Foto: Justin Egberts
Ik val het nieuwe jaar meteen maar binnen met een bekentenis. Bas Nijhuis is op dit moment de beste scheidsrechter in het betaald voetbal. Met in zijn kielzog Jeroen Manschot. Uiteraard mag jij vinden dat iemand anders dat zou moeten zijn. Het is niet mijn bedoeling om een dialoog te starten, met allerlei argumenten over en weer. Heb je er behoefte aan te reageren, prima. Doe dat dan onder deze column. Verwacht echter geen antwoord van mij. Mijn mening staat vast. Als ik iets besloten heb, dan blijft dat zo. En daar brengt zelfs de VAR geen verandering in.
Niet dat ik het nut niet inzie van de VAR. Maar ik ben nog steeds van mening dat de scheidsrechter besluit. En geen assistent-arbiter die van de grote baas Dick van Egmond als zitvoetballer op een tv scherm naar tal van herhalingen mag gaan kijken. Ook al wordt steeds door hen beweerd, dat de fluitist beslist.
‘Hawkeye’ vond ik fantastisch. En dat defibrillatortje in een stopwatch, een controlemiddel voor als de bal al dan niet de doellijn gepasseerd zou zijn. Maar van alle andere spelmomenten moet men afblijven. Persoonlijkheden als Nijhuis en Manschot laten zien dat zij zelf in staat zijn om in 98% van alle gevallen goede beslissingen te nemen. Andere arbiters, zoals Danny Makkelie, Serdar Gözübüyük en Rob Dieperink zijn daar ook prima toe in staat, maar neigen soms teveel naar het leunen op de VAR. De overige collega’s moeten nog in het zelfstandig leiderschap groeien of zitten vast in het bedachte toezichthouderssysteem van de KNVB, dat rondwaart als een spermadruppel, klevend in de condoom van Dick.
Twee jonge talenten vertonen Nijhuis- en Manschotgedrag. Durven. En doen. Ingmar Oostrom en Luca Cantineau. Zullen hopelijk zichzelf blijven. En laten de VAR hooguit toe als adviseur. Laten deze geen dwingeland zijn. Zoals het hoort.
Bas werd in het begin met mijn favoriet Roelof Luinge vergeleken. Niemand tipt natuurlijk aan Roelof, die tijdens zijn betaald voetbalscheidsrechtersloopbaan alleen maar beter leek te worden maar nooit de kans heeft gekregen om op het niveau te fluiten waar Dick Jol en Mario van den Ende op terecht kwamen. Ik weet zeker, dat als Roelof ook vooral Champions League wedstrijden had mogen leiden dat hij de grootste clubs aan zijn voeten zou krijgen. Met het onvervalste Eeldese accent had hij zo de grofst betaalde Italianen, Spanjaarden, Britten en Russen plat geluld. Iets wat je hem natuurlijk niet moet verwijten. Foppe de Haan weet er alles van. Voor het gebruik van dat woord werd hij tweemaal door Roelof naar de tribune gestuurd. Maar inmiddels weet Roelof dat Foppe dat niet echt zo heeft bedoeld. Een eerlijkere scheidsrechter was er niet. En Foppe hield van gerechtigheid.
Bovendien heeft Roelof een beperkt groepje écht goede vrienden. Die weten wat voor mens hij is. En tot hoever je bij hem kan gaan. Peter Floors is er één van. Amsterdammer in hart en nieren. En al jaren zijn maat en secondant. We hebben regelmatig contact. Ik begrijp heel goed waarom die twee het prima met elkaar kunnen vinden.
Bas en Jeroen zijn elkaars tegenpolen. Allebei genieten zij van hun fluitactiviteiten. Maar de één zal het nooit van zich af kunnen zetten (en net als Roelof wellicht tot z’n tachtigste willen blijven doen) en de ander zal in de toekomst jonge talenten naar de top gaan begeleiden. Bas heeft naast zijn scheidsrechtersjob nog tal van andere leuke dingen te doen, waarmee hij ook graag naar buiten treedt. Jeroen heeft geen boerderij vol met paarden, ezels, varkens, schapen en andere zoogdieren, die hij op social media etaleert. En loopt niet met oliebollen langs de dorpelingen van buurtschap Broekheurne bij Enschede. Hij houdt zijn privéleven grotendeels voor zich.
Op tv zie je de Bas zoals hij is. Recht voor zijn raap, humorvol, sociaal, eigenwijs. Jeroen zul je nauwelijks in de media tegenkomen. Prima. Wie goed doet goed ontmoet. Het zorgt ervoor dat deze mannen in de voetballerij kunnen blijven doen wat ze graag willen. En daarbuiten ook iemand kunnen en mogen zijn.
Dat onder andere Makkelie en Gözübüyük internationaal veel verder zijn (gekomen) dan Bas en Jeroen is een feit. Maar het staat voor mij vast dat Bas en Jeroen in Nederland in eigen land mijlenver op hen voorliggen. Verschil mag er zijn. Nee, móet er soms zijn. Vind ik.
Egbert Egberts floot bijna 42 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Schrijft over wat hem boeit, wat hem raakt, wat hem verwondert, wat hem ergens toe beweegt. Omdat het mag. Reacties? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl
