wat er afgelopen zaterdagmiddag op het hoofdveld van SV Poortugaal de toeschouwers voorgeschoteld werd. Thuisploeg Poortugaal speelde zijn oude, vertrouwde spelletje. Ze zakten terug, speelden gegroepeerd met de achterliggende gedachte om met snelle tegenaanvallen toe te slaan, maar kwam daarbij nauwelijks tot aanvaardbaar spel. En Spijkenisse, de bezoekende ploeg, deed bij wijze van spreken aan energiebesparing. Veel snelheid zat er niet in hun spel, het was voorzichtigheid troef. Spelers leken van trainer Peter Wubben de opdracht te hebben meegekregen pas bij de middenlijn druk te gaan zetten. Op die manier waren de bezoekers toch wel onherkenbaar in hun opvattingen.

Vorig seizoen waren ze in het mes gelopen van de op counters loerende thuisclub, dus ik snap ook wel dat je dan vanuit een iets ander uitgangspunt gaat voetballen. Maar van spectaculair voetbal was geen sprake. Spijkenisse was een paar keer een beetje gevaarlijk. Julièn Gret trapte een bal slapjes op doel, Daan van der Harst kwam een teennagel tekort om bij een vrije trap van Jawad Bellahsan te kunnen, maar meer viel er niet te beleven.

En toen stond Poortugaal ineens voor. De eerste de beste aanval die er echt toe deed was meteen raak. Bjorn Wagenaar stuurde in de achtste minuut met een slim steekballetje Qrushinco Rosina weg, die won het duel van Dwaite Duurham, centrale verdediger Morris de Hoog stapte uit om zijn ploegmaat Dwaite bij te staan en juist op dat moment transporteerde Qro het balletje door naar spits Jeffrey Duijnstee, die met een bekeken kapbeweging afrekende met Xander Buitenhek en het leer vervolgens koeltjes langs keeper Ragip Ozrak schoot. Het was een goal uit het boekje, op een manier waarop bij Poortugaal al heel vaak gescoord is.

Het spel van beide ploegen werd er daarna niet beter op. In de tweede helft, met wat frisse spelers in de ploeg en een iets andere spelopvatting klopte Spijkenisse iets vaker op de deur, maar het was al weer Poortugaal dat toesloeg. Duijnstee kopte in de zestigste minuut uit een corner van Patrick Fernand via de paal binnen.

En toen eindelijk, barstte de wedstrijd los.

Spijkenisse ging alles of niets spelen en dwong talloze kansen af, die allemaal verkwanseld werden. Julièn Gret trof nog wel doel met een ver afstandsschot, waarbij doelman Marvin Nootenboom er niet helemaal goed uitzag, maar verder viel er niets meer te halen voor Spijkenisse, hoewel dat wel had gekund. De kansen waren er wel degelijk en de gelijkmaker hing steeds meer in de lucht.

In die fase van de wedstrijd, waarbij het er achterin bij Poortugaal steeds hectischer aan toe ging en menige fan van de thuisploeg zijn nagels flink afgebeten moet hebben, stond aanvoerder Marcel Varela Ribeiro op,. Tot dan toe was hij als laatste man tamelijk onzichtbaar geweest. Positioneel had hij zijn dingetje gedaan, regelmatig had hij een bal veroverd, maar opvallend was hij niet bezig geweest. Dat was eigenlijk niemand zaterdag, maar toch wil ik Marcel op deze plek in het zonnetje zetten. Hij was de speler die achterin bij Poortugaal, toen de druk van Spijkenisse groter en groter werd, koel bleef. Hij kreeg bij een blessurebehandeling elders op het veld nog wat instructies mee van zijn trainer Peter Klomp en bleef de rust en het overzicht behouden, ook toen de druk van Spijkenisse nog verder toenam.

Marcel groeide in het hart van een defensie die zwaar onder druk stond. Letterlijk en figuurlijk. Hij werd groter en groter. Natuurlijk werd de uiteindelijke 2-1 overwinning door heel de ploeg uit het vuur gesleept, maar Marcel was daarbij wel leidend geweest. Hij was de man die vaak de touwtjes in handen had. Hij kon de vloedgolf van Spijkenisse ook niet stoppen, maar hij was wel de rots in de branding die in al dat geweld fier overeind bleef. Breed lachend kon hij het veld afstappen nadat arbiter Haico Michielsen voor het einde had gefloten. Gelachen werd er bij Spijkenisse na afloop niet. Voor hen waren de druiven zuur,. Maar als je de kansen die je krijgt niet afmaakt, dan win je niet.