Wout Ooms 24 september 1969, Krimpen aan den IJssel) is een bekende verschijning in het Rotterdamse amateurvoetbal. Eerst als speler en sinds een behoorlijke tijd ook als trainer. Hij bracht het Capelse SVS van de vierde klasse naar de tweede klasse en is nu hoofdtrainer bij het Krimpense DCV. Zijn ploeg ligt nog volop in de race voor het kampioenschap van de tweede klasse D. VoetbalRotterdam zocht de oefenmeester op en had een leuk gesprek in de Capelse Boekenkast.
Wout zag op 24 september 1969 het levenslicht in Krimpen aan den IJssel. Hij groeide op in een fijn gezin met vier kinderen en zijn beide ouders leven nog. Vader is een echte Krimpenaar en moeder is een Capelse. Wout was de tweede van de vier kinderen. Nadat hij ter wereld kwam, kregen zijn ouders nog een tweeling. Als Wout terugkijkt op zijn jeugd was het een leuke tijd. Vader werkte als machinebrander bij Zwijnenburg, waar Wout zelf ook nog jaren werkzaam is geweest en moeder was huisvrouw. Momenteel is Wout, behalve trainer, ook fulltime logistiek medewerker bij SVT products in Bleiswijk, een bedrijf dat zich bezig houdt met brandwerende doorvoering. De trainer is gelukkig getrouwd met Stephanie en heeft vier dochters. Zijn jongste dochter voetbalt sinds kort bij SVS in de MO11-1, terwijl een andere dochter begin van het jaar is gestopt met voetballen bij dezelfde club.
De jonge Wout en voetbal
Voetbal werd hem met de paplepel ingegoten. Vader heeft jarenlang bij Capelle en ook bij DCV gespeeld. Wout zijn voetbalcarrière begon verrassend genoeg niet bij DCV, maar bij Capelle. Samen met een vriendje en omdat zijn vader daar speelde. Hij speelde daar van mijn zevende tot zijn tiende jaar, na een open dag werd ik gescout door Excelsior. Daar speelde hij tot zijn 16e in de jeugd gespeeld. “Daar heb ik een fantastische tijd gehad met buitenlandse toernooien en mooie wedstrijden. Toch besloot ik om naar DCV te gaan, samen met nog wat jongens van de A-junioren zoals Ron Valk en Andre Hordijk. Het was het eerste jaar van de landelijke jeugdcompetitie. Bij DCV ging ik spelen in de regionale jeugd, mede omdat ik niet echt een klik had met de trainer bij Excelsior, Aad Putters. Geweldig trouwens, die man loopt nog steeds bij Excelsior rond tegenwoordig.” Op de vraag of hij geen prof had willen worden is hij vrij duidelijk: “Ik had wel de ambitie om prof te worden, maar ook een gezonde dosis realiteitszin. Daarbij heb je ook gewoon geluk nodig om te slagen als prof.”
Als speler bij DCV en Capelle
Na twee jaar A regionaal ging Wout over naar het tweede van DCV en daarna door naar het eerste van DCV. Dat speelde toen op het hoogste niveau van de amateurs op zondag. Na een paar seizoenen degradeerde DCV uit de hoofdklasse en het jaar erop degradeerde ze net niet en toen besloot hij naar Capelle terug te keren. Daar heeft hij tot zijn 33e in het eerste gespeeld en was hij zelf een paar jaar aanvoerder . “Maar mijn knieën wilden niet meer, kraakbeenslijtage en ik besloot dan ook om te stoppen.” Wout wilde wel in de voetbalwereld blijven en toen kwam het stukje trainer in hem naar boven. Het was de bedoeling om trainer van de A1 te worden, maar Capelle besloot om een derde elftal te starten met veel jeugdspelers. Eigenlijk wat nu het Onder 23 team is. Dit deden ze omdat duidelijk bleek dat de stap van de junioren naar het eerste te groot was. In het derde elftal had de trainer twee geweldige jaren gehad. Dat smaakte naar meer en hij wilde graag assistent trainer bij het eerste van Capelle worden. Helaas was die vacature op dat moment niet vrij en toen kwam Ronald Klinkenberg in beeld. Daar werkte Wout uiteindelijk twee jaar als assistent mee, toen ging “Klink” naar Nieuwerkerk en ging Wout naar Capelle, om daar assistent van Rene Vermunt te worden. Toen Vermunt na twee jaar weg ging, werd Klinkenberg zijn opvolger en waren wij weer herenigd. Na twee jaar moesten zowel Ooms als Klinkenberg het veld ruimen.
Ook als speler hadden zij nog een jaar samengespeeld. Dat was het laatste jaar van Ronald Klinkenberg en het eerste jaar van Ooms bij DCV 1.
Het gedeelte van jeugdtrainer sloeg Ooms over en naar eigen zeggen is dat ook goed geweest. Hij is later een paar keer ingevallen als coach bij SVS, maar hij had het geduld niet om met jeugd te werken. Hij irriteerde zich dan mateloos aan het gedrag van kinderen, die dachten dat ze alles al weten. Misschien als het bij een BVO was geweest of een club als Alexandria’66 waar de jeugdopleiding op een hoger niveau staat, zou het misschien wel anders zijn gegaan. In die tijd had Wout nog geen trainerspapieren, maar dat was als assistent ook niet nodig.
De succesvolle periode bij SVS
Via via hoorde hij dat SVS een hoofdtrainer zocht en daar kon hij vanaf seizoen 2013/14 aan de slag. Dat was een grote omslag, want bij SVS was de drang om te presteren op de moment niet erg hoog. Het eerste speelde in de onderste regionen van de vierde klasse. “Ik vergeet de eerste training nooit meer. Al bij de warming up waren een aantal spelers helemaal kapot” herinnert Wout zich nog als de dag van gisteren. De grote uitdaging van Wout was of hij zijn manier van spelen op de groep kon overbrengen. Hij wil zijn teams met veel pressie en aanvallend laten spelen, hetgeen veel vraagt van zijn spelers. Vreemd genoeg woonde de trainer vlak achter Sportpark Schenkel, maar was hij nog nooit op de club geweest, voordat hij daar oefenmeester werd. Hij kende één speler uit de selectie, Peter van Assendelft. Maar die had aangegeven om te stoppen. Wout haalde Peter over om er nog een seizoen aan vast te plakken. Daarbij kwamen er een paar nieuwe spelers zoals Joran van Opstal en Roy Rijsdijk. Uitstekende spelers om mee in de vierde klasse te spelen. Het succes volgde snel, want al in het eerste jaar werd het kampioenschap van de vierde klasse behaald.
Bij SVS viel het de interviewer vaak op dat het net een praatclub leek tijdens de wedstrijden. Tegen de scheidsrechter, de tegenstander en eigen spelers. Wout deed daar in zijn SVS periode zeker ook aan mee. “Ik kan er niet tegen om stil te blijven zitten als het niet goed gaat met het team.” zegt hij over zijn “jeugdzondes” als trainer. Zeker tijdens de SVS periode had Wout vaak aanvaringen met de scheidsrechter. De eerste jaren ontving hij dan ook regelmatig een rode kaart. “Tijdens een wedstrijd ben ik een heel ander persoon dan in het normale leven. Als trainer vind ik Arne Slot echt een topper. Zijn nuchtere en eerlijke benadering voor de camera’s spreekt mij erg aan. Als je ziet wat hij met zijn team heeft bereikt in die tien maanden. Zijn opmerking over dat we weer trots op Feyenoord mogen zijn is toch fantastisch.” vervolgt Wout zijn verhaal.
Het eerste seizoen in de derde klasse kwamen er een paar spelers bij. Hij had al snel door dat SVS het anders niet zouden redden in de derde klasse. Dus ging de trainer op zoek naar jongens die net buiten een eerste elftal van een grotere club zoals Capelle, CVV Zwervers of DCV vielen. Jongens als Nick Peeters, Bart de Keijzer en Wesley Valk sloten aan bij de bewoners van Sportpark Schenkel. Uiteraard was de trainer erg blij met deze jongens. Toch kreeg SVS het in het eerste jaar derde klasse heel erg moeilijk. Na de winterstop pakte de ploeg bijna geen punten meer. Het vertrouwen tussen trainer en spelers werd toen zeker wat minder.
De jongens van de A1 zoals Anthony Schoenmaker, Nick Snijder, Jeroen de Lely en Joery Kaashoek trainden al met de selectie mee. Vijf wedstrijden voor het einde van het seizoen zijn die jongens ingepast in het eerste. Een soort dood van de gladiolen. Op de laatste speeldag konden er nog zeven ploegen degraderen, maar SVS speelde ons veilig tegen PPSC. Pas ruim na afloop van de wedstrijd werd toen duidelijk dat PPSC wel was gedegradeerd.
In het tweede jaar pakte SVS een periode en beleefde de ploeg een geweldige nacompetitie tegen Rijnmond Hoogvliet Sport en Botlek, waarin promotie naar de tweede klasse werd bewerkstelligd. De wedstrijd tegen Hoogvliet Sport was er eentje om nooit te vergeten. SVS scoorden vlak voor tijd, waardoor er een strafschoppenserie moest komen. Joran stiftte de winnende pingel er toen in. Dat was een geweldige ontlading bij het team. In de finale tegen Botlek had SVS minder problemen en zo kwam het kleine SVS in de tweede klasse terecht. “Het was het wel lastig om spelers naar de club te halen met een lege portemonnee, SVS betaalt geen spelers om voor ze te komen voetballen. Ik kan mij nog herinneren dat ik bij Raymon Lingen in Papendrecht zat om hem te overtuigen hem over te halen om bij SVS te komen spelen. Ik kende hem nog uit mijn DCV periode en uiteindelijk lukte dat.” vertelt hij over de transferperikelen uit die tijd.
Het laatste jaar bij SVS was het coronaseizoen dat in maart 2020 werd afgebroken. De ploeg stond toen in de middenmoot, maar hadden de punten nog hard nodig gehad. In december had Wout al zijn ja-woord gegeven aan DCV. “Na zeven jaar was de chemie denk ik ook wel een klein beetje uitgewerkt en ik wilde ook wat anders. Het verwachtingspatroon bij DCV is toch ook heel anders dan bij SVS. Voordat Ooms naar DCV kwam was Ronald Klinkenberg trainer bij de Krimpenaren en die is met Barendrecht kampioen van Nederland geworden en was heel ervaren. Met de staf van DCV werk ik met zoveel plezier. We hebben vertrouwen in elkaar en de staf is dan ook een team in een team.” over zijn overstap naar DCV
Met sommige spelers had Wout een haat-liefdeverhouding. Zo moest hij Joran van Opstal nog wel eens van de training moeten sturen. Maar heeft hem dit jaar nog geprobeerd naar DCV te halen, dat zegt genoeg. Waarschijnlijk stopt Joran na het seizoen met voetballen. Toch vond Wout het heerlijk om met hem te werken. “Als Joran fit is, misschien met wat betere spelers om zich heen, kan hij voor meerwaarde zorgen.” over zijn voormalige speler
Hoe zat het met de motivatie tijdens corona?
“In het begin vond ik het wel even lekker. Ik ging vaker wandelen met mijn vrouw, meer dingen met de kinderen doen. Zo erg vond ik het niet eigenlijk. Maar toen ik eindelijk weer voor de groep stond vond ik het wel weer heerlijk. Het eerste seizoen werd na drie wedstrijden al stilgelegd door Corona. We hadden een prima start gehad met 7 uit 3.” zegt hij over de vervelende coronaperiode
Hoe beleef je het huidige seizoen van DCV?
“We begonnen fantastisch! Vooral de thuiswedstrijd tegen Spirit was geweldig. We kwamen 2-0 achter en pakte deze derby nog met 3-2. Pas in de zevende wedstrijd verloren we met 1-0 van Pelikaan. Toch wonnen we de eerste periode met 21 uit 8.” Het kampioenschap in de tweede klasse D gaat nu tussen Sparta, Hellevoetsluis en DCV. Na afgelopen dinsdag lijkt Hellevoetsluis te zijn afgehaakt na een 5-1 nederlaag tegen Sparta.
Wat is de kracht van het elftal?
Wout noemt daarin het constante van de ploeg. Als de ploeg verliest, herpakken ze zich vrij snel. “Als je de statistieken van de tweede klasse D bekijkt, zie je dat we altijd bij de eerste drie hebben gestaan en behoorlijk stabiel opereren. Daarbij hebben we een goede keeper met Bart de Keijzer. In elke linie staan ook spelers die wedstrijden kunnen beslissen voor ons. Enige smet van het seizoen was dat we Jonathan Linger en Mick Veldhoen uit de selectie heb moeten zetten. Mochten we naast het kampioenschap grijpen, dan hebben we altijd nog een herkansing in de nacompetitie. Het is wel belangrijk dat we de hoogstgeplaatste periodekampioen worden. Dan beginnen we sowieso met een thuiswedstrijd in de kwartfinales. Het zijn enkele wedstrijden, dus geen uit en thuiswedstrijden in de nacompetitie.”
Hoe denk je over promotie en een eventueel kampioenschap van DCV?
Wij geloven in een kampioenschap voor DCV. Hellevoetsluis is vergelijkbaar met DCV. Goed uitgebalanceerd. Behoorlijk degelijk en voorin hebben ze een aantal handenbinders. Marley Dors doet het heel goed en ze hebben een ervaren keeper staan in Ribaric. Maar na de twee nederlagen hebben zij het niet meer in eigen hand.
En hoe schat je Sparta in?
Sparta is Sparta. Zo’n Jordy de Zwart die er per seizoen 25 inschiet is wel lekker in je elftal. Links, rechts of met zijn hoofd. Het maakt bij Jordy niet uit. Daarbij speelt Sparta vaak op de helft van de tegenstander en krijgt hij genoeg aanvoer van zijn medespelers. De resultaten van de afgelopen weken zeggen wat dat betreft genoeg.
Hoe ziet de toekomst eruit van DCV?
Er komen drie nieuwe spelers naar DCV. Een verdediger en twee buitenspelers. Wout zou er graag nog een goede spits bij hebben. Hopelijk in de eerste klasse en anders volgend seizoen nog een keer in de tweede klasse. DCV moet volgens Wout kunnen overleven in de eerste klasse. Misschien wel een iets bredere selectie, maar er is kwaliteit genoeg bij DCV. Maar verder denkt hij daar nog niet over na.
Tekst en foto’s:
Johan Sepers/ JCS Fotografie
