Als voetbalscheidsrechter heb ik in het verleden niet bijster veel strafzaken meegemaakt. Heb wel eens wat spelers en enkele coaches weggestuurd, om verschillende redenen, maar deze zaken leidden niet tot een mondelinge behandeling bij de KNVB-tuchtcommissie. Op drie na. Ik beperk me, vanwege de ruimte en leesbaarheid, tot de eerste.
De eerste mondelinge strafzaak was naar aanleiding van een misdraging van een coach in een van mijn vorige woonplaatsen. Het betrof een A1-junioren wedstrijd waarbij zowel de thuisploeg als de gastvereniging kampioen konden worden. Ik werd ‘last minute’ aangesteld omdat de oorspronkelijke arbiter zich had ziek gemeld. Begin jaren negentig. Bij rust was de stand nog 0-0, maar de thuisploeg kwam met nog vijf minuten te spelen op een achterstand. En er ging volgens de bank van de thuisspelende club een geurtje van buitenspel aan vooraf. De bal werd ingebracht als corner, weggetikt door de keeper en kwam via een verdediger voor de voeten van een aanvaller, die tussen de laatste man en de doelman in stond. Hij scoorde.
Ofschoon het dus ‘never nooit’ buitenspel kon zijn bleef men roepen, nee, men begon me zelfs uit te schelden. Ik liep omdat de thuisploeg bovendien ook weigerde af te trappen naar de aanvoerder toe, die inmiddels buiten de lijnen naast zijn trainer was gaan staan. Ik vertelde op rustige toon dat ik graag wilde laten verder spelen, maar dat de regels van de KNVB voorschreven, dat als men weigerde af te trappen, ik dit zou beschouwen als een eigen keuze om niet verder te willen gaan.
De trainer schold me vervolgens opnieuw voor alles en nog wat uit, wat ik opvatte als een belediging. Ik stuurde hem meteen van het veld en gaf de aanvoerder van de thuisploeg aan, dat als hij het veld niet meer in zou gaan hem eenzelfde lot te wachten stond. Trapte men niet af, dan ging ik richting de kleedkamer en zou ik het verder aan de KNVB laten wat er verder zou gebeuren.
De aanvoerder stapte toen het veld in, maar weigerde verder te spelen. Ik blies af, ging naar de kleedkamer en wachtte een kwartiertje of er vanuit de thuisploeg nog wat gebeuren ging. Alleen de captain van de gasten meldde zich en na de wachttijd ter afkoeling tekende ik het formulier af. En gaf in een korte omschrijving aan wat de reden van staken was.
Een week later kreeg ik via een brief van de tuchtcommissie een uitnodiging om mijn verhaal te komen doen op het district kantoor in Dordt. Op de daaropvolgende dinsdagavond, waarop in totaal elf zittingen gepland stonden. De aanvoerders van beide clubs waren er, net als enkele bestuursleden en de betrokken trainer/coach. Toen der tijd werden de uitspraken van de tuchtcommissie gepubliceerd in de OM (Officiële Mededelingen). En uitkomsten ervan werden binnen enkele dagen bovendien schriftelijk bericht aan de betrokkenen.
Ik was als laatste aan de beurt. Vertelde mijn verhaal, zonder franje. Puur feitelijk. De thuisspelende club werd na beraad van de tuchtcommissie door deze groep wijze mensen de wedstrijd verloren verklaard, 0-3. Daardoor was de opponent administratief als eerste in de competitie geëindigd en kampioen. De aanvoerder kreeg een straf van zes wedstrijden uitsluiting van de KNVB voor zijn gedrag, en daar nog bovenop een voorwaardelijke schorsing van 3 wedstrijden. De trainer werd geschorst voor twee jaar, waarvan een half jaar voorwaardelijk. Hem werd ook verweten verantwoordelijk te zijn voor het gedrag van zijn team waarin minderjarige spelers waren opgesteld.
Bijzonder is dat de zoon van de trainer, toen deze 26 was geworden en vanwege een blessure alleen nog maar kon wandelen, runnen en hardlopen, zelf ook is gaan fluiten. En niet eens zo onverdienstelijk ook. Ik kom hem nog wel eens tegen. En met een knipoog zegt hij dan zoiets als ‘mijn vader is nog steeds boos op je’. Of ‘mijn pa zal jou nooit vergeten.
‘Shit happens’, reageer ik dan. Schelden doet geen pijn. En zo zal het blijven.
Egbert Egberts fluit ruim 41 jaar wekelijks wedstrijden in het amateurvoetbal. Schrijft over wat hem boeit, wat hem raakt, wat hem verwondert, wat hem ergens toe beweegt. Omdat het mag. Reacties? Mail naar info@voetbalrotterdam.nl.
