Nafluiten (182): Het is voorbij

Afgelopen dinsdag floot ik mijn allerlaatste voetbalwedstrijd. Egbert Hadders van Scheidsrechters op Maat, die onder meer de aanstelling van de arbiters voor de cups van Voetbal Rotterdam verzorgt, maakte voor mij de keuze. In het kader van de DrukZo TalentCup voor spelers onder de 23 jaar reisde ik met de fiets in de trein vanuit mijn woonplaats Gorinchem naar Dordrecht. Vanaf het station tegenover één van mijn oude werkplekken in mijn Wegener-tijdperk fietste ik richting de oude spoorbrug over de Oude Maas naar Zwijndrecht. De lokale talenten van ZVV Pelikaan traden daar aan tegen de lotgenoten van VV Rhoon. Clubs die ik gedurende mijn lange loopbaan als fluitist namens de KNVB nog niet eerder had ontmoet.

Voordat ik iets over deze belevenis schrijf moet ik even kwijt, dat ik weken voorafgaand aan deze pot voetbal me al had verzoend met het feit dat ik vanwege een visuele beperking niet meer in staat ben om in de toekomst nog deze rol te vervullen. Uiteraard wil je als scheids fluiten naar eer en geweten. En naar de mogelijkheden die je hebt om een goede sportieve prestatie neer te zetten. Daarvoor moet je een goede conditie hebben, het spel kunnen bijbenen én de juiste beslissingen kunnen nemen. Gokken of je goed zit is er niet bij. Daar zou je de beide elftallen mee tekort doen. Die verdienen een leidsvrouw of -man die daar staat waar zij of hij moet staan, die alles kan bijbenen én ook waarneemt wat waargenomen moet worden. En affluit wat afgefloten moet worden. Ik was en ben ervan overtuigd dat ik die rol niet meer kan vervullen. Het gezichtsvermogen rechts is nihil. Blijvend. En het licht gaat er een keer uit.

ZVV Pelikaan toonde zich een vriendelijk gastheer. Of liever gezegd: teammanager van ZVV Pelikaan 2 en de O23 Celine Bazen liet zien dat deze club uit Zwijndrecht West, grenzend aan de spoorlijn Dordrecht – Rotterdam, er alles aan wilde doen om er voor mij een leuke avond van te maken. En zij had samen met de leiding van de gastheren en de bezoekende club ook nog een verrassing voor mij in petto.

Bij de toss liet ik ook de aanvoerders weten dat ik graag liet doorvoetballen waar mogelijk, maar dat er ook zonder daarop commentaar te leveren gestopt moest worden als ik (alsnog) gefloten had. Geen fratsen, dito commentaar, vooral eerbied voor elkaar(s ledematen) en boven alles van het spelletje genieten.

Soms vraag je jezelf dan af of men het dan heeft begrepen, maar ondanks de eindscore van 7-2 was het een wedstrijd met over en weer snelle acties, waar de thuisploeg toch echt veel beter in de afronding bleek. En men bleef respectvol, welke beslissing ik ook nam.

Het verschil werd vooral gemaakt in de tweede helft. En ik kon het prima bijbenen. Daar had niet iedereen op gerekend. Waardoor ik bij een omschakeling van balbezit en meedraaiend met het spel één keer frontaal omver werd gelopen door een speler die meer oog voor de bal had dan voor mij. Na een heuse koprol zette ik in één beweging door een sprint in. Wat de handen op elkaar bracht bij een aantal toeschouwers. Het duel kende er ongeveer 75.

Had geen kaarten of vermaningen nodig tijdens mijn afscheidswedstrijd. Uiteraard werd er af en toe wat gemord, vooral op zichzelf als iets niet gelukte. Ik liet zoals beloofd vrij veel doorgaan. Daardoor had men ook nauwelijks de tijd om beslissingen te betwisten of op tegenstanders te fitten. Doordat de snelheid in het spel bleef was het ook leuk om aan te zien. En uit drie voordeel-situaties werd ook gescoord. Dat is kicken, voor een scheids.

Vlak voor het verstrijken van de negentig minuten riep de begeleiding van de thuisploeg me naar de kant. Ik wachtte even totdat de reguliere speeltijd verstreken was en werd voor de inzet en vele jaren arbiter zijn bedankt door beide clubs. De eerder genoemde Celine Bazen overhandigde me een retrovoetbal met daarin het oprichtingsjaar van ZVV Pelikaan erop print 1932. Plus een cadeau kaart van een tuincentrum. Ontzettend aardig. Het was voor mij tevens het teken om een eind aan de wedstrijd te maken. En daardoor ook aan mijn scheidsrechterscarrière.

Ik kan nu, enkele dagen later, ook met trots opschrijven dat het voornamelijk een succesvolle en plezierige tijd is geweest. Die andere momenten ben ik vrijwel allemaal vergeten. Tenslotte, zoals het hoort in een vaarwel-van-de-velden-verhaal bedank ik iedereen die daar iets, in welke vorm dan ook, aan bijgedragen heeft.

Egbert Egberts floot ruim 42 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Schrijft over wat hem boeit, wat hem raakt, wat hem verwondert, wat hem ergens toe beweegt. Omdat het mag. Reacties? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.