Op zijn achttiende maakte hij zijn debuut in het eerste elftal van NTVV. Het kan ook op zijn zeventiende geweest zijn. Het is bijna 55 jaar geleden, dus we nemen het Piet Noteboom niet kwalijk dat hij dat niet meer precies weet. In het kader van de rubriek Oude Glorie praten we met hem op De Kopernis, het voetbalcomplex van vierdeklasser NTVV, de club die hij altijd trouw is gebleven en waarvoor hij penningmeester ius geweest en als vrijwilliger doordeweeks nu nog altijd in de weer is. Voor zijn verdiensten voor de club is Piet op 50-jarige leeftijd benoemd tot lid van verdienste en 20 jaar later, nu twee jaar geleden, werd hij nogmaals in het zonnetje gezet. Hij werd toen benoemd als erelid. Meer dan 60 jaar is hij lid, dus Piet moet veel te vertellen hebben.
Hoe is het begonnen bij NTVV?
Piet: ‘Tegenwoordig mag je als vierjarige al lid van een voetbalvereniging worden, maar vroeger kon dat pas als je twaalf jaar oud was. Toen ik twaalf was geworden, ben ik meteen gaan voetballen bij NTVV, want ik woonde in Nieuwe Tonge, vlakbij waar toen het voetbalcomplex van de club was.’
Je vertelde dat je op je achttiende debuteerde in het eerste elftal. Vertel daar eens wat meer over.
Piet: ‘Het kan ook best dat ik toen zeventien jaar oud was. Ik zou het echt niet meer weten. Ook de tegenstander weet ik niet meer. Wat ik wel weet is dat NTVV toen in de derde klasse van de RVB, de Rotterdamse Voetbal Bond voetbalde. Lager kon niet. Als A-speler mocht ik af en toe meedoen met het eerste en vanaf mijn achttiende werd ik basisspeler. Ik was aanvaller, speelde de ene keer linksbuiten en de andere keer rechtsbuiten. Dat maakte mij niet uit, want ik was tweebenig. Zowel met links als met rechts kon ik een balletje trappen.’
Hoe kwam dat? Was dat aangeboren? Zoveel tweebenige voetballers zijn er namelijk niet.
Piet: ‘Vlak bij waar ik woonde was een zandbak met daarin een muur. Dat was op de Julianastraat, vlakbij de plek waar NTVV toen voetbalde. Ik was daar altijd te vinden. Altijd een balletje trappen tegen die muur, afwisselend met links en met rechts. Op die manier heb ik heel wat uurtjes doorgebracht. Ik heb daar later veel profijt van gehad, want toen ik in het eerste voetbalde kon ik zowel met links als met rechts trappen. Koppen kon ik trouwens niet. Dat wilde ik ook niet. Voor de vorm sprong ik wel omhoog als er een bal door de lucht aankwam, maar dat was meer om mijn tegenstanders te hinderen. Koppen deed ik nooit. In mijn carrière heb ik maar één keer een doelpunt gemaakt met mijn kop. Dat was thuis tegen DOS’32, een club die nu niet meer bestaat. Ik kreeg toen de bal tegen mijn hoofd aangeschoten en de bal caramboleerde toen het doel in.’
Heb je lang in het eerste gevoetbald?
Piet: ‘Tot mijn 35e. Toen vond ik het wel genoeg. Ik ben toen in het tweede gaan voetballen, maar bleef wel twee keer in de week trainen. Toen ik 48 jaar was haalde de toenmalige trainer Hans van Sliedrecht mij terug bij het eerste. De nood was aan de man. NTVV speelde toen in de derde klasse van de KNVB, maar stond op degraderen. Met een doelpunt op de laatste speeldag, thuis tegen NBSVV, zorgde ik ervoor dat we in de derde klasse bleven. Het was best wel een lullig doelpunt. Eelke Baldé gaf de bal voor en met een uiterste inspanning kon ik er net bij. Ik moest me wel helemaal strekken, maar het ging net. Met die intikker bleven we derdeklasser. Groot feest die dag natuurlijk. Het was mijn allerlaatste wedstrijd in het eerste. Ik ging daarna in het vierde voetballen. Toen ik 50 jaar was ben ik nog een keer van stal gehaald. Die dag mocht ik maar een helftje in het vierde voetballen, want later op de dag moest ik meedoen met het eerste dat die middag tegen het politie-elftal zou voetballen. Na die wedstrijd werd ik bij het verlaten van het veld gehuldigd. Ik werd benoemd tot lid van verdienste.’
Als je van je 18e tot je 35e in het eerste hebt gevoetbald, dan moeten je wel wat wedstrijden bijgebleven zijn.
Piet: ‘De eerste wedstrijd die me te binnen schiet was in 1969. Ik was toen 19 jaar en zat in militaire dienst. Speelde altijd in het bataljonselftal, samen met onder meer de roodharige Harry van Buuren van SC Cambuur, een beest in het veld. Op de laatste wedstrijd van de competitie moesten we met NTVV uit naar Lombardijen. Die club stond bovenaan en had 1 punt meer dan wij. Bij Lombardijen hadden ze alles al klaarstaan om een kampioenschap te vieren, maar wij wonnen die middag met 2-0. Ik scoorde de eerste goal, Jos van Weenen, helaas al overleden, maakte de tweede. Niet Lombardijen maar NTVV werd die middag kampioen. Laaiend waren ze bij Lombardijen. Na afloop is er flink geknokt. Politie erbij en alles. Het was een hele veldslag. In de tijd dat ik in het eerste voetbalde zijn we vanuit de derde klasse RVB opgeklommen naar de derde klasse KNVB. Ik heb dus een aantal kampioenschappen en promoties meegemaakt. Bijvoorbeeld een kampioenschap na een overwinning op Zuiderpark of Zuiderster, waardoor we voor het eerst in de clubhistorie niet meer in de RVB gingen voetballen, maar in de vierde klasse. Het leukste vond ik de seizoenen dat we in Zuid ingedeeld waren. Toen moesten we voetballen tegen ploegen als Hoek, Kloetinge, Yerseke, Tholense Boys en Terneuzense Boys. Dan praat ik over derde en vierde klasse. We gingen om 11 uur ’s morgens al met de bus op pad. Iedere uitwedstrijd zat het stampvol in de bus, want er gingen altijd veel supporters mee. Er was altijd wel iemand die je tas wilde dragen, haha. Je was altijd heel de dag weg. De Westerscheldetunnel was er nog niet, je moest met de veerboot naar Zeeuws-Vlaanderen. Na afloop met de pont weer terug naar Nieuwe-Tonge. Op de veerboot dronken we een paar biertjes en daarna reden we terug naar de kantine van NTVV. Daar aten we met zijn allen en tegen half 10 ’s avonds gingen we pas naar huis. Geweldige tijden waren dat.’
Heb je ook nog de grote jaren van NTVV meegemaakt, toen de club, gesponsord door Visbeen op het hoogste landelijke niveau speelde?
Piet: ‘Nee de hoogtijdagen heb ik niet meegemaakt. Dat was pas na mijn tijd. Maar toen ik in het eerste voetbalde, was Visbeen al sponsor van de club, hoor. Al op ons oude complex. Ik weet nog goed dat we voor de allereerste keer trainingspakken kregen. Geld heb ik nooit gekregen bij NTVV. Jongens van buiten waarschijnlijk wel. Reiskosten, haha. Zelf kreeg ik af en toen een cadeautje, zoals een horloge. Dat was ook mooi.’
Heb je nooit aanbiedingen van andere clubs gekregen?
Piet: ‘DBGC wilde me graag hebben. Ik voetbalde in het Flakkees elftal samen met Hans Teijn, de hele goede spits van DBGC. Die wilde dat ik bij zijn club kwam voetballen en zijn trainer Teun Hollaar wilde mij er ook graag bij hebben. Maar ik bleef lekker bij NTVV voetballen. Ook Oude Maas toonde een keer interesse. Dat ging via Piet Vrauwdeunt, die vroeger bij Feyenoord had gevoetbald en toen bij Oude Maas trainer was. Via een sponsor van de club, een of andere paardenhandelaar, zou ik daar een aardig centje kunnen verdienen, maar dat vonden ze hier bij NTVV maar niks. Onze penningmeester was er zelfs boos om. Ik zou het trouwens toch niet gedaan hebben. NTVV is mijn club en ik ben nooit weggegaan en ben er nu nog altijd.’
Je bent al vele jaren vrijwilliger. Hoe is dat zo gekomen?
Piet: ‘Eigenlijk vanzelf. Dat begon al op het oude complex in het dorp. Het veld was heel slecht en ik kende iemand die bij de Heidemij werkte. Die is een keertje komen kijken en heeft toen voor nieuwe grasplaggen gezorgd. Die heb ik er in de bouwvakantie eigenhandig allemaal ingelegd. Helemaal in mijn eentje, meer dan honderd vierkante meter. Ook bij het aanleggen van De Kopernis, ons huidige sportpark, ben ik in touw geweest. Samen met iemand die ik kende van mijn werk in de wegenbouw hebben wij op een zaterdagochtend de grond uitgegraven waar de nieuwe kantine zou moeten komen. Ik was nog altijd voetballer van het eerste, maar die middag zou er geen wedstrijd zijn. We waren vrij. Toen ik later op de middag bij het tweede ging kijken en daar een biertje stond te drinken werd ik aangesproken door Peter Schoenmaker, de toenmalige voorzitter. ‘Waarom ben je hier’, vroeg hij verbaasd. Wat bleek? Ik was die middag bij het vijfde ingedeeld, want daar kwamen ze een mannetje te kort. In die dagen moest je op het voetbalveld gaan kijken bij welk elftal je ingedeeld was. Er stond een kastje waarin elke week de elftalindelingen opgehangen werden. Maar ik was daar niet gaan kijken. Wij waren met het eerste immers toch vrij en bovendien had ik heel de ochtend hard gewerkt. Maar de voorzitter was er niet zo blij mee. Omdat ik me niet afgemeld had, schorste hij me voor twee wedstrijden. Dat waren weliswaar wedstrijden voor het vijfde elftal en niet voor het eerste, maar dat ik geschorst was, al was het maar voor de vorm, dat vond ik toch niet leuk.’
Je bent nu nog altijd in de weer voor je club. Hoe staat die ervoor, denk je?
Piet: ‘Ik vrees voor het voortbestaan van mijn club. Of ze vierdeklasser zijn of straks misschien wel in de vijfde klasse voetballen, is het probleem niet. Maar het wordt allemaal wel erg smalletjes hier. Naast het eerste elftal is er bij NTVV alleen nog maar een tweede elftal. Maar dat is onderbezet en heeft al een paar wedstrijden af moeten zeggen dit seizoen. En de jeugd is samengevoegd met die van Herkingen, een dorp verderop. Veel toekomstmuziek zit er op die manier dus niet in en omdat er al vele jaren geen nieuwe huizen gebouwd worden op het dorp, terwijl de grond ervoor wel degelijk beschikbaar is, zullen er niet veel nieuwe leden bijkomen, vrees ik. Ik houd mijn hart vast. Misschien bestaat NTVV over een paar jaar niet meer.’
