Eén van de gezelligste clubs waar ik tijdens mijn voetbalcarrière te gast ben geweest als KNVB-scheidsrechter is het Rotterdamse Rijnmond/Hoogvliet Sport.
Het bezoek was, naar later bleek, eenmalig en ik leidde daar een wedstrijd voor de cup van Voetbal Rotterdam. Aangesteld door Egbert Hadders van Scheidsrechters op Maat. Op bezoek kwam VVGZ uit Zwijndrecht, dat op dat moment in de competitie twee klassen hoger speelde.
De enige herinnering die ik aan de gasten had was, dat ik in mijn beginperiode als arbiter een aantal keren graag op hun complex floot. Had een aantal maanden verkering met de jongste dochter van de toenmalige voorzitter. Ze speelde bij de meisjes A-junioren. Had het eerste een keer gefloten en Cupido schoot na afloop z’n pijl. Ik was 19, zij bijna 18. Het was leuk, maar het werd uiteindelijk niks. De afstand tussen mijn toenmalige woonplaats Leerdam en Zwijndrecht was te groot.
Bij Rijnmond/Hoogvliet Sport was ik nog nooit geweest. Egbert Hadders had me de tip gegeven om vooraf even contact op te nemen met de wedstrijdsecretaris. Dat bleek een hooggeplaatste medewerker van het alom bekende bedrijf Schmidt Zeevis te zijn, waar mijn oud-klasgenoot Jos van Vuren al jaren directeur is.
Los van de gezellige gesprekken, die we die middag hadden, moest er uiteraard ook gefloten worden. Justin, mijn zoon, was meegegaan en vond de omstandigheden om foto’s te nemen wel een beetje extreem. Dat klopte. De buitentemperatuur was rond de 34 graden. Maar hij wilde graag beroepsfotograaf worden dus ik vond dat hij wel tegen een stootje moest kunnen. Inmiddels is hij een hard werkende 112- en nieuwsfotograaf, die onder andere actief is voor AD Groene Hart, Het Kontakt/Woerdense Courant en RTV Utrecht. Filmpjes van hem worden op websites c.q. tv vertoond. Onlangs debuteerde hij voor het dagelijkse actualiteiten 112-programma van RTL5.
Het was loeiheet. Waarom ik mijn groenzwarte Adidas tenue 2000 met lange mouwen had verkozen boven mijn mouwloze Nike outfit weet ik nu nog niet, maar eigenlijk bleek ik nog het minste last te hebben van de weersomstandigheden.
In beide helften hield ik elk twee keer pauze, om de spelers wat te laten drinken. En uit te blazen. Het werd op prijs gesteld. Er waren tijdens de wedstrijd dan ook nauwelijks verhitte situaties. Hoefde slechts één keer geel te trekken voor een speler, die diverse malen had geprobeerd zijn tegenstanders pootje te lichten. Na de zesde keer, toen het hem ook lukte, was ik het zat. Hij accepteerde zonder te protesteren. ‘U hebt gelijk. Maak me er niet druk om. Daarvoor is het te warm, meneer’.
De wedstrijd eindigde in 1-0 voor Rijnmond/Hoogvliet Sport. Daar was men bij VVGZ nog het meest verbaasd over.
Na afloop aten de beide trainers en hun begeleiders samen met mij en de voorzitter en wedstrijdsecretaris van de thuisclub vis. Mijn zoon kreeg patat met een broodje frikadel. Verschil moest er immers zijn. Haha. Dat hij geen dieren uit de zee of zoetwateren eet is vandaag de dag nog zo. Dat mag.
We werden ongeveer een uur of twee na het laatste fluitsignaal weer afgezet bij de metro. Die gaf ons een slinger richting Rotterdam Centraal, waarna we de trein naar Woerden pakten. Een reis met het ov, dat mij tijdens mijn carrière als leidsman steeds weer ergens anders bracht.
Vis heb ik nog regelmatig gegeten. Bij onder meer Spakenburg en IJsselmeervogels, Scheveningen, Quick Boys en Katwijk, Noordwijk en Telstar. Die tijd is voorbij. Mijn vriendin bakt tegenwoordig vis. En dat is evenzo onvergetelijk lekker.
Egbert Egberts floot bijna 42 jaar wedstrijden in het amateurvoetbal. Fluit nog één wedstrijd voor Scheidsrechters op Maat, geregeld door Egbert Hadders, als de coronasituatie het toelaat, als afscheid. Schrijft over wat hem boeit, wat hem raakt, wat hem verwondert, wat hem ergens toe beweegt. Omdat het mag. Reacties? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.
