Foto: Justin Egberts
De eerste keer dat ik als arbiter buiten de afdelingen Dordrecht en Utrecht een wedstrijd mocht leiden was in de derde week van februari 1982. Lang geleden, ongeveer 40 jaar terug.
Het was in de afdeling Rotterdam. Een wedstrijd tussen twee verenigingen uit de Maasstad zelf. De thuisspelende club was Hermandad. De gasten waren lid van een club met voornamelijk voetballers van Turkse afkomst. De naam ben ik vergeten. Heb mijn hersenen gepijnigd, Google erop nagekeken, maar ben niet zeker van de naam van de betreffende vereniging. Doet er ook verder niet toe.
De ontmoeting was vooraf redelijk beladen, omdat de heenwedstrijd de nodige opstootjes had gekend. De politie moest er zelfs bij komen. Opmerkelijk, want Hermandad huisvestte juist veel dienders. De aanleiding was een onbestrafte overtreding van de spits van de gasten op de voorstopper van de ‘blauwe brigade’. De scheidsrechter van dienst probeerde de gevolgen ervan nog in toom te houden, maar slaagde daar niet helemaal in. Het eindresultaat was 2-2. En maar liefst 5 spelers, die met rood het veld af moesten. Plus negen officiële waarschuwingen. Gele kaarten bestonden toen nog niet in het amateurvoetbal.
Ik was verbaasd dat ik voor deze wedstrijd werd aangesteld. Maar ik ben en blijf eerlijk: ik barstte van het zelfvertrouwen. Altijd al als ik ergens moest fluiten. Dat was de scheidsrechterscommissie opgevallen. En omdat ik nog geen staat van dienst had in 010 kwam dat wellicht ook beter uit. Was op z’n minst onbekend met beide clubs, wat voor mij een voordeel was.
Dat bleek uiteindelijk ook voor beide teams wel een streepje voor te zijn. Er heerste wel enige spanning, maar wat mij opviel was dat men toch probeerde de ontspoorde wedstrijd van oktober in het vorige jaar te vergeten. En, er werd nog aardig gevoetbald ook. De thuisploeg had aan vier aanvallen genoeg om al met 3-0 voor te staan in nog geen twintig minuten. De coach van de gasten probeerde zo goed en zo kwaad als het ging tactisch een en ander aan te passen, wat zowaar in de 28ste en 34ste minuut zorgde voor de aansluitingstreffers.
Na rust gooiden de bezoekers het tempo nog wat omhoog en het tij keerde. Na een half uur in de tweede helft was de stand omgebogen tot 3-5. Bij Hermandad ging de trukendoos open. Twee wisselspelers betraden het veld voor de linksbuiten en de spits en dat zorgde voor meer aanvalskracht. In de laatste minuut maakte de linksbuiten de 5-5. Een boogbal van een meter of 25 over de doelman van de ‘Turken’ heen. Prachtig.
Bij het teruglopen naar de eigen helft kreeg de spits de naar het midden teruggeschoten bal in zijn rug. Ik zag dat de keeper dat had gedaan, maar er leek geen opzet in het spel. Hij keek naar de grond toen hij de bal een poeiert gaf.
De rapen leken gaar. Spelers zochten elkaar op. Maar ik dook er tussen en gaf aan hoe en door wie de bal richting de middenstip was getrapt. Er werd even gemokt, maar de geraakte speler gaf aan dat het dan een wonder was dat de bal hem raakte. Ik schoot in de lach en reageerde dat ik het hem in elk geval niet na zou doen. En gaf aan dat er nog een minuut of drie te spelen was voordat ik er een eind aan zou gaan breien.
Er werd niet meer gescoord. En ik had geen kaarten of schriftelijke vermaningen nodig gehad.
In de lokale huis-aan-huiskrant stond nadien een voetbalverslag. Ik had de krant op laten sturen, omdat ik uiteraard thuis een geheel andere in de bus kreeg. Verbaasde me vooral over de kop van het artikel, dat overigens zeer leuk was geschreven. Er was geen woord van gelogen, zeg maar. Hoe de kop luidde?
‘De scheids was een verademing’. Opgetekend uit de mond van de aanvoerder van de gasten. Het leverde een leuke herinnering op. En een prettig leesbare column weer voor Voetbal Rotterdam….
Egbert Egberts floot bijna 42 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Fluit na een warming up met enkele oefenwedstrijden nog één afsluitende wedstrijd voor Scheidsrechters op Maat, geregeld door Egbert Hadders, als de coronasituatie het toelaat. Schrijft over wat hem boeit, wat hem raakt, wat hem verwondert, wat hem ergens toe beweegt. Omdat het mag. Reacties? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.
