Column Jan Schoonen (541): Jurriaan van den Berg (ZBVH)

Het was een wonder dat hij zaterdagmiddag om half 3 aan de aftrap stond. Een dag eerder zat hij namelijk nog in Calgary, Canada, waar hij vanwege zijn werk een weekje had doorgebracht. Vrijdagochtend was hij in alle vroegte plaatselijke tijd het vliegtuig ingestapt voor de reis terug naar Nederland, zaterdagochtend landde hij rond half 9 op Schiphol. Een normaal mens houdt die verdere zaterdag zijn gemak, want een vliegreis van een dikke tien uur en daarbovenop nog een enorm tijdsverschil gaat je niet in de koude kleren zitten. Maar Jurriaan van den Berg, de laatste man van het Zuid-Beijerlandse ZBVH, is kennelijk een man die niet zo snel ontregeld is. Hij stond namelijk gewoon op het veld en ging toch echt meedoen aan de Hoeksche Waardderby tegen NBSVV uit het nabijgelegen Nieuw-Beijerland.

Van een jetlag was bij Jurriaan geen sprake, want vanaf het begin was hij bij de les. Hij was het die na een minuut of tien een lange bal akelig precies naar het voorhoofd van Wessel Schouwink verstuurde. Die hoefde maar te knikken. NBSVV-doelman Kevin Vermaat was kansloos, maar viel niets te verwijten. Zijn verdedigers stonden mijlenver van Wessel vandaan. De kopbal was prima, maar de voorzet van Jurriaan mocht er ook zijn.

Ik heb enorm veel respect en bewondering voor een voetballer die eerst meer dan tien uur opgevouwen op een vliegtuigstoel zit en na een landing op Schiphol en alle afhandelingen aldaar en ook nog eens een rit terug naar huis, diezelfde middag nog een wedstrijd gaat voetballen. Nou is de selectie bij ZBVH niet zo heel breed en heeft de ploeg ook nog eens te kampen met blessures en een paar jongens die het voetballen tijdelijk op het tweede plan hebben gezet, dus zijn meespelen was misschien wel noodzaak, maar toch; Jurriaan had een goede reden om thuis op de bank bij te komen van zijn vlucht. Maar hij is een jongen van de club en je club laat je niet zomaar in de steek, ook niet na een vermoeiende vliegreis. Hij voetbalde dus gewoon mee en zo verkeerd deed hij dat niet, getuige die haarscherpe bal van achteruit waardoor Wessel Schouwink had weten te scoren.

Jurriaan was trouwens een van de weinige spelers van de thuisploeg die wakker was en bij de les. Na de snelle goal van Wessel Schouwink kon je dat pas echt goed zien. NBSVV zette toen aan, ging op jacht naar de gelijkmaker en menig ZBVH-speler liet TOEN te veel ruimte vrij. Ook bij inworpen van NBSVV was dat het geval. De bezoekers konden doen wat ze wilden, want de ZBVH’ers dekten bij een ingooi nooit kort. En dat leverde tweemaal een doelpunt op. Eerst verwerkte een totaal vrijgelaten Peter Vogelaar een inworp in één keer door met een soort vuurpijlbal zijn spits Martijn van Zuuren aan het werk te zetten. Die reageerde adequaat. Als een duvel uit een doosje dook hij op voor keeper Sven van de Hoogen en die was meteen kansloos. Dat betekende 1-1. Een paar inworpen later ging het wederom helemaal mis bij ZBVH. Wederom hadden ze de ruimtes veel te groot gelaten en ook ditmaal werd het afgestraft. Nu kon William Benard met de bal aan de haal gaan en nadat hij een tegenstander in de luren had gelegd trok hij de bal terug, naar Martijn van Zuuren, die alweer de trekker overhaalde. En dat betekende 1-2.

Jurriaan van den Berg was niet schuldig aan deze twee tegendoelpunten, maar hij had zijn ploegmaten wel wat dichter bij hun tegenstanders moeten posteren. Als je centraal achterin staat moet je je verdedigers naar de juiste plekken dirigeren. Nietwaar? Jurriaan deed het twee keer niet met alle gevolgen van dien. Had de ellenlange vliegreis dan toch zijn scherpte aangetast? Ik besloot hem nog strakker in het oog te houden en moet zeggen dat hij heel de verdere wedstrijd weinig verkeerd deed. Hij was bedrijvig en zorgde achterin bij ZBVH voor veel opruiming en opluchting.

In de tweede helft drong de thuisploeg aan, een gelijkspel was misschien wel een juiste beloning geweest voor hun ijver, maar voetballend was het wel erg povertjes wat ze bij ZBVH op de grasmat legden. Verder dan een poeier van afstand van Twan Breure, die op de paal belandde, kwamen ze niet. De scherpte en de frisheid ontbraken, ook bij vrije trappen vanaf kansrijke posities, waarbij Jurriaan telkens slim bij de tweede paal positie koos. Maar de bal kwam daar niet. Ook daar ontbrak de scherpte en de precisie. Het leek wel of heel de ploeg van trainer Rene Milot last had van een jetlag, iedereen behalve Jurriaan van den Berg. Die bleef zijn mannetje staan en had na afloop nog de energie en de pit om het frame van het doelnet omhoog te zetten en hoekvlaggen op te gaan halen.

‘Je gaat zeker gelijk naar huis’, zei ik tegen hem, toen hij met een hoekvlag aan kwam lopen. ‘Dat niet. Eerst een paar biertjes’, zei hij. Maar je zag dat hij op was. Ten overvloede zei hij dat hij stik kapot zat en dat het pijn deed te verliezen. Dat zal best en het is nog te begrijpen ook. ‘Ik hoop dat in ieder geval je bier smaakt’, voegde ik hem troostend toe toen hij weg slofte. Jurriaan van de Berg is geen topvoetballer. Hij is eigenlijk een hele modale vierdeklassespeler. Maar hij is wel uit het goede hout gesneden. Ik hoop echt dat zijn biertjes hem gesmaakt hebben.