De wedstrijd werd gespeeld op het matige veld van WCR in Rhoon. De bezoekers, gewend de bal in hoog tempo rond te spelen, konden dit spel niet goed uitvoeren. WCR speelde met veel fysieke inzet een veel simpeler spel: vanuit een gesloten defensie snel de diepe bal spelen op de snelle voorwaartsen. Laatstgenoemden bezorgden de sterk verdedigende Bas Koelemeijer en wederom uitstekende Julian Berkenbosch handenvol werk. Bovendien werden ze steeds onder druk gezet, teneinde de opbouw van de bezoekers te vertragen. Vaak lukte dit goed, toch waren er kansen, zoals in de 18e minuut, maar de goede aanval werd redelijk dubieus afgeslagen door de grensrechter.
Ook WCR kreeg een aantal grote kansen: in de 26e minuut resulteerde dit in een buitenspelgoal.
In de tweede helft veranderde er weinig aan het spelbeeld, behalve dat Zinkwegse Boys duidelijker de aanval ging zoeken. De gasten wilden geen genoegen nemen met een puntverlies door een gelijkspel en trokken massaal naar voren. Het leverde een aantal prima kansen op. Simon van Rheeden schoot een vrije trap van even buiten het strafschopgebied tegen de buitenkant van de paal en een harde voorzet van links ging miraculeus als een kanonskogel vlak voor het doel van WCR alles en iedereen voorbij.
Het spreekwoord: ‘Wie het onderste uit de kan wil, krijgt het lid op zijn neus’ werd hier voor ZWB van toepassing: De door het willen forceren van een doorbraak in de defensie met teveel mensen vóór de bal uitgevoerd slotoffensief werd op Italiaanse ‘catenaccio-wijze’ afgestraft: WCR scoorde in de slotseconde de 1-0.
‘Man of the match’: grensrechter Nick Bestebreur, die een prima partij vlagde en de goed fluitende ‘Woman of the match’ scheidsrechter Julia van Es niet in de problemen bracht, doordat hij niet, in een ultieme poging zijn ZWB te redden, (onterecht) vlagde voor buitenspel bij het enige doelpunt. Daar kon de andere grensrechter een groot voorbeeld aan nemen!
