Vooropgesteld, ik ben geen waterrat. Kom er eerlijk voor uit. Het zal mijn aanzien als ex-scheidsrechter niet schaden, dat ik er in deze column over schrijf, denk ik. Je zult me niet vaak in zwembaden aantreffen.
Het is wel zo, dat als ik bijvoorbeeld in de buurt van Den Haag kom, de geboortestad van mijn ouders, dat ik minstens een wandeling over het strand bij Scheveningen wil maken. In de zomermaanden neem ik dan mijn strandlaken mee, doe ik mijn badpak aan en draag ik een koeltas met wat dranken en etenswaren bij me. En zoek ik een plekje op enkele tientallen meters van de zee. Neem zelfs af en toe een duik.
Een zwembad is echter niet één van mijn favoriete locaties. Heb daar slechte herinneringen aan. Tijdens een brugklaszwemevenement in de plaats waar ik naar de middelbare school ging, toevallig gelegen in de gemeente waarin ik inmiddels alweer een aantal jaren woon, ben ik bijna verzopen.
Ik moest van mijn toenmalige gymleraar een sprong maken in het diepe. Had hem gewaarschuwd dat ik dat niet zou overleven, maar omdat ik me ook regelmatig voordeed als de clown van de klas lachte hij daar smakelijk om en gaf me vanaf de kant een zetje. Had ‘ie niet moeten doen,
Ik ging kopje onder en kwam niet meer boven. Paniek, uiteraard. Een badmeesteres, voorzien van twee drijvers van ongekende grootte, plonsde het water in. Gevolgd door mijn gymdocent én een tweetal zwembadstagiaires. Ik werd uit het water getild, er werd flink op mijn borst geklopt en overal bevoeld of ik nog ademde. Daar bleek achteraf gelukkig sprake van.
Ik hoefde daarna nooit meer met de klas mee naar het Caribabad.
Ook de jaren na de brugklas meed ik overdekte zwemaccommodaties. De geur van chloor maakte me bovendien misselijk. Ik kan me nog steeds niet voorstellen wat mensen prettig vinden aan het zwemmen van baantjes in een bassin vol met ‘Cl’ en ‘H2O’. Ook weiger ik naar wc’s te gaan waar men dit middel heeft gebruikt om te bleken. Er gingen in mijn jeugd ook de wildste verhalen dat je huid er ook onder de lijden zou hebben. Nou, ik heb begrepen dat Michael Jackson dagelijks een paar uur in zo’n zwembad verbleef om inspiratie op te doen voor zijn liedjes. Je weet wat er met hem is gebeurd.
Tegenwoordig kun je je om andere redenen afvragen waarom je nog naar zo’n sportaccommodatie toe zou moeten gaan. De prijzen om een tweetal uurtjes te mogen vrij zwemmen zijn bijna verdrievoudigd, van 4,50 euro naar 12,50 euro. De temperatuur van het vocht is teruggebracht van 30 graden naar 24 graden. Als je achteraf de chemische troep van je af wilt douchen dan moet je dit doen met nattigheid die maximaal 26 graden warm is. Loeikoud dus. De beide tepels op m’n borst kunnen dit niet verdragen.
Alles wordt bedacht om kosten te besparen, want gas en andere brandstoffen zijn ontzettend duur geworden. En, zo bleek de afgelopen weken, sommige zwembaden zijn hierdoor alsnog kopje onder gegaan. De bezoekersaantallen liepen fors terug en de toekomst van deze ondernemingen werd te ongewis.
Ook al heb ik niks met dit soort gelegenheden: het is natuurlijk wel uitermate triest. Ik ken wat voetbalscheidsrechters die regelmatig bij inmiddels gesloten overdekte zwemaccommodaties gingen pootjebaden. Een enkeling zwom daar zelfs wedstrijden, of deed aan waterpolo. Goed voor de conditie. Nu rest voor hen alleen nog de Maas, de Merwede, de Linge of één van de andere rivieren in de buurt. Of een ritje naar de zee. Maar dat vind ik niet erg. Lees eventueel deze column nog een keer om te begrijpen waarom.
Egbert Egberts floot ruim 42 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Schrijft over wat hem boeit, wat hem raakt, wat hem verwondert, wat hem ergens toe beweegt. Omdat het mag. Reacties? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.
