Voor het vijfde achtereenvolgende seizoen is Sander Fakkel hoofdtrainer van SHO, de eersteklasser uit Oud-Beijerland. Daarvoor was hij bij diezelfde vereniging jarenlang jeugdtrainer en ook een jaartje assistent onder trainer Jeroen Rijsdijk, maar na in totaal elf jaar komt er een einde aan de samenwerking tussen trainer en club. Sander Fakkel heeft op dinsdag 2 december het bestuur namelijk laten weten dat hij aan het einde van dit seizoen zal vertrekken en twee dagen later heeft hij zijn spelersgroep geïnformeerd.
Wij willen heel graag van hem weten hoe hij tot deze beslissing is gekomen, waarom hij na zovele jaren aan het einde van dit seizoen afscheid neemt van de club, die hem na aan het hart ligt. En ook wat hij van plan is te gaan doen. Op deze vragen wil Sander graag antwoord geven en als we eenmaal bij elkaar zitten in zijn woning in Hoogvliet toont hij zich bovendien een voortreffelijk gastheer. Onder het genot van een kop koffie en een appelflap hebben we anderhalf uur met elkaar gesproken en daarbij ging het niet altijd over voetbal. Maar in dit verhaal zullen we ons beperken tot de voetbal gerelateerde zaken.
Na al die jaren komt er dus een einde aan je verblijf op de Kikkershoek, het complex van SHO, zo heb je besloten. Of was het een besluit van het bestuur dat je weg moest?
Sander: ‘Nee hoor, ik heb die beslissing zelf genomen. Ik heb er lang over na lopen denken en toen ik voor mezelf eenmaal het besluit had genomen heb ik het toch wel als heel moeilijk ervaren om dit eerst aan het bestuur en later ook aan de spelersgroep kenbaar te maken. Na al die jaren heb je een prima band met elkaar opgebouwd en als je je dan realiseert dat dat afgesloten gaat worden, dan doet me dat toch wel iets.’
Waarom vertrek je straks als trainer bij SHO?
Sander: ‘Omdat ik denk dat de spelers toe zijn aan een nieuw gezicht voor de groep, aan een ander paar ogen. Het is na al die jaren toch een beetje te vertrouwd geworden tussen mij en de groep en dan denk ik dat je er als trainer niet alles uit kunt halen. En dat zag ik op het veld ook terug. Steeds vaker ontbrak het heilige vuur bij de spelers, de absolute win om te winnen. Ik wil als trainer absoluut niet wijzen naar mijn spelers, want ik heb een heel leuke groep met jongens die allemaal goed kunnen voetballen. Ik kijk veel liever naar mezelf. Waarom kan ik dat heilige vuur niet in de ploeg brengen, zo heb ik me tijdenlang afgevraagd. Hoe komt het dat mijn spelers het niet altijd op kunnen brengen om er alles aan te doen om na de wedstrijd winnend het veld af te stappen? Natuurlijk zijn er wedstrijden geweest dat het vuur er wel was, bijvoorbeeld in de tweede helft tegen Brielle, toen we na een 3-0 achterstand bij rust terugkwamen tot 3-3 en de wedstrijd misschien nog wel hadden kunnen winnen ook. Maar zo ging het niet elke zaterdag. Steeds vaker was het net niet en wat ik ook probeerde, ik kreeg het als trainer niet voor elkaar dat mijn ploeg elke zaterdagmiddag tot het uiterste ging. De spelers deden allemaal hun best, ze wilden echt wel winnen. Het was goed, maar niet goed genoeg, vond ik. Ik kreeg het niet voor elkaar om de ploeg zo te laten voetballen, met de inzet en strijd, zoals ik voor ogen had. De thuiswedstrijd eind november tegen Oranje Wit was voor mij de druppel. Bij een 1-0 voorsprong kreeg Danny Kerpel een half uur voor tijd zijn tweede gele kaart en moesten we met 10 man verder. De boel stortte volledig in. De energie was er niet meer. Elkaar scherp houden, elkaar coachen, gaan tot het uiterste; ik heb het die middag niet gezien. We verloren uiteindelijk met 4-2. Het was voor mij de bevestiging van de gedachte waar ik al een tijdje mee rond liep: kennelijk krijg ik de boel niet meer aan de gang. En dan rest er maar één ding: afscheid nemen van elkaar.’
Je had als trainer ook kunnen blijven zitten, want wat jij van de spelersgroep wil, meer gif, strijd en passie, dat zit misschien helemaal niet in deze spelersgroep.
Sander: ‘Dat is ook zo. De samenstelling van de selectie is wat dat betreft misschien wel niet helemaal compleet. We missen een paar bijters, jongens met een mentaliteit van ‘over ,mijn lijk’, spelers die dat gevoel over kunnen brengen aan de rest van de groep. Maar SHO heeft er een vijftal jaren geleden voor gekozen geen spelers meer van buiten te halen en als trainer heb ik daar altijd achter gestaan. Je moet het doen met de jongens die beschikbaar zijn, die vanuit de jeugd doorgekomen zijn en daar zitten zulke spelers niet veel bij. Ja, ik had er graag wel een paar van zulke voetballers bij gehad, jongens die door een muur gaan, maar als ze er niet zijn, dan moet je het doen met de spelers die je wel tot je beschikking hebt. Dan kun je als trainer wel blijven zitten en op deze manier verder gaan, maar zo zit ik niet in elkaar. Ik wil het maximale uit de groep halen en als dat op een op andere manier niet lukt, dan ligt dat misschien wel aan mij. Dan kan een andere trainer voor de groep dat misschien wel voor elkaar krijgen, zodat spelers uitgedaagd worden een volgende stap te zetten. Ik hoop van harte dat dit gaat lukken, want SHO zit natuurlijk wel in mijn hart en ik heb het beste voor met de club. En het beste is dat ik ga vertrekken.’
Als trainer had je ook bij de technische mensen van de club kunnen aangeven versterkingen van buiten te halen die dat gif wel in de ploeg kunnen brengen.
Sander: ‘Nee, want ik stond en sta nog steeds achter het besluit van de club om het met eigen jongens te doen. Als je voor een paar duizend euro een of twee van zulke spelers van buiten haalt, stap je af van je principes als club en als trainer. En dat willen we niet. Dan kun je het geld dat je zo uitspaart beter besteden om de jongens die je wel hebt aan je te binden, ervoor zorgen dat ze bij SHO blijven en er ondertussen alles aan doen om ze beter te maken, ook op dat vlak.’
Maar dan is spelen in de eerste klasse wellicht het hoogst haalbare en moet je er genoegen mee nemen dat je nooit een hoofdklasser wordt. En misschien wel incalculeren dat je een stapje terug moet doen, dat je degradeert.
Sander: ‘Maar dat is het doel hier niet en van mij ook niet. SHO en ik wilden dolgraag een niveau hoger voetballen. Maar dat zit er momenteel kennelijk nog niet in. Maar toch… In de afgelopen jaren hebben we misschien wel vaker verloren dan gewonnen, maar we zijn nog wel altijd een eersteklasser. In mijn eerste seizoen als trainer bij SHO was het eerste half jaar qua resultaten heel povertjes. Na de winterstop haalden we ineens wel de punten binnen. En het seizoen daarna speelden we tot het einde mee om het kampioenschap en werden we pas in de tweede ronde van de nacompetitie door ARC uitgeschakeld voor promotie. Ik bedoel hiermee maar te zeggen dat winnen of verliezen dicht bij elkaar zit. Als je een seizoen als derde afsluit, dan moet het toch mogelijk zijn om vaker bovenin mee te draaien? Maar in de laatste twee seizoenen, die telkens door corona vroegtijdig beëindigd werden, is dat dus niet gelukt. En ook dit seizoen hebben we pas 8 punten na 9 wedstrijden en daar wil ik corona niet de schuld van geven. Corona maakte het werken als trainer er niet gemakkelijker op, maar dat heeft hier niks mee te maken. Aan corona ligt het niet dat ik ga vertrekken.’
Waar ligt het dan wel aan?
Sander: ‘Dat heb ik me ook constant af lopen vragen. Ik heb er alles aan gedaan, van alles geprobeerd. In sommige wedstrijden in de rust zelf drie of vier man gewisseld. Natuurlijk heeft het ook met de kwaliteiten van de spelers te maken, maar dat vind ik te makkelijk en nogmaals, ik wil niet wijzen naar mijn spelers. Het zijn prima gasten. Zij hebben alles gegeven en er is absoluut kwaliteit in de groep. Maar dat is dus niet genoeg. En dat beetje extra erin krijgen is mij als trainer de laatste tijd niet gelukt. Ik steek de hand in eigen boezem, want ik denk dat dit aan mij ligt. Na al die jaren met elkaar zijn we misschien wel teveel vertrouwd met elkaar geworden. Daar is op persoonlijk vlak niks mis mee, maar qua prestaties leveren met elkaar is dat misschien wel een belemmering. Daarom ga ik aan het einde van dit seizoen SHO dus verlaten.’
Dat is een dapper besluit, want ik zei al eerder dat je ook had kunnen blijven zitten als trainer.
Sander: ‘Maar ik zei eerder ook al dat ik zo niet in elkaar zit. Als het niet lukt moet je naar jezelf kijken en als je dan vaststelt dat jij het niet voor elkaar krijgt om dat heilige vuur bij de spelers voortdurend te laten branden, dan moet je ook vaststellen dat de groep toe is aan een nieuwe trainer en moet je dus afscheid van elkaar nemen.’
Dan is het voor jou nu wel spannend of er wel een nieuwe club voor je komt.
Sander: ‘Spannend is dat niet, maar ik ben wel reuze nieuwsgierig naar wat er op mijn pad komt. ‘Je hebt zeker al een andere club’, zo werd ik door sommige mensen bij SHO aangesproken, nadat bekend was geworden dat ik ga vertrekken. Maar dat is absoluut niet het geval. Ik heb nog geen andere club en in de voorbije week heb ik met geen enkele club gesproken. Wat ik ga doen, hoofdtrainer worden bij een leuke club, terug naar de jeugd, werken bij een BVO; ik ben er nog niet uit. Ik zie wel wat er gaat gebeuren. Ik ga goed om me heen kijken en ik ben echt niet te beroerd om sollicitatiebrieven te gaan schrijven. Wat ik in de afgelopen week wel gedaan heb, is mijn CV bijwerken.’
