Op LinkedIn staan er louter positieve woorden over hem. ‘Als beweeglijke, veel lopende middenvelder verover ik veel ballen, ik heb een drang naar voren, maar vergeet ook mijn verdedigende taken niet. Kortom, ik ben een teamspeler’, staat er in het Engels te lezen. Niet gek natuurlijk, want Talib Azaroiali heeft die woorden over hem zelf geschreven. Zondag, tijdens het inhaalduel dat zijn ploeg Spartaan’20 aan de Oldegaarde in Rotterdam moest spelen tegen ONA, een wedstrijd die ik als medewerker van VoetbalRotterdam mocht bijwonen, was een mooie gelegenheid om te kijken of Talib niet een beetje overdreven heeft in de lofdicht over hem zelf.
Zijn trainer Omar Kahn had hem ditmaal niet als middenvelder opgesteld. Talib was spits omdat Ayrton Cicilia, de jongen die daar meestal stond dit seizoen, naar Bonaire is vertrokken. Het was trouwens niet de eerste keer dat Talib op die plek speelde, want Ayrton was een veelbelovende speler van de Onder 21 en deed niet altijd mee met het eerste elftal. Was Ayrton er niet, dan speelde Talib in de punt van de aanval. Deed Ayrton wel mee, dan was Talib middenvelder, want voor zijn trainer is hij een onbetwiste vaste waarde.
Talib is een jaar of drie geleden van Berkel naar Spartaan’20 gekomen. In eerste instantie voor het tweede elftal, zo dacht hij zelf, maar Omar Kahn had het al snel gezien: die gozer hoort gewoon in het eerste elftal. Dat is drie jaar geleden en Talib is nogal altijd eerste elftalspeler, een heel belangrijke zelfs. Ik heb het zelf gezien.
Nu was ONA geen graadmeter. De nummer laatst in de Zondag eerste klasse B had nog maar één schamel puntje bij elkaar gesprokkeld en onlangs nog verpletterd door Unitas (14-1) en CVV Zwervers (4-0). Na een aarzelend eerste kwartier, waarin ONA door een ziedend schot van Aziz el Bouazzati zomaar op voorsprong had kunnen komen als Spartaankeeper Poya Maleki Seifar minder alert had gereageerd, denderde ook Spartaan’20 over de ploeg van trainer Koos Waslander heen. Grote animator van het geheel was de pas 21-jarige Talib Azaroiali die superbeweeglijk was, overal op het veld te vinden en altijd aanspeelbaar was en bovendien een goed neusje had om op het juiste ogenblik op de juiste plek op te duiken en toe te slaan.
Het moet gezegd worden dat de thuisploeg er veel zin in had zondag. Er werd lustig gecombineerd, de score liep al snel op, vooral ook omdat er nauwelijks voor eigen succes werd gegaan. Spelend op zo’n manier komt een voetballer als Talib prima tot zijn recht. Door ploegmaten als Junior Ashu, Desmond Asare en Dion Hooi werd Talib veelvuldig gevonden en voor rust had hij al driemaal gescoord.
Tussendoor even een paar woorden van respect voor ONA, de tegenstander uit Gouda. Die ploeg bleef de moed erin houden, speelde positief, maakte weinig overtredingen en had met Jaouad El Yaacoubi en Fahri Margoum een paar leuke spelers in de gelederen. Maar het was een flinke maat te klein voor Spartaan’20, dat in de eerste klasse ook niet bepaald een hoogvlieger is. De thuisploeg boekte zaterdag pas zijn eerste thuisoverwinning. Dat de Spartaanvoetballers na de 7-0 ruststand in de tweede helft ook vol gas bleven geven en nog altijd niet voor eigen succes gingen, pleit voor de ploeg. Spelers werken op het veld voor elkaar, ze lopen ook allemaal de vuile meters en ze gunnen elkaar de bal. Spartaan’20 lijkt me echt een groep spelers die voor elkaar wil werken en daarvoor kun je de ploeg complimenteren. Wat ik op deze plaats dus ook doe.
Maar ONA was natuurlijk geen graadmeter, ik zei het eerder al.
Toch heeft Talib niks overdreven met zijn verhaal op LinkedIn. Hij is een teamspeler, eentje die altijd in beweging is, overal opduikt, op doel knalt zodra de mogelijkheid daar is en verdedigend bijspringt als dat nodig is. Dat had hij allemaal geschreven op zijn LinkedIn-pagina en daar is niets van gelogen. Het enige puntje van kritiek dat hij toe zou kunnen voegen is dat zijn vizier niet altijd scherp staat. Voor rust had hij namelijk zes keer kunnen scoren, misschien wel zeven. Maar een kniesoor die daarop let…
