Shay van Liempd is een betrekkelijk nieuwe naam in het Rotterdamse amateurvoetbal. De 19-jarige aanvaller van tweede klasser Alexandria’66 speelde pas een handvol wedstrijden in het eerste, maar daarin maakte hij indruk. Hij scoorde drie keer en kreeg ook nog eens een (terechte) rode kaart in de verloren wedstrijd tegen Rozenburg. Voor Voetbal Rotterdam genoeg argumenten om Shay op te zoeken.
Een vrolijke verschijning. Dat is het eerste dat in mij opkomt als Shay de kantine van Alexandria’66 komt binnenwandelen. De 19-jarige Shay van Liempd debuteerde pas na de winterstop in het vlaggenschip van de bewoners van Sportpark Oosterflank. Als invaller was hij er persoonlijk verantwoordelijk voor dat Alexandria’66 een punt overhield aan het degradatieduel tegen SC Charlois. De debutant scoorde in de 95e minuut de gelijkmaker. Ook in de twee volgende wedstrijden scoorde hij. De goals leverde helaas geen punten op tegen Hellevoetsluis en SVS. In zijn vierde wedstrijd, tegen Rozenburg, kreeg de Rotterdammer een terechte rode kaart wegens een harde overtreding. Dit leverde hem ook direct twee wedstrijden schorsing op.
Hij kende alle automerken uit zijn hoofd
Shay groeit op in de Rotterdamse wijk Overschie. Op zijn vierde gaat hij met een vriendje mee naar AVS Germinal. Daar mag hij meetrainen met de allerkleinste. Omdat hij te jong is om ‘echte’ wedstrijden te spelen, blijft het beperkt tot meetrainen. Voor die tijd vond de kleine Shay vooral het herkennen van automerken cool. Hij kende ze namelijk op vier jarige leeftijd allemaal uit zijn hoofd!
AVS Germinal en AGE-GGK
Zijn voetbalcarrière begon dus bij AVS Germinal. De start was in de F6 van deze club. Na het eerste seizoen ging AVS Germinal een fusie aan met EDS en GGK tot AGE-GGK. Het was wel even wennen voor Shay, want AVS Germinal speelde op de Overschiese Kleiweg. dat was een oud complex en AGE-GGK ging voetballen op een nieuw complex, samen met Zestienhoven. Bij deze club bleef Shay uiteindelijk niet heel lang. Mama Monique van Liempd, zijn fanatiekste en trouwste supporter, neemt vaak geen blad voor haar mond en had (onbewust) iets gezegd op de club. Hetgeen niet erg gewaardeerd werd door de clubleiding. Het gevolg was dat zijn moeder niet meer welkom was op de club. Dat betekende dus ook het einde voor Shay bij AGE-GGK.
Excelsior’20
Zijn volgende club werd Excelsior’20 uit Schiedam. Een club die in de regio bekend staat voor hun goede jeugdopleiding. Halverwege het seizoen mocht hij nog de overstap maken naar een andere club en hij kwam in een elftal terecht dat toevalligerwijs in dezelfde competitie speelde als zijn oude team bij AGE-GGK. Dat Shay sportieve wraak wilde nemen was duidelijk en scoorde hij twee keer tegen zijn oude team. De spits maakte zoveel indruk, dat hij het seizoen erop werd doorgeschoven naar de E1 van Excelsior’20. Dat speelde toen in de Hoofdklasse tegen clubs als Feyenoord en Sparta. Na het jaartje E1 ging hij direct door naar de D1. Maar dat was geen succesvol jaar. In die periode miste Shay het vertrouwen van zijn trainer. “Ik ben wel een speler die heel erg een band met een trainer probeert op te bouwen. Als je mij als speler op mijn allerbest wil zien, dan moet ik een trainer hebben waarmee ik heel goed mee samen kan werken.”: zegt de jeugdige spits daarover. Het seizoen erop ging beter, met 38 goals in 20 wedstrijden was hij zeer belangrijk voor zijn team. Het was zo goed, dat er wat belangstelling kwam van BVO’s, maar dat leverde (nog) niets concreets op. “Ik speelde niet om prof te worden, maar omdat ik het leuk vond. Daarbij kreeg ik een enorme kick van het scoren van doelpunten.” Zegt de spits over deze periode. In de C junioren kreeg hij problemen met zijn toenmalige trainer. Was er eerst een goede band, vanaf de eerste competitiewedstrijd kwam Shay op de bank terecht. Als invaller scoorde hij wel steeds. Na een duidelijk gesprek met de trainer van Excelsior’20, besloot hij om naar een andere club uit te gaan kijken. Na de winterstop ging hij spelen voor Zestienhoven en dat ging uitstekend. Wederom een karrevracht aan doelpunten kwamen er op zijn naam te staan. Omdat het team uit elkaar zou vallen, wilde hij na dat seizoen wel weg. Hij schreef een e-mail aan Xerxes en Alexandria’66. Twee clubs uit de regio die bekend staan om hun uitstekende jeugdopleiding. De trainer van Alexandria’66 O-15 1, Dylan Houtman, reageerde als eerste. Na één training kon hij aansluiten bij de O-15 1. Dat niveauverschil tussen tweede klasse en tweede divisie was behoorlijk. Toch kreeg hij voor het eerst het idee dat hij wel eens prof zou kunnen worden.
Alexandria’66
Na het eerste jaar bij Alexandria’66 ging Shay ook naar de voetbalschool op de club. Zijn ontwikkeling kwam in een stroomversnelling terecht. Dit trok de aandacht van meerdere BVO’s. FC Utrecht en Sparta waren geïnteresseerd in de Rotterdammer. Bij laatstgenoemde club vonden ze hem goed, maar niet beter dan wat er op dat moment rondliep. De club uit Spangen verwees Shay door naar FC Dordrecht. Na twee trainingen in Dordrecht werd hij aangenomen bij de Schapenkoppen.
Bij FC Dordrecht kwam hij in de O-19 terecht. Onder een trainer die een Spartaanse manier van trainen op zijn spelers losliet. Hij maakte zijn spelers conditioneel ijzersterk, maar de clubleiding vond zijn werkwijze niet bij de club passen en deze trainer werd ontslagen. Bij de nieuwe trainer speelde hij dan weer wel, dan weer niet. Toen werd het maart 2020 en kwam de coronapandemie ons land binnenvallen. Het gevolg was dat het voetbal compleet stil kwam te liggen.
Het seizoen 20/21 begon hij bij de onder-21 van de Dordtenaren. Daar kwam hij vrijwel niet tot spelen en besloot hij in overleg als dispensatiespeler bij de onder-18 te gaan spelen. Wederom had Shay een goede klik met de trainer. In dat jaar speelde hij mooie wedstrijden tegen VVV, de Graafschap en Almere City. Helaas kwam corona toen weer de kop opsteken. Er kwam toen een aanbod om in Italië in de Serie D bij Rotonda Calcio te gaan spelen. Daar had hij in eerste instantie wel oren naar. Alleen duurde het heel lang voor er iets concreets gebeurde. Omdat Shay hecht is met zijn familie besloot hij uiteindelijk om niet naar Italië te gaan.
Tweede periode bij Alexandria’66
Toen de competitie bij FC Dordrecht begon zat hij nergens bij de selectie. Bij de Schapenkoppen waren ze ervan uitgegaan dat hij zou verkassen naar het buitenland. Trainen deed hij wel, maar wedstrijden spelen zat er niet in. Op een vrije zaterdag besloot Shay om eens bij zijn oude club, Alexandria’66 op bezoek te gaan. Dat beviel hem zo dat hij wel terug wilde naar het oude nest. Hij kon bij het eerste aansluiten, maar koos ervoor om bij O-21 te starten. Na een gesprek met de toenmalige trainer, Michael Groeneweg, werd besloten dat hij toch bij het vlaggenschip van Alexandria’66 zou gaan aansluiten. Op 19 februari 2022 maakte Shay zijn debuut tegen Charlois en zoals het zo mooi heet, de rest is geschiedenis.
Rode kaart
Nadat Shay in zijn eerste drie wedstrijden had gescoord, moest hij in de vierde wedstrijd de andere kant van de medaille bekijken. In de uitwedstrijd tegen Rozenburg ging het mis en ontving hij een rode kaart van de scheidsrechter. “Uit bij Rozenburg speelden wij een verschrikkelijke wedstrijd. Zij scoren uit een standaardsituatie de 1-0 en dan hoor je hun aanvoerder over het veld roepen: het spel doodmaken en alles wegschieten. Dan denk je bij jezelf er moet iets gebeuren op het veld, anders gaan we hier ten onder. Op een gegeven moment ging ik druk zetten op een speler die aan het dribbelen was en een steekpass wilde geven. Zodra hij de bal speelde gleed hij weg en ik wilde een block zetten, dus mijn voet belandde op zijn enkel. De scheidsrechter gaf mij direct rood en dat was eigenlijk wel terecht.” zegt hij schuldbewust terugkijkend op dat moment. Een schorsing van twee wedstrijden was het gevolg van deze kaart. Op de vraag of het een frustratiekaart was geeft hij een ontkennend antwoord, maar dat het meer een gevalletje lompheid van een aanvaller was.
Trainerswissel Alexandria’ 66
Shay vindt het heel jammer dat de trainers zijn opgestapt. Met Oscar Zwanenburg had ik in de jeugd al samengewerkt bij de O-19 en daar kan hij heel goed mee overweg. Ze zouden beiden aan het einde van het seizoen vertrekken. Trainer Michael Groeneweg wordt hoofd jeugdopleiding bij CVV Zwervers en Oscar Zwanenburg wordt trainer bij Steeds Hooger. Overigens is het allemaal in redelijke harmonie gegaan.
Het fluitje van Mama Monique
Mama van Liempd (en vader ook) is nog steeds een trouwe supporter van Shay. Ze is fanatiek, maar wel rustiger geworden gedurende de jaren. “Tegenwoordig heeft ze een speciaal fluitje bij zich, als ik dat hoor weet ik dat ze vindt dat ik meer mijn best moet doen. Al loopt iedereen te gillen, het fluitje van mijn moeder hoor ik echt altijd.” vertelt hij lachend.
De toekomst
Shay is deeltijd werkzaam bij Kruis Gereedschap in Overschie. De ambitie om profvoetballer te worden is er nog steeds, maar dat heeft hij nu bijgesteld tot het hoogst haalbare halen. “Mijn ambitie was altijd om prof te worden. Ik wilde in de Eredivisie spelen en de Premier League halen. Op een gegeven moment besef je wel dat als je op je 19e nog bij Alexandria’66 speelt in de tweede klasse, je de Premier League niet meer gaat halen.” zegt Shay zeer zelfbewust over zijn toekomst.
Naar eigen zeggen is zijn zwakke punt zijn kracht. Met name in het seniorenvoetbal merkt hij dat. Sterker worden in duels is toch wel een leerpuntje. Tegen de doorgewinterde senioren probeert hij fysieke duels (te) vaak te vermijden en dat is eigenlijk geen goede eigenschap in het huidige voetbal.
Shay heeft ondertussen besloten om niet bij Alexandria’66 te blijven. Vanaf seizoen 22/23 zal hij in de Hoofdklasse (of hoger) te bewonderen zijn. Omdat de nieuwe club zijn komst officieel nog niet bekend heeft gemaakt, blijft dit ook nog even geheim.
