Halverwege juni 2002 floot ik een beslissingswedstrijd tussen een hoofdklasser en eersteklasser op neutraal terrein. Bij verlies van de hoofdklasser volgde degradatie en bij winst van de eersteklasser kon promotie worden gevierd.
Samen met mijn onafhankelijke assistenten pakte ik de trein vanaf Gouda richting Den Haag Mariahoeve waar in de buurt een club uit Rotterdam het moest opnemen tegen een vereniging uit het kassengebied nabij Zoetermeer.
De gastheren en -dames zorgden voor een prettige ontvangst. Men had alles prima voor elkaar. Het terrein was opgeluisterd met vlaggen en slingers, een dj was ingehuurd voor feestelijke muziek en de kantine leek wel een party-house. De bestuurskamer en wedstrijdcommissieruimte waren de enige rustige plekken. Voor beide teams waren per elftal twee aangrenzende kleedkamers gereserveerd en voor Eelco, Peter en mij precies in het midden van de vijf units een eigen verblijf. Er was zelfs een extra (lounge)stoel neergezet voor de waarnemer van de KNVB die voor deze wedstrijd was aangesteld.
De wedstrijd was een gedenkwaardige. Na 90 minuten stond het 3-3. In de eerste verlenging werd niet gescoord, maar in de tweede maakten beide teams in beide doelen nog twee doelpunten. De strijd werd beslist via strafschoppen. De eersteklasser deed dat het best. Na vijf geslaagde doelpogingen door de spelers van beide teams eindigde de reeks in 9-8. De keeper van de hoofdklasser schoot zijn bal tegen de lat, waardoor de bal over het doel ging. Het werd één groot feest, dat werd opgeluisterd door een optreden van een Haags duo dat veel weg had van de Alpenzusjes. Het bleken echter drag-queens te zijn. Mooi scrabblewoord trouwens.
Over ‘queens’ gesproken. De samenwerking met een groepje pubers binnen de afrastering van het veld was uitstekend. Maar liefst twaalf meisjes fungeerden als ballenjongens. Voorafgaand aan de wedstrijd had ik hen gevraagd om de spelers die moest inwerpen zo snel mogelijk van een bal te voorzien. Dan kon het tempo in het spel blijven. Dat zorgde soms even voor wat verbazing bij de voetballers, maar niemand had er kritiek op. Er ontstonden ook leuke momenten tussen hen en de ballenmeisjes, wat de sfeer tijdens de wedstrijd alleen maar ten goede kwam.
Eén van de pubers die bij de twaalf enthousiaste meiden van toen hoorde is nu, twintig jaar later, moeder van een veertienjarig talent. In mei kampioen geworden met het MO17 team waar ze in speelt. In beeld bij een BVO. Grappig. Te leuk om niet over te schrijven. Toch?
Egbert Egberts floot bijna 42 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Schrijft over wat hem boeit, wat hem raakt, wat hem verwondert, wat hem ergens toe beweegt. Omdat het mag. Reacties? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.
