‘Het is heerlijk werken hier’. Zo besloot Peter Klomp eind 2019 een interview op deze site toen hij een half jaartje als trainer aan de slag was bij Poortugaal, toen nog een eersteklasser. We zijn inmiddels een paar jaar verder. Peter is nog altijd trainer van Poortugaal, dat inmiddels hoofdklasser is en tot zaterdag op een gedeelde vierde plaats stond en een thuiswedstrijd op de rol had staan tegen De Jodan Boys, de andere nummer vier van de ranglijst. Een mooie gelegenheid om Peter eens een middagje in de gaten te houden.
‘Je gaat zeker elke dag fluitend naar je club’, zei ik hem, dik anderhalf uur voor de wedstrijd, toen we samen koffie dronken in de hagelnieuwe bestuurskamer. ‘Ik heb het hier nog altijd enorm naar mijn zin, maar fluitend naar de club; dat niet, hoor’, zei hij zonder een spier te vertrekken. ‘Er gebeuren hier soms ook dingen waar je niet vrolijk van wordt’. En hij vertelt over drie talentvolle, jonge spelers, die in zijn ogen nog niet rijp genoeg waren om veel in het eerste elftal te voetballen en die teleurgesteld hun spullen hebben ingeleverd. En over die ene speler die hij zelf heeft weggestuurd. ‘Dat betekent dat ik nu een selectie heb van 15 spelers en 2 keepers’. ‘En dan is de keus een stuk kleiner’, vulde ik hem aan. Peter knikte en nam nog een slok koffie.
Maar wie een man verwacht met grote wallen onder zijn ogen vanwege slaapgebrek en de zorgen, vergist zich. Peter Klomp is volkomen relaxed en een uurtje later, als de spelers zich in de kleedkamer aan het omkleden zijn en zich voorbereiden op de wedstrijd die komen gaat, heeft hij het zichtbaar naar zijn zin. Zijn bovenlichaam beweegt mee met de ritmische muziek die uit een geluidsbox schalt, ontspannen eet hij een appeltje en hij wijst waarderend naar assistent-trainer Peter van Veelen, die volkomen in trance de wedstrijd in gedachten al voorbij ziet komen. ‘Voetbal is niet zo moeilijk’, heeft hij even daarvoor al uitgelegd. ‘De basis is 11 tegen 11, spelers moeten weten wat hun kracht is en ook die van hun medespelers en die kwaliteiten moet je optimaal benutten.‘
Op dat verhaal komt hij terug tijdens de wedstrijdbespreking in de kleedkamer. Hij vertelt zijn spelers hoe De Jodan Boys speelt, heeft het onder meer over hun corners, die ze vaak kort nemen. Hij vertelt tegen zijn jongens dat ze de vrijheid hebben hun ding te doen en te zwerven over het veld, zeker op de helft van de tegenstander, maar dat alle posities wel bezet moeten blijven, dus dat de posities van elkaar overgenomen moeten worden. Hij heeft het over druk zetten, pressen en doordekken, over het klein maken van de ruimte en het kort houden van de lijntjes, over vooruit verdedigen en zuiverheid en tijdens zijn betoog schuift hij met de gekleurde schijfjes op het magneetbord heen en weer. Er is geen speld tussen te krijgen en veel nieuws vertelt hij zijn spelers waarschijnlijk niet, want op deze manier voetbalt Poortugaal al sinds hij er trainer is. ‘Onze patronen zijn niet heilig’, zegt hij tot slot, ‘het gaat er ook om wat jullie zien. Doe je ding, langs de kant genieten we daar vaak van.’ En dan zijn de spelers weg, ze gaan de warming up doen.
Maar als arbiter Matthijs Jobse om half 3 de wedstrijd in gang heeft geblazen is er maar één ploeg die voetbalt zoals Peter dat graag ziet en dat is niet zijn eigen ploeg. Langs de kant zal Peter ditmaal niet genoten hebben. De Jodan Boys jaagt collectief op elke bal, er zijn heel veel lopende mensen in de ploeg uit Gouda en elke speler aan de bal heeft talloze afspeelmogelijkheden. Poortugaal wordt overlopen en de 0-1 valt na een kort genomen corner…. Even krabbelt de thuisploeg nog op, verdediger Niels Groeneveldt kopt de 1-1 binnen, maar bij de rust staat het 1-3 in het voordeel van de bezoekers. In de eerste 45 minuten heeft Peter vanaf de bank af en toe aanwijzingen doorgegeven en in de rust, voordat hij de kleedkamer opzoekt, instrueert hij op het veld twee spelers die in gaan vallen.
De eerste actie van invaller Melvin Kongsale na rust is een spurt met de bal aan de voet op weg naar keeper Victor Timmers, maar Melvin verliest de controle over de bal. Een kwartier voor tijd komt Nuno Andrade Varela in kansrijke positie en zou met zijn linkerbeen de bal in de verre hoek kunnen krullen, maar hij besluit voor de korte hoek te gaan. De bal gaat naast. Het had de aansluitingstreffer geweest kunnen zijn, maar dat werd het dus niet. In blessuretijd knalt Smally Lake het leer bij een vrije trap vanaf een kansrijke plek nog over de ballenvanger, aan de stand verandert niks meer. ‘Je hebt een lekkere wedstrijd uitgekozen om te komen kijken. Dit is onze slechtste tot nu toe’, zegt assistent Robert van der Wielen in het voorbijgaan. En ook Peter Klomp berust na afloop in de nederlaag. ‘We hebben vandaag net zoveel balverlies geleden als in de acht voorgaande wedstrijden samen en dan ben je kansloos’, vat hij de wedstrijd kort en bondig samen.
Peter is die middag langs de kant niet uit zijn plaat gegaan. Hij bleef rustig en ik heb hem maar één keertje zachtjes horen vloeken. Maar ik heb hem ook zien lachen, toen hij zijn paraplu opgevouwen op de bank legde en daarbij zijn assistenten raakte. Achter staan, heel de middag klotenweer en dan toch een lachje produceren, ik kan dat wel waarderen. Deze week zal hij bij zijn spelers ongetwijfeld nog terugkomen op de dingen die niet goed gegaan zijn, maar tegen De Jodan Boys werden dus geen punten gepakt. Jammer, maar niet meer dan dat, vermoed ik. ‘Ik hoop dat je verder nog een leuk weekend hebt’, zei ik hem bij het afscheid. ‘Dat gaat wel lukken, hoor’, zei Peter grijnzend.
